18/09/2026
HUWAG NINYONG NAKAWIN ANG MANDATO SA AMIN
Isang Editorial ng The Profiler para sa BSKE 2026
Sa November 2, may dapat tayong pag-usapan.
Hindi lang kung may halalan.
Hindi lang kung may postponement.
Hindi lang kung ano ang gusto ng Kongreso o kung ano ang magiging desisyon ng Pangulo.
Ang dapat nating pag-usapan ay isang mas simpleng tanong:
Bakit ninyo muling inaagaw sa mamamayan ang pagkakataong pumili?
Pagod na ang taong bayan.
Pagod na sa korapsyon.
Pagod na sa mga bilyong nawawala.
Pagod na sa mga iskandalong paulit-ulit nating naririnig.
Pagod na sa gutom.
Pagod na sa mahal na bilihin.
Pagod na sa kawalan ng tiwala.
At habang ang mga Pilipino ay naghahanap ng paraan upang makabangon, bakit tila ang isa sa pinagkakaabalahan ay ang pagpapaliban na naman ng halalan sa barangay?
Bakit?
Kung hindi natin kayang baguhin agad ang buong bansa, hayaan man lamang nating baguhin ng isang ordinaryong Pilipino ang sarili niyang barangay.
Dahil ang barangay ang pinakamalapit na pamahalaan sa atin.
Dito tayo humihingi ng tulong.
Dito tayo lumalapit kapag may problema.
Dito natin nakikita kung ang isang lider ay tunay na naglilingkod o nakaupo lamang sa puwesto.
Kaya bakit ninyo kami pipigilan na pumili?
Bakit ninyo kami pipigilan na magsabi kung gusto pa ba namin ang kasalukuyang lider?
Kung mahusay ang isang kapitan, iboto muli.
Kung mahusay ang mga kagawad, ibalik sa puwesto.
Pero kung hindi na sila karapat-dapat, kung hindi na sila tumutugon sa pangangailangan ng kanilang komunidad, hayaan ninyong ang mamamayan ang magdesisyon.
Iyan ang demokrasya.
Hindi dapat kayo ang magsabi kung sino ang mananatili.
Kami ang dapat magpasya.
At hindi ito tungkol sa partido.
Hindi ito tungkol sa kulay.
Hindi ito tungkol sa kung sino ang kakampi ninyo.
Ito ay tungkol sa karapatan ng isang ordinaryong Pilipino na humawak ng balota at pumili ng lider na gusto niyang mamuno sa kanyang barangay.
Kung tunay na pagtitipid ang dahilan, tanungin natin:
Ang perang sinasabing matitipid—sigurado ba tayong direktang mapupunta sa pagkain ng mahihirap?
Sigurado ba tayong mapupunta sa serbisyo?
Sigurado ba tayong mapupunta sa mga taong nangangailangan?
O mauuwi na naman sa mga programang hindi naman nararamdaman ng ordinaryong Pilipino?
Ito ang mga tanong na kailangang sagutin.
Dahil napakaraming bagay ang dapat unahin ng pamahalaan.
Korapsyon.
Gutom.
Mahal na bilihin.
Ekonomiya.
Trabaho.
Serbisyo.
At higit sa lahat, ang tiwala ng mamamayan.
Kapag paulit-ulit na ipinagpapaliban ang halalan, natural lamang na magtanong ang tao:
Bakit?
Ano ba talaga ang dahilan?
Bakit kailangang dalawang taon na naman?
Bakit kailangang hintayin pa ang 2028?
Bakit hindi ngayon?
Bakit hindi November 2?
Hindi namin hinihingi na baguhin ninyo ang buong Pilipinas sa isang araw.
Hindi namin hinihingi ang imposible.
Bigyan ninyo lamang kami ng pagkakataong baguhin ang aming sariling barangay.
Kung wala kaming magawa sa national level, kahit papaano, may kapangyarihan kaming pumili sa aming komunidad.
May kapangyarihan kaming magpalit.
May kapangyarihan kaming magbalik.
May kapangyarihan kaming magsabi:
“Ito ang lider na gusto namin.”
At:
“Ito ang lider na ayaw na naming manatili.”
Huwag ninyo kaming agawan ng kapangyarihang iyan.
Huwag ninyo kaming agawan ng pagkakataong iyan.
Huwag ninyo kaming nakawan ng mandato.
May mga nagsasabing political interest ang nasa likod ng pagpapaliban.
May mga nagtatanong kung bakit tila nagkakaisa ang ilang nasa kapangyarihan tungkol dito.
Hindi natin dapat basta husgahan ang mga tanong na iyan nang walang sapat na ebidensiya.
Pero hindi rin natin dapat patahimikin ang mamamayang nagtatanong.
Dahil sa isang bansang paulit-ulit na nakakaranas ng kontrobersiya, korapsyon at pagkawala ng tiwala, ang pagtatanong ay hindi krimen.
Ang pagtatanong ay bahagi ng demokrasya.
At ang panawagan namin ay simple:
Kung may dahilan kayo para ipagpaliban ang halalan, sabihin ninyo sa bayan.
Huwag ninyo kaming kausapin sa mga komplikadong paliwanag na hindi naman nararamdaman ng ordinaryong tao.
Sabihin ninyo nang malinaw:
Bakit ninyo kailangang ipagpaliban?
At higit sa lahat:
Bakit kailangang kami ang mawalan ng pagkakataong pumili?
Sa Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr., sa mga senador, kongresista at lahat ng may hawak ng kapangyarihang magdesisyon:
Makinig kayo.
Hindi ito simpleng ingay sa social media.
Hindi ito simpleng usapin ng mga aspirant.
Hindi ito simpleng laban ng mga incumbent at challenger.
May isang mas malaking bagay na nakasalalay dito:
ang tiwala ng mamamayan na mayroon pa silang kapangyarihan sa sarili nilang pamahalaan.
Kung November 2 ang pagkakataon naming pumili, huwag ninyo itong basta alisin.
Hindi namin kailangang hintayin ang 2028 para malaman kung kailangan namin ng pagbabago.
Alam namin ang nangyayari sa aming barangay.
Kami ang nakatira rito.
Kami ang nakakakita.
Kami ang nakakaranas.
Kami ang nakakaalam kung sino ang naglilingkod.
At kami rin ang dapat magpasya kung sino ang mananatili.
Kaya sa November 2, ang hinihingi namin ay hindi pabor.
Hindi ito regalo.
Hindi ito political favor.
Ito ay pagkakataong bumoto.
Pagkakataong pumili.
Pagkakataong magbago.
Pagkakataong magsabi ng aming desisyon.
Kaya bago ninyo ipagpaliban ang halalan, bago ninyo palawigin ang termino ng mga nakaupo, bago ninyo kami sabihang maghintay na naman—
tanungin ninyo muna ang taong bayan.
Dahil ang barangay ay amin.
Ang boto ay amin.
Ang mandato ay amin.
At ang huling desisyon kung sino ang mamumuno sa aming komunidad—
dapat ay amin.
Kaya sa lahat ng may kapangyarihang magdesisyon:
Huwag ninyong nakawin ang pagkakataong ito sa amin.
Huwag ninyong nakawin ang aming boto.
Huwag ninyong nakawin ang aming mandato.
Ituloy ang halalan.
Hayaan ninyong ang mamamayan ang pumili.
Harold C. de Mesa
The Profiler
