24/09/2026
๐ฃ๐จ๐๐๐ ๐ก๐๐ก๐ ๐ ๐๐ก๐๐-๐ช๐ฅ๐๐ฃ!
May mga bagay na akala natin, hindi matatapos.
Mga sem na parang walang katapusan.
Mga deadline na laging bukas.
Mga exam na kahit anong dasal, exam pa rin.
Mga araw na gusto na lang nating mag-AWOL sa buhay at magpaforge na lang ng pirma sa attendance sheet.
Pero natapos din.
At habang isa-isang nawawala ang mga requirements, presentations, exams, at kung anu-anong kailangang ipasa para lang makaraos, may isang bagay palang unti-unting nabubuo.
Tayo.
Hindi natin napansin dahil masyado tayong abala sa paghabol sa susunod na deadline.
Noong una, magkakaklase lang tayo.
Tapos naging magkagroup.
Naging magkakaibigan.
Naging magkakampi kapag may mahirap na subject at mahirap intindihin na prof.
At minsan, naging dahilan kung bakit pumasok pa rin tayo kahit gusto na nating matulog.
Dito tayo natutong mag-compute.
Dito rin tayo natutong magtiwala sa sagot ng katabi.
Dito tayo natutong palabasin lahat ng sagot na nasa choices.
At higit sa lahat, dito natin natutunang hindi pala kailangang mag-isa para makarating sa dulo.
Ngayon, kapag tinitingnan natin ang mga larawang ito, nakakatuwang isipin kung gaano karami sa mga ordinaryong araw na ito ang magiging mahalaga pala.
Yung tawanan.
Yung kalokohan.
Yung mga biglaang picture.
Yung mga araw na pagod na tayong lahat pero may nakakatawa pa ring nangyayari.
Hindi natin alam noon na gumagawa na pala tayo ng mga alaalang babalikan natin balang araw.
Siguro iyon ang college.
Hindi lang tungkol sa kung ano ang natutunan natin.
Kundi tungkol sa kung sino ang naging kasama natin habang natututo tayo.
Ang mga unang araw.
Ang mga huling minuto.
Ang mga taong naging dahilan para pumasok tayo kahit ayaw na natin.
Ang mga tawanan na hindi naman kailangang maging memorable pero naging memorable pa rin.
At ang mga simpleng araw na hindi natin alam na magiging alaala pala.
Kung tutuusin, hindi naman naging madali.
Pero naging atin.
At ngayon, ๐ฅ๐ช๐ฌ๐๐๐ ๐ฃ๐ ๐ฉ๐๐ฎ๐ค๐ฃ๐ ๐ข๐๐ฃ๐๐๐ง๐๐ฅ ๐ฃ๐๐ฃ๐ ๐ข๐๐จ ๐ข๐๐ก๐๐ฎ๐ค.
Hindi na lang para sa sarili.
Para sa mga taong naniwala sa atin.
Para sa mga pamilyang naghihintay na makauwi tayo nang may dala-dalang tagumpay.
Para sa mga pangarap na matagal nating ipinagpaliban.
At balang araw, para sa bansang nangangailangan ng mga taong marunong hindi lamang mangarap, kundi bumuo.
Mula sa unang araw hanggang sa huling hakbang, salamat sa mga taong naging bahagi ng kwentong ito.
๐ฃ๐จ๐ฃ ๐๐ฆ๐๐ ๐๐น๐ผ๐ฐ๐ธ ๐ญ. ๐๐น๐ฎ๐๐ ๐ผ๐ณ ๐ฎ๐ฌ๐ฎ๐ฒ. ๐ง๐ต๐ฒ ๐ฆ๐ฝ๐ฎ๐ฟ๐๐ข๐ป๐ฒ.
Apat na taon. Isang kwento. Maraming alaala.
At sa wakas, pagkatapos ng lahatโ
๐ฝ๐๐๐ฒ๐ฑ๐ฒ ๐ป๐ฎ๐ป๐ด ๐บ๐ฎ๐ป๐ด๐ฎ๐ฟ๐ฎ๐ฝ.
