08/10/2026
LOOK WHAT GOD HAS DONE
A Story of Grace
Kilala si Elly ng karamihan bilang isang masayahin, madaldal, at palakaibigang tao. Ngunit sa likod ng kanyang masiglang personalidad ay may isang kwentong hindi alam ng marami—isang kwento ng sakit, paghihintay, at higit sa lahat, katapatan ng Diyos.
Lumaki si Elly sa isang Christian family. Bata pa lamang siya ay pamilyar na siya sa church life. Madalas silang dumalo sa fellowship ng mga kabataan tuwing Wednesday, Bible study tuwing Saturday, at worship gathering tuwing Sunday.
Ngunit tulad ng maraming kabataan, sa simula ay masaya lamang siyang pumupunta dahil nandoon ang kanyang mga kaibigan. Enjoy siya sa fellowship, sa mga activities, at sa mga taong nakakasama niya. Ngunit pagkatapos ng church, balik na naman siya sa dati niyang routine. Sa panlabas, makikita siyang palaging masaya, ngunit sa loob niya ay isa pa rin siyang ordinaryong teenager na unti-unting hinaharap ang mga bagay na hindi niya alam kung paano haharapin.
Hanggang sa dumating ang isang napakahirap na season noong Grade 8.
May isang masakit na pangyayari sa kanyang buhay na nag-iwan ng malalim na sugat sa kanyang puso at isip. Dahil dito, nakaramdam siya ng matinding hiya, pagkawasak, galit, at pagkalito. Unti-unti siyang nawalan ng pag-asa at itinago ang kanyang pinagdaraanan sa loob ng mahabang panahon.
Marami siyang kaibigan, ngunit paulit-ulit niyang naisip:
“Maiintindihan kaya nila ako?”
“Tatanggapin pa kaya nila ako?”
Sa loob ng halos dalawang taon, tahimik niyang dinala ang bigat ng kanyang pinagdaraanan. May mga panahong pakiramdam niya ay wala na siyang matakbuhan at hindi na niya alam kung paano magpapatuloy.
Ngunit sa gitna ng kanyang pinakamadilim na panahon, hindi pala siya nag-iisa.
Isang araw, muli siyang nakapunta sa church at nakita niya ang isa sa mga ate na malapit sa kanya. Isang simpleng tanong ang nagbukas ng pusong matagal nang tahimik:
“Kamusta ka?”
Doon na niya nailabas ang matagal niyang kinikimkim.
Hindi siya hinusgahan. Hindi siya iniwan. Sa halip, sinamahan siya ng kanyang ate upang sabihin sa kanyang mga magulang ang kanyang pinagdaraanan.
Pero kahit nailabas na niya ang kanyang kwento, hindi agad nawala ang sakit. Kailangan pa rin niyang maghilom. Kailangan pa rin niyang matutunang muling magtiwala at makita ang Diyos sa gitna ng kanyang pinagdaraanan.
Hanggang sa isang malaking church gathering sa Manila, may isang pastor na nagbahagi ng kwento tungkol sa kanyang anak na dumaan din sa isang napakasakit na karanasan.
Doon niya naunawaan ang isang mahalagang katotohanan:
Walang taong immune sa brokenness ng mundong ito.
May mga bagay na hindi natin pinili, hindi natin hiniling, at hindi natin kayang kontrolin. Ngunit kahit sa pinakamadilim na bahagi ng buhay, hindi nawawala ang presensya ng Diyos.
Pagkatapos nito, narinig niya ang kwento ng “Footprints in the Sand.”
Isang lalaki ang naglalakad kasama ang Diyos. Habang tinitingnan niya ang kanilang mga yapak sa buhangin, napansin niyang sa pinakamahirap na bahagi ng kanyang paglalakbay ay tila iisa na lamang ang bakas ng paa.
Akala niya ay iniwan siya ng Diyos.
Ngunit nalaman niya ang katotohanan:
Sa mga panahong iisa lamang ang bakas ng paa, hindi siya iniwan ng Diyos—buhat-buhat pala siya ng Diyos.
At doon nagsimulang magbago ang pananaw ni Elly.
Akala niya noon ay mag-isa siyang lumalaban.
Akala niya ay pinabayaan siya ng Diyos.
Akala niya ay tahimik ang Diyos sa kanyang sakit.
Ngunit nang balikan niya ang kanyang kwento, nakita niyang naroon pala ang Diyos sa bawat hakbang.
Kung hindi man niya agad nakita ang presensya ng Diyos sa kanyang sakit, hindi ibig sabihin na wala Siya roon.
Sa kanyang kahinaan, Diyos ang kanyang lakas.
Sa kanyang pagkawasak, Diyos ang kanyang tagapagpagaling.
Sa kanyang pagkaligaw, Diyos ang kanyang gabay.
At sa kanyang pinakamadilim na panahon, Diyos ang hindi bumitaw sa kanya.
Ang batang dating madalas nasa loob ng kwarto at umiiyak dahil sa bigat ng kanyang nararamdaman ay unti-unting natutong lumapit sa Diyos.
Mas lalo siyang naghangad na makilala Siya.
Mas lalo niyang natutunang ibuhos ang kanyang buhay sa Panginoon.
At higit sa lahat, natutunan niyang ang kanyang nakaraan ay hindi ang katapusan ng kanyang kwento.
Ngayon, nauunawaan na ni Elly na may dahilan kung bakit siya patuloy na dinala ng Diyos hanggang sa araw na ito.
Hindi man niya nauunawaan ang lahat ng nangyari, natutunan niyang magtiwala sa Diyos na may hawak ng kanyang bukas.
“Magtiwala ka nang buong puso sa PANGINOON at huwag kang manalig sa iyong sariling karunungan. Alalahanin mo ang PANGINOON sa lahat ng iyong ginagawa at ituturo niya sa iyo ang tamang landas.”
— Kawikaan 3:5–6
Ang pangako ng Diyos ay hindi nangangahulugang magiging madali ang lahat.
Ngunit nangangahulugan itong hindi niya kailangang maglakad nang mag-isa.
At kahit sa kabila ng isang hindi perpektong buhay, patuloy niyang nakikita kung gaano kabuti at katapat ang Diyos.
Maging sa pagpunta niya sa San Juan, Batangas, patuloy siyang inabot ng Panginoon. Binigyan siya ng bagong church family, mga taong kasama niyang lumago sa pananampalataya, at isang lugar kung saan muli niyang natutunang maglingkod, magmahal, at magtiwala sa Diyos.
At ngayon, ang dating kwento ng sakit ay naging kwento ng grace.
Ang dating kwento ng pagkaligaw ay naging kwento ng paggabay ng Diyos.
At ang dating pakiramdam na nag-iisa siya ay napalitan ng isang katotohanan:
“Akala ko mag-isa lang akong lumalakad in sa gitna ng bagyo. Pero ang katotohanan pala, ang Panginoon ang bumubuhat at nagbibigay sa akin ng lakas upang magpatuloy.”
Look what God has done.
Hindi dahil naging madali ang lahat, kundi dahil sa bawat season, nanatiling tapat ang Diyos.
Purihin ang Diyos sa Kanyang kadakilaan, kabutihan, at walang hanggang katapatan. ❤️
