14/06/2025
TAY, HAPPY FATHER'S DAY.
Maraming salamat—higit pa sa mga salitang kaya kong sabihin.
Hindi kami lumakas at naging matatag dahil sa kasaganahan. Naging matibay kami dahil sa kawalan. Natutunan kong magsumikap, hindi dahil tinuruan mo kami ng mga salita, kundi dahil ipinakita mo sa amin kung paano mabuhay sa gitna ng wala—sa panahong ang umaga’y nagsisimula sa ingay ng kawaling walang laman at kaldero na walang bigas.
Nakita ko, Tay, kung paanong unti-unting nasira ang pamilya natin—hindi dahil sa kasalanan, kundi dahil sa hirap na hindi na kinaya ng damdamin. Naputol ang mga pangarap, napilas ang ugnayan. Pero sa gitna ng lahat ng 'yon, isang bagay ang hindi nawala: ang aral mong hindi sinasabi pero ramdam—ang tapang sa gitna ng bagyo, ang pagtitiis kahit masakit, at ang pagmamahal na hindi humihingi ng kapalit.
Tay, kahit wala ka noon sa lahat ng bagay—wala tayong ginhawa, wala tayong kasiguraduhan, wala tayong buo—mahal na mahal pa rin kita. Dahil ikaw ang unang nagturo sa akin kung paano magmahal ng totoo, sa panahong wala kang maibigay kundi ang katotohanan ng buhay.
Kaya ngayon, pinipilit kong buuin ang pamilyang meron ako. Pinipilit kong itaguyod sila, hindi lang para may makain sila, kundi para hindi nila danasin ang sakit na tumatak sa puso ko. Ayokong maranasan ng mga anak ko ang gabing may luha pero walang hapunan. Ayokong maramdaman ng asawa ko ang bigat ng pangarap na hindi maabot dahil sa kahirapan.
Kaya patuloy akong lumalaban, Tay. Hindi dahil madali, kundi dahil mahirap. At sa bawat hirap, naaalala kita. Dahil sa'yo ko natutunang kahit sa gitna ng pagkasira, may puwang pa rin para bumuo. Sa gitna ng kawalan, may dahilan pa rin para magpursige.
At iyon ang itinuro mo—na sa gitna ng sakit, puwedeng magmahal. Sa gitna ng pagkawasak, puwedeng bumangon.
At ngayon, ‘yun ang baon ko habang tinatahak ang daan patungo sa tagumpay.