https://www.facebook.com/733992279797426/

The APWE Chronicles, Manila (2026)

09/03/2026

President Race

Leni Robredo ♥️
Sara Duterte 😡

08/03/2026

This International Women’s Month, we do more than celebrate—we recognize the courage, resilience, and relentless fight of women who challenge injustice and demand equality every single day.

Women have led movements, broken barriers, and raised their voices against discrimination, violence, and inequality. Their strength continues to reshape societies and inspire future generations to stand up for what is right.

Today, we honor every woman who refuses to stay silent, who pushes for change, and who believes in a world where dignity, respect, and opportunity belong to everyone.

Empower women. Protect women’s rights. Stand for equality.
Because when women rise, the whole world rises. ✊💜

25/02/2026

Apat na dekada. Isang diwa. 🇵🇭

Ngayong ika-40 taon ng EDSA People Power, muling nagniningning ang katotohanang ang kapangyarihan ay nasa kamay ng taumbayan. Hindi lang ito kwento ng nakaraan; ito ay hamon sa ating kasalukuyan na panindigan ang ating kalayaan at protektahan ang ating kasaysayan.

Huwag hayaang kumupas ang kulay ng ating demokrasya. Atin ang EDSA, atin ang Pilipinas.

13/01/2026

Nakakahiyang maging DDS.
Mga walang utak.
😂😂😂

10/01/2026

Ang lakas magkalat ng fake news pero sampung taon naman sa college.

29/12/2025

Wala Tayong Utang na Loob sa mga Politiko

Marami sa atin ang lumaki sa paniniwalang dapat marunong tumanaw ng utang na loob. Magandang asal iyon—kapag ang tumulong ay kapwa nating tao. Pero kapag politiko na ang usapan, kailangan tayong huminto at mag-isip.

Hindi tayo may utang na loob sa mga politiko. Hindi dahil masama silang lahat, kundi dahil trabaho nila ang tumulong. Kapag may kalsadang naipatayo, may scholarship na naibigay, o may programang pangkalusugan na nailunsad, hindi iyon galing sa kanilang bulsa. Galing iyon sa buwis ng jeepney driver, ng tindera sa palengke, ng empleyadong kinakaltasan buwan-buwan. Sa madaling salita, pera rin natin iyon.

Masakit makita na may mga kababayan tayong nagiging panatiko ng mga tiwaling politiko. Iyong tipong kahit may malinaw na ebidensya ng pagnanakaw, handa pa ring ipagtanggol. Kahit may nasaktang tao, sasabihing “normal lang ‘yan sa pulitika.” Parang mas mahalaga ang politiko kaysa sa katotohanan, kaysa sa kapwa Pilipino.

Minsan naiintindihan natin kung saan ito nanggagaling. Kapag matagal kang naghihirap, malaking bagay ang kahit kaunting tulong. Pero ang problema, kapag nasanay tayo sa ganitong sistema, unti-unti nating tinatanggap ang mali bilang normal. Tahimik na lang tayo. Hindi na nagtatanong. Hindi na naniningil. At doon lalo lumalakas ang mga abusado.

Hindi kawalan ng pasasalamat ang pagpuna. Hindi kabastusan ang magtanong kung saan napunta ang pondo. Hindi kawalan ng respeto ang pagsingil ng pananagutan. Sa katunayan, iyan ang tunay na diwa ng demokrasya—ang paalalahanan ang mga nasa kapangyarihan na hindi sila ang amo, kundi tayo.

Ang politiko ay pansamantala. Ang bayan ang mananatili. Kapag ipinagtanggol natin ang mali dahil “tumulong naman siya,” sino ang talo sa huli? Tayo rin. Ang mga anak natin. Ang kinabukasan na dapat sana’y mas maayos.

Wala tayong utang na loob sa mga politiko. Ngunit may obligasyon tayo sa isa’t isa—na maging mulat, maging tapat, at huwag ipagpalit ang dangal sa pansamantalang ginhawa. Dahil ang tunay na lider ay hindi hinihingan ng bulag na katapatan. Sinusukat siya sa integridad, hindi sa paawa at pa-picture.

At kung may dapat maalala ang mga politiko araw-araw, ito iyon:
Hindi sila ang nagbigay sa atin ng kapangyarihan. Tayo ang nagbigay sa kanila.

28/12/2025

Si Leni Robredo ay karapat-dapat tumakbo at pamunuan ang bansa sa 2028 dahil napatunayan na niya—sa tahimik ngunit tuloy-tuloy na paraan—na posible ang gobyernong may puso, may integridad, at may totoong resulta.

Hindi siya namuno sa pamamagitan ng pananakot o palabas. Namuno siya sa pamamagitan ng trabaho. Bilang Bise Presidente, sa kabila ng limitadong pondo at kakulangan ng kapangyarihan, nakapagpatupad siya ng mga programang direktang tumugon sa pangangailangan ng ordinaryong Pilipino: libreng sakay para sa mga manggagawa at estudyante, community learning hubs para sa mga batang walang access sa internet, dormitoryo at tulong para sa mga frontliners, at mabilis, organisado, at transparent na COVID-19 response noong pinaka-kritikal na panahon ng pandemya.

Ang mga programang ito ay hindi lang ideya—may malinaw na accounting, bukas sa audit, at may konkretong benepisyong naramdaman ng tao. Ito ang pinakamalinaw na patunay ng kanyang kakayahan at prinsipyo laban sa katiwalian. Sa kanyang pamumuno, walang bahid ng anomalya, walang nakaw na pondo, at walang tinagong datos. Sa halip, bukas ang libro, malinaw ang ulat, at inuuna ang tiwala ng mamamayan.

Higit sa lahat, si Leni Robredo ay lider na nakikinig. Lumalapit sa komunidad, kinakausap ang mga magsasaka, g**o, manggagawa, kabataan, at maliliit na negosyante—hindi para mangako ng himala, kundi para unawain ang totoong problema at humanap ng praktikal na solusyon. Ang kanyang track record ay hindi gawa ng propaganda, kundi bunga ng pakikipagtulungan at malasakit.

Sa panahong pagod na ang sambayanang Pilipino sa korapsyon, palakasan, at pamumunong inuuna ang sarili, si Leni Robredo ang paalala na ang gobyerno ay dapat magsilbi, hindi maghari.

Kung ang hinahanap ng bansa sa 2028 ay isang Pangulong tapat, may kakayahan, may malinaw na track record, at may pusong tunay na para sa tao—si Leni Robredo ang karapat-dapat piliin.

27/12/2025

Matatapos na lang ang 2025 ay wala pa rin nakukulong sa mga kurakot na politiko?

24/12/2025

Maligayang Pasko mga kurakot 😡

09/12/2025

RILES SA DUGO NG TAUMBAYAN

Hindi bakal ang unang itinayo sa North–South Commuter Railway. Bahay ang unang binuwag. Buhay ang unang niyurakan. Pag-asa ang unang dinurog.

Habang ipinagmamalaki ng mga opisyal ang magagarbong tarpaulin ng “modernong riles,” libo-libong pamilya ang pinalayas nang walang katiyakan kung kailan makakabangon muli. Habang may mga ginagawang poste ng semento, may mga batang natutulog sa gilid ng kalsada, may mga magulang na nawalan ng hanapbuhay, at may mga komunidad na tuluyang binura—lahat sa ngalan daw ng “kaunlaran.”

Ngunit kaninong kaunlaran?

Sa bawat delay ng NSCR, taumbayan ang nagdurusa. Sa bawat bilyong pondong inilalabas, mas lalo lamang nagiging tahimik ang mga paliwanag ng nasa kapangyarihan. Paulit-ulit ang pangako—2026, 2028, 2030—ngunit ang sigurado lang, ang buwis ay tuloy-tuloy, ang hirap ay araw-araw, at ang pagnanakaw ay tila walang hintuan.

Hindi ito simpleng problema ng konstruksyon.
Ito ay krimen laban sa mamamayan.

Sapagkat habang ang manggagawa ay nakapila sa terminal ng jeep, habang ang estudyante ay nakikipagsiksikan sa bus, habang ang pasahero ay nalulunod sa oras at pagod—may iilang opisyal at kontratista na maaaring nagtatayo ng mansyon sa ibabaw ng butas ng inaasahang riles.

Ito ang mukha ng sistemang bulok:

Nagpapalayas nang mabilis

Nagbibigay ng bayad-danyos nang mabagal

Nangangako nang madalas

Ngunit nananagot—halos kailanman ay hindi

Ang NSCR ay hindi dapat maging simbolo ng modernisasyon kung ito’y nakatayo sa luha ng mahihirap at sa bulsa ng magnanakaw. Ang riles na ito, kung patuloy na papatayin ng korapsyon, ay hindi daan ng kaunlaran—ito’y magiging monumento ng kasakiman ng iilan.

Kaya ang panawagan ng sambayanan ay malinaw:

✔️ Ilabas ang tunay na gastos
✔️ Ilantad ang mga kontrata
✔️ Pangalanan ang mga may sala
✔️ At panagutin—hindi sa salita, kundi sa batas

Sapagkat kung hindi mananagot ang mga nagnanakaw sa likod ng NSCR, ang tunay na madederaile ay hindi tren—kundi ang kinabukasan ng buong bayan.

At kapag ang mamamayan ay tuluyang napuno, ang kasaysayan ang magpapaalala sa mga makapangyarihan: ang galit ng inaapi ay walang riles na kayang pumigil.

01/12/2025

🖋️ TALIM NG PANULAT: Ang Laban Kontra Korapsyon na Dapat Magsimula sa Loob

Sa isang bansang matagal nang sugatan ng katiwalian, hindi sapat ang pagdeklara ng “laban kontra korapsyon” habang nananatiling nababalot ng tanong ang mga institusyong nag-aangkin ng moral na awtoridad. Sa bawat opisyal na nagtatangkang ipakita ang sarili bilang tagapagsagip ng kaban ng bayan, naroroon ang mas mabigat na tanong: Paano mo ipaglalaban ang isang digmaang hindi mo kayang ilaban sa sarili mong bakuran?

Napuno ang publiko ng pangamba at pagdududa nang umalingawngaw ang mga ulat ng di-umano’y iregularidad sa paggamit ng confidential funds, mga paulit-ulit na tanong tungkol sa paggastos ng pondo, at mga opisyal na reklamo at imbestigasyong hinihiling ng mga mambabatas at civil society organizations. Sa harap ng mga alegasyong ito, hindi sapat ang pagtanggi, hindi sapat ang katahimikan, at lalong hindi sapat ang pagsalakay sa mga kritiko. Ang tunay na serbisyo publiko ay hindi nasusukat sa tapang ng retorika—nasusukat ito sa tapang humarap sa tanong.

Kung ang mga nakaupong lider ay seryoso sa pagsugpo sa korapsyon, dapat nilang tugunan ang mga sumusunod na prinsipyong matagal nang hinihingi ng bayan:

Una: Buong paglalantad.
Walang laban kontra katiwalian ang magtatagumpay kung ang mismong gumagamit ng pondo ng bayan ay hindi makapagbigay ng malinaw, detalyado, at maagang paliwanag kung saan napupunta ang bawat sentimo.

Ikalawa: Pananagutan.
Hindi dapat ituring na atake ang lehitimong pagbusisi. Ang tanong ng taumbayan ay hindi paghamak—ito ay karapatang nakaugat sa buwis na pilit nilang kinikita araw-araw.

Ikatlo: Konsistensiya.
Hindi maaaring sumigaw ng “korapsyon!” habang nabibingi sa sariling mga isyu. Ang laban ay dapat walang pinipili—kahit sarili, kahit kaalyado.

Ikaapat: Pagpapatatag ng institusyon.
Ang tunay na reporma ay hindi nakasalalay sa personalidad kundi sa proseso. Walang kredibilidad ang anumang kampanya kontra katiwalian kung ang ginagamit ay kapangyarihan at hindi prinsipyo.

Sa huli, nananatiling malinaw ang aral:
Ang unang labanan laban sa korapsyon ay hindi sa lansangan, hindi sa kamera, at hindi sa talumpati. Nagsisimula ito sa loob—sa sariling mesa, sariling opisina, at sariling konsensya.

Hangga’t hindi nito kayang harapin ang sarili nitong anino, anumang sigaw ng “katapatan” ay mananatiling hungkag.

30/11/2025

Ngayon, habang ginugunita natin ang kaarawan ni Andres Bonifacio, muli nating isinusulong ang diwa ng tapang, dangal, at tunay na paglilingkod sa bayan. Sa harap ng matinding isyung kinahaharap ng sambayanang Pilipino ang bilyon-bilyong pisong nawaldas sa katiwalian sa mga flood control projects, lpanahon na upang tumindig, manindigan, at manawagan ng ganap na pananagutan.

Hindi sapat ang galit. Hindi sapat ang bulong. Panahon na para sa sama-samang pagkilos.

Sa Trillion Peso March 2, ipinaparating natin sa pamahalaan ang ating malinaw at matapang na panawagan:
Panagutin ang bawat opisyal na sangkot sa pagnanakaw ng pondo ng bayan. Ibalik ang pera ng taumbayan. Wakasan ang kultura ng pangungurakot.

Ito ang araw ng pagpapakita na ang tunay na lakas ng bansa ay nasa mamamayan.
Ito ang araw upang ipaalala na ang bayan ay laging higit na mahalaga kaysa sa kapangyarihan.
Ito ang araw upang ipagpatuloy ang ipinaglaban ni Bonifacio, ang isang bansang marangal, malaya, at patas para sa bawat Pilipino.

Makibahagi. Makisigaw. Makibaka para sa katotohanan at katarungan.
Hindi tayo titigil hangga’t walang napapanagot.

The APWE Chronicles