20/06/2026
Habang nanonood ako ng mga reels nitong Father's Day, hindi ko mapigilang mapaluha. Lalo na kapag ang nakikita ko ay mga amang manggagawa mga tatay na araw-araw nakikipaglaban sa hirap ng buhay para lamang maitaguyod ang kanilang pamilya.
Mga tatay na gigising nang madaling-araw para habulin ang oras ng pasok. Mga tatay na ilang oras ang inuubos sa biyahe. Mga tatay na nagtitiis sa init, ulan, pagod, at gutom. Mga tatay na kahit masakit na ang katawan ay pumapasok pa rin dahil alam nilang may mga anak na naghihintay ng pagkain sa hapag.
Nakakadurog ng puso dahil marami sa kanila ang halos buong buhay nang nagtatrabaho ngunit nananatiling kapos. Habang tumatanda ang kanilang katawan, lalo namang bumibigat ang gastusin. Minsan, kahit ibigay nila ang 100% ng kanilang lakas, parang hindi pa rin sapat ang kanilang kinikita para mabigyan ng komportableng buhay ang kanilang pamilya.
Ilang ama kaya ang nagkunwaring busog para lang makakain ang kanilang mga anak? Ilang ama kaya ang hindi bumibili ng para sa sarili para may maipambaon kinabukasan? Ilang ama kaya ang tahimik na umiiyak dahil hindi nila maibigay ang lahat ng pangangailangan ng kanilang pamilya kahit ginagawa na nila ang lahat?
Kaya habang nanonood ako ng mga vlog kung saan may mga mabubuting taong tumutulong sa mga ama at manggagawang nangangailangan, napapasaya ako. Pero kasabay ng saya ay isang tanong na paulit-ulit bumabagabag sa isip ko:
Sino ba talaga ang dapat sisihin?
Ang mga ama bang araw-araw nang nagpapakapagod? Ang mga manggagawang halos ubusin ang lakas at oras para kumita nang marangal? O ang sistemang hinayaan na ang mga taong pinaka-nagpapagal ay siyang patuloy na naghihirap?
Hindi tamad ang Pilipinong manggagawa. Hindi tamad ang Pilipinong ama. Sa katunayan, sila pa nga ang unang bumabangon at huling nagpapahinga. Ngunit bakit sa kabila ng kanilang sipag at sakripisyo, marami pa rin ang hindi makaranas ng buhay na sapat?
Masakit isipin na may mga ama na halos hindi na makita ang paglaki ng kanilang mga anak dahil sa kakatrabaho. May mga ama na tumatanda nang nasa pabrika, opisina, kalsada, o construction site, ngunit pagdating ng sweldo ay kulang pa rin para mabuhay nang may dignidad.
Sa Father's Day na ito, hindi lang natin sila dapat batiin. Dapat din nating kilalanin ang kanilang mga sakripisyo at tanungin ang ating mga sarili: bakit hanggang ngayon, ang mga taong pinakamalaki ang ambag sa lipunan ay siya ring pinakamabigat ang pasan?
Saludo ako sa lahat ng amang manggagawa. Kayo ang mga bayaning walang kapa. Kayo ang mga taong tahimik na lumalaban araw-araw para sa inyong pamilya.
At kung may dapat man tayong sisihin, marahil hindi ang ama na buong buhay nang nagsasakripisyo, kundi ang mga pagkukulang at problemang patuloy na nagpapahirap sa mga manggagawang Pilipino kahit tapat at marangal silang naghahanapbuhay May mga Nasa posisyon paring inuuna Ang pansariling interes kesa Sa lipunan.Nakakasuka Ang Sestema Ng gobyerno Ng kasalukuyan
Maligayang Father's Day sa lahat ng amang manggagawa. Ang inyong pagod ay may halaga. Ang inyong sakripisyo ay hindi dapat makalimutan. At ang inyong laban ay laban nating lahat. 🇵🇭✊❤️