K of C - Nuestra Señora Peñafrancia de Paliparan, KHP Council No. 17788

K of C - Nuestra Señora Peñafrancia de Paliparan, KHP Council No. 17788 Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from K of C - Nuestra Señora Peñafrancia de Paliparan, KHP Council No. 17788, Nonprofit Organization, Paliparan III, Dasmariñas.

Sa gitna ng lahat ng pagod, pangamba, at responsibilidad, may kapayapaan sa pusong nagtitiwala sa Diyos.IKAPITONG WIKA:"...
03/04/2026

Sa gitna ng lahat ng pagod, pangamba, at responsibilidad, may kapayapaan sa pusong nagtitiwala sa Diyos.

IKAPITONG WIKA:
"Ama, sa Iyong mga kamay Ipinagkakatiwala Ko ang Aking Espiritu." (Lucas 23:46)

Sa pagninilay ko sa ikapitong wika ni Jesus, ramdam ko ang ganap na pagtitiwala sa Diyos, kahit sa pinakamahirap na sandali ng Kanyang buhay. Bilang Extraordinary Minister of Holy Communion at kasalukuyang officer ng Knights of Columbus, naiintindihan ko kung paano mahirap minsan ang magtiwala nang buo—lalo na kapag nararamdaman mong nag-iisa ka, kapag puno ng takot, pagod, at pangamba ang puso.

Sa bawat misa, sa bawat programa, at sa bawat responsibilidad na aking pinanghawakan, napagtanto ko na hindi sapat ang aking sariling lakas. Kailangan ko ring iwan sa Diyos ang lahat ng aking pangamba at pagod, at ipagkatiwala ang aking sarili at ang bawat isa sa akin sa Kanyang mga kamay. Ang pagtitiwala na ito ay hindi laging madali—madalas ako’y natatakot, nag-aalala, at nagdadalawang-isip—pero tulad ni Jesus, natutunan kong sa kabila ng lahat, may kapayapaan sa pusong nagtitiwala.

Ang huling wika ni Jesus ay paalala sa akin na ang tunay na paglilingkod ay may kasamang ganap na pagtitiwala. Bilang lingkod sa Simbahan at bilang kapatid sa Knights, ang pinakamahalaga ay hindi lamang ang mga gawain, kundi ang puso ko—ang puso na handang magtiwala, handang sumuko sa Diyos, at handang ipagkatiwala ang lahat ng aking kakayahan at responsibilidad sa Kanya. Sa ganitong paraan, nagiging instrumento ako ng Kanyang kapayapaan, pag-ibig, at awa sa iba.

Sa bawat tungkulin at sakripisyo, may katuparan sa puso ng Diyos.IKAANIM NA WIKA:"Naganap na." (Juan 19:30)Sa pagninilay...
03/04/2026

Sa bawat tungkulin at sakripisyo, may katuparan sa puso ng Diyos.

IKAANIM NA WIKA:
"Naganap na." (Juan 19:30)

Sa pagninilay ko sa ikaanim na wika ni Jesus, ramdam ko ang bigat at kasiyahan ng katuparan. Bilang dating Extraordinary Minister of Holy Communion at kasalukuyang officer ng Knights of Columbus sa parehong council at assembly, naiisip ko kung gaano kahalaga ang pagtapos ng bawat gawain at tungkulin nang may katapatan at puso. Ang bawat misa na pinagsilbihan ko noon, bawat programa at responsibilidad sa Knights na aking hinawakan, ay parang maliit na bahagi ng “Naganap na” ni Jesus—isang paalala na sa bawat sakripisyo, sa bawat abala at pagod, may katuparan at biyaya na nakatago.

Minsan, habang pinapalakad ang council at assembly, napapaisip ako: ilang beses ko nang naramdaman ang bigat ng tungkulin, ilang beses ko nang tinanong ang sarili kung sapat ba ang aking ginagawa. Ngunit sa sandaling iyon sa krus, naalala ko—naganap na. Hindi dahil sa akin, kundi dahil sa Kanya, dahil sa Kanyang plano at katapatan. At sa bawat hakbang ng paglilingkod ko, natutunan kong ang katuparan ay hindi lang sa resulta, kundi sa pagsunod at pagtitiwala sa Diyos.

Ang “Naganap na” ni Jesus ay paalala rin sa akin na matapos ang lahat ng gawain—lahat ng sakripisyo, lahat ng abala, lahat ng pagod—ang layunin ay mapalapit sa Kanya, mapanatili ang pananampalataya, at maipadama sa iba ang Kanyang pagmamahal.

May mga sandaling kailangan mong huminto… para maramdaman kung gaano ka nauuhaw sa Diyos.IKALIMANG WIKA:"Nauuhaw Ako." (...
03/04/2026

May mga sandaling kailangan mong huminto… para maramdaman kung gaano ka nauuhaw sa Diyos.

IKALIMANG WIKA:
"Nauuhaw Ako." (Juan 19:28)

Sa pagninilay ko sa ikalimang wika ni Jesus, nararamdaman ko ang isang malalim na uhaw—hindi lang pisikal, kundi uhaw sa pag-ibig, sa presensya, at sa pag-unawa. Bilang isang dating Extraordinary Minister of Holy Communion na sa ngayon ay nagpapahinga muna sa ministry, at kasalukuyang officer ng Knights of Columbus, inaamin ko na may mga panahon na ako rin ay nauhaw—nauhaw sa lakas, sa inspirasyon, at minsan, nauhaw sa Diyos na tila hindi ko maramdaman.

May mga pagkakataon na kahit naglingkod ako noon sa altar, dumating din sa punto na ako’y napagod at kinailangang huminto. Hindi naging madali ang paglayo pansamantala sa ministeryo na minahal ko, dahil doon ko naramdaman ang lalim ng aking bokasyon. Ngunit sa aking pagpapahinga, mas lalo kong naramdaman ang aking uhaw—uhaw na muling mapalapit sa Diyos, uhaw na muling maramdaman ang Kanyang presensya sa mas tahimik at personal na paraan.

Sa pagiging officer ko ngayon sa Knights of Columbus, dala ko ang uhaw na iyon—isang paalala na hindi sapat ang pagiging abala sa gawain, kundi kailangan kong punuin ang sarili ko sa presensya ng Diyos. Dahil kung ako mismo ay nauuhaw, paano ko maibabahagi ang tubig na nagbibigay-buhay sa iba?

Ang “Nauuhaw Ako” ni Jesus ay hindi lamang sigaw ng Kanyang katawan, kundi sigaw din ng Kanyang puso—uhaw sa pagmamahal ng tao. At sa bawat sandali na ako’y napapalayo, napapagod, o nawawalan ng sigla, parang naririnig ko rin ang Kanyang tinig na tumatawag—na bumalik, na lumapit, at muling uminom sa Kanyang pag-ibig.

Minsan kahit naglilingkod ka na, mapapatanong ka pa rin—“Panginoon, nasaan Ka?”IKAAPAT NA WIKA:"Diyos Ko, Diyos Ko, baki...
03/04/2026

Minsan kahit naglilingkod ka na, mapapatanong ka pa rin—“Panginoon, nasaan Ka?”

IKAAPAT NA WIKA:
"Diyos Ko, Diyos Ko, bakit Mo Ako pinabayaan?" (Mateo 27:46)

Sa bawat pagninilay ko sa ikaapat na wika ni Jesus, ramdam ko ang bigat ng katahimikan—yung uri ng katahimikan na hindi mo maipaliwanag, yung pakiramdam na kahit anong dasal mo, parang walang sumasagot. Sa sandaling iyon, si Jesus mismo ay sumigaw mula sa Kanyang puso—isang sigaw ng sakit, ng pangungulila, at ng tila pag-iisa. At doon ko napagtanto… kung ang Anak ng Diyos ay nakaranas ng ganitong pakiramdam, hindi pala kakaiba na maranasan ko rin ito sa sarili kong buhay.

Bilang isang dating coordinator ng Extraordinary Ministers of Holy Communion at kasalukuyang officer ng Knights of Columbus, maraming beses kong pinilit maging matatag. Maraming pagkakataon na kailangan kong magpakita ng lakas, magdesisyon, at maging sandigan ng iba. Pero sa likod ng lahat ng iyon, may mga sandali rin na ako’y napapagod, nadudurog, at nagtatanong sa Diyos. May mga pagkakataon na kahit ginagawa ko naman ang tama, kahit naglilingkod ako, parang ang layo Niya. Parang tahimik Siya sa mga panahong kailangan ko Siya.
May mga gabi na ako’y nagdarasal, pero mas nangingibabaw ang luha kaysa salita. May mga pagkakataon na ako’y nasa gitna ng mga tao, pero pakiramdam ko nag-iisa ako. At doon ko naaalala ang sigaw ni Jesus—“Diyos Ko, bakit Mo Ako pinabayaan?”—dahil iyon din ang sigaw ng puso ko minsan.

Pero habang mas pinagninilayan ko ang wika na ito, unti-unti kong nauunawaan na hindi ito sigaw ng kawalan ng pananampalataya, kundi sigaw ng isang pusong nananatiling kumakapit. Dahil kahit sa Kanyang pakiramdam ng pag-iisa, tinawag pa rin Niya ang Diyos na “Aking Diyos.” At doon ako hinahamon—na kahit hindi ko maramdaman ang presensya ng Diyos, kahit tila tahimik Siya, manatili pa rin akong kumakapit.
Bilang isang lingkod sa Simbahan, natutunan ko na ang pananampalataya ay hindi nasusukat sa kung gaano ko Siya nararamdaman, kundi sa kung gaano ako nananatili kahit hindi ko Siya maramdaman. Na ang tunay na pagsunod ay hindi lang sa mga panahong malinaw ang lahat, kundi lalo na sa mga panahong puno ng tanong at dilim.

Sa ikaapat na wika, parang inaanyayahan ako ni Jesus na maging totoo—na aminin ang aking pagod, ang aking takot, ang aking mga tanong. Dahil sa pagiging totoo ko, doon ako mas lalong napapalapit sa Kanya. Dahil sa gitna ng aking “bakit,” naroon pa rin Siya—kahit hindi ko Siya maramdaman.

Hindi sapat na miyembro lang… tinawag tayong maging tunay na kapatid.IKATLONG WIKA:"Babae, narito ang iyong anak… Narito...
03/04/2026

Hindi sapat na miyembro lang… tinawag tayong maging tunay na kapatid.

IKATLONG WIKA:
"Babae, narito ang iyong anak… Narito ang iyong ina." (Juan 19:26–27)

Sa tuwing pinagninilayan ko ang ikatlong wika ni Jesus, may kung anong kirot sa puso ko na hindi ko maipaliwanag. Sa gitna ng Kanyang matinding paghihirap, habang Siya’y nakabayubay sa krus, pinili pa rin Niyang isipin ang iba. Hindi Niya hinayaang maiwang mag-isa si Maria sa kanyang dalamhati. Hindi Niya hinayaang manatiling mag-isa ang Kanyang alagad. Sa halip, pinaglapit Niya sila—binigyan Niya sila ng isa’t isa. Sa gitna ng sakit, bumuo Siya ng isang pamilya.

Bilang isang simpleng miyembro ng Knights of Columbus, napapaisip ako… ganito rin ba ako magmahal? Madalas kasi, iniisip ko na sapat na ang pagiging present ko sa mga gawain, sapat na ang pagdalo ko, sapat na ang pakikibahagi ko. Pero sa lalim ng wika ni Jesus, napagtanto ko na may mas malalim pa pala—hindi lang pagiging kasapi, kundi pagiging tunay na kapatid.

May mga pagkakataon na nandiyan ako, pero hindi ako tunay na “nandiyan.” Nakikinig ako, pero hindi ko nararamdaman. Nakikita ko ang mga kapatid ko, pero hindi ko nakikita ang pinagdadaanan nila. At masakit aminin na minsan, mas naging komportable akong manatiling tahimik kaysa lumapit at magmalasakit.

Habang pinagninilayan ko ang tagpong ito sa krus, parang kinakausap ako ni Jesus: na ang pagiging bahagi ng isang kapatiran ay hindi lang pangalan o pagiging miyembro—ito ay isang paanyaya na magmahal, umunawa, at maging sandigan ng isa’t isa. Na tulad Niya, kahit sa sarili kong kahinaan, kaya kong maging daan upang may maramdamang hindi nag-iisa ang kapatid ko.

Unti-unti kong natututunan na ang tunay na diwa ng pagiging Knight ay hindi nasusukat sa dami ng aking nagagawa, kundi sa lalim ng aking malasakit. Sa simpleng pakikinig, sa paglapit, sa pagdamay—doon pala nagsisimula ang tunay na paglilingkod.

At sa bawat pagninilay ko nito, may isang tahimik na panalangin sa puso ko: na sana, matuto akong maging kapatid… hindi lang sa pangalan, kundi sa gawa. Na sana, sa maliit kong paraan, may maramdaman ang iba na hindi sila nag-iisa—dahil may isang kapatid na handang makinig at magmahal.

IKALAWANG WIKA:"Katotohanang sinasabi ko sa iyo: ngayon, isasama kita sa Paraiso." (Lucas 23:43)"Minsan, ako rin ang mag...
03/04/2026

IKALAWANG WIKA:
"Katotohanang sinasabi ko sa iyo: ngayon, isasama kita sa Paraiso." (Lucas 23:43)

"Minsan, ako rin ang magnanakaw sa krus—napagod, nagkamali, at naghahanap ng awa.
Pero sa pakikinig… narinig ko ang pag-asa."

PAGNINILAY:
Sa tuwing binabalikan ko ang ikalawang wika ni Jesus… hindi ko maiwasang mapahinto.

Parang ako yung magnanakaw sa tabi Niya.
Sugatan… nagkamali… napagod… at minsan… nawawalan na rin ng pag-asa.

Sa dami ng aking responsibilidad—
bilang Knights of Columbus, bilang Extraordinary Minister of Holy Communion, at sa tungkulin ko bilang isang Grand Knight—
inaakala ng marami na matatag ako.

Pero sa totoo lang…may mga sandali rin na tahimik akong nadudurog.
May mga pagkakataon na gusto ko lang tumigil… yung mapagod nang walang nakakakita… yung magtanong sa Diyos:
“Panginoon… sapat pa ba ako? Karapat-dapat pa ba ako?”

At doon ko nararamdaman…na kailangan kong matutong makinig.
Hindi sa ingay ng mundo.
Hindi sa expectations ng iba.
Kundi sa tinig ng Diyos—na matagal ko nang hindi napapakinggan dahil sa pagiging abala.

Na-realize ko…
ilang beses na akong naglingkod—pero hindi nakinig.
Ilang beses kong tinanggap at ipinamahagi ang Katawan ni Kristo—
pero hindi ko Siya pinakinggan sa sarili kong puso.
Bilang Grand Knight, marami akong desisyon na kailangang gawin…
pero aminado ako—may mga pagkakataon na nauna ang sarili kong isip kaysa sa pakikinig sa Diyos.

Pero tulad ng magnanakaw sa krus…may pagkakataon pa pala.
Kahit sa huling sandali…kahit sa gitna ng kahinaan…
kapag pinili kong makinig… kapag sinabi ko mula sa puso ko:
“Panginoon, alalahanin Mo rin ako…”
naririnig ko rin ang Kanyang sagot…
Hindi galit.
Hindi paninisi.
Kundi pag-asa:
"Ngayon… isasama kita sa Paraiso."

Bilang isang Knight… nais kong maging kapatid na marunong makinig.
Bilang isang Minister… nais kong maging daluyan ni Kristo na tunay na nakikinig sa Kanya.
At bilang isang Grand Knight…
nais kong maging lider na hindi lang nagsasalita—
kundi unang nakikinig sa Diyos bago manguna sa iba

May mga sugat na hindi agad nakikita… pero araw-araw mong dinadala.May mga tanong na kahit ilang taon na ang lumipas, na...
03/04/2026

May mga sugat na hindi agad nakikita… pero araw-araw mong dinadala.
May mga tanong na kahit ilang taon na ang lumipas, nananatili pa ring walang sagot.

Sa puso ko, isa sa pinakamabigat ay ang matagal na pagkawalay sa aking Ina.
Sa mga panahong kailangan ko siya—sa aking paglaki, sa aking mga laban, sa aking mga hina—wala siya sa aking tabi. Maraming gabi ang lumipas na puno ng tanong: Bakit? Ano ang kulang sa akin? May mali ba sa akin?

Unti-unti, ang sakit na iyon ay naging katahimikan… at ang katahimikan ay naging lamat sa aking puso.

Ngunit sa pagninilay ko sa Unang Wika ni Hesus—
“Ama, patawarin Mo sila sapagkat hindi nila alam ang kanilang ginagawa.” (Lucas 23:34)—
para bang kinausap ako ng Diyos sa gitna ng aking sugat.

Kung si Hesus, sa gitna ng Kanyang paghihirap at sakit, ay nagawang magpatawad… sino ako para patuloy na kumapit sa galit?

Doon ko sinimulang tanungin ang sarili ko—
Paano kung ang aking Ina ay may sarili ring sugat?
Paano kung may mga laban siyang hindi ko nakita?
Paano kung sa mga panahong wala siya, siya rin ay nawawala?

At sa unang pagkakataon, hindi lang sarili ko ang pinakinggan ko… kundi ang katahimikan ng kanyang kwento.

Masakit pa rin. Totoo iyon.
Hindi nabubura ang nakaraan sa isang iglap.
Pero sa bawat araw na pinipili kong magpatawad, unti-unting gumagaan ang aking puso.

At hindi lang pala ito tungkol sa aking Ina.

Ito rin ay tungkol sa lahat ng taong minsang nakasakit sa akin—
sa mga taong humusga nang hindi ako lubos na kilala,
sa mga salitang binitawan na nagbigay ng maling kahulugan sa aking pagkatao,
sa mga pagkakataong ako’y minaliit, hindi pinaniwalaan, o iniwan.

Ang dami kong dalang sakit… at hindi ko namalayang ako na pala ang nagpapahirap sa sarili ko sa kakapit ko rito.

Ngayon, pinipili kong magpatawad.
Hindi dahil nakalimot na ako… kundi dahil gusto ko nang lumaya.
Hindi dahil tama ang ginawa nila… kundi dahil pinipili kong magmahal tulad ni Kristo.

Sa Taon ng Pakikinig, natutunan kong ang pakikinig ay hindi lang tungkol sa pandinig—
ito ay tungkol sa puso.
Pakikinig na handang umunawa kahit walang paliwanag.
Pakikinig na kayang yakapin ang sakit… at gawing daan tungo sa paghilom.

Ngayon, dala ko pa rin ang aking kwento—pero hindi na ito kwento ng galit.
Ito ay kwento ng biyaya.
Kwento ng isang pusong nasaktan… pero piniling magmahal muli.
Kwento ng pagpapatawad na patuloy kong pinipili, araw-araw.

At sa bawat pagpapatawad, nararamdaman ko—
unti-unti, binubuo muli ng Diyos ang puso ko.










Ngayong April 3, 2026 | 12:00 ng tanghali, sama-sama tayong magnilay sa Pitong Huling Wika ni Hesus sa Krus — isang bana...
02/04/2026

Ngayong April 3, 2026 | 12:00 ng tanghali, sama-sama tayong magnilay sa Pitong Huling Wika ni Hesus sa Krus — isang banal na paglalakbay ng pananampalataya, pag-asa, at pag-ibig.

Inaanyayahan ang lahat na makiisa sa taimtim na pagninilay na aming ibabahagi dito sa aming page n inihanda ng mga miyembro ng Knights of Columbus Council 17788. Sa bawat salita ni Hesus, ating tuklasin ang mas malalim na kahulugan ng Kanyang sakripisyo at pagmamahal para sa atin.

Sa katahimikan ng sandaling ito, ialay natin ang ating mga panalangin, pasasalamat, at mga hangarin.

Halina at makiisa. Sama-sama tayong magnilay at magpalalim ng ating pananampalataya.





Maligayang Kaarawan, Brother Knight Chrisanto Caraig Igle Maya ! 🎉🎂Sa araw na ito, aming ipinagdiriwang ang iyong buhay...
30/03/2026

Maligayang Kaarawan, Brother Knight Chrisanto Caraig Igle Maya ! 🎉🎂

Sa araw na ito, aming ipinagdiriwang ang iyong buhay, dedikasyon, at walang sawang paglilingkod sa ating komunidad at sa Simbahan. Bilang isang tunay na lingkod-bayan at kapatid sa Knights of Columbus, ikaw ay patuloy na nagsisilbing inspirasyon sa marami sa pamamagitan ng iyong pamumuno, kababaang-loob, at malasakit sa kapwa.

Nawa’y patuloy kang pagpalain ng Poong Maykapal ng mabuting kalusugan, lakas ng loob, at masaganang biyaya upang maipagpatuloy mo ang iyong misyon sa paglilingkod. Patuloy kaming sumusuporta at nagdarasal para sa iyo.

Muli, maligayang kaarawan at Mabuhay ka, Brother Knight! 🎈🎊
— Mula sa iyong Knights of Columbus Family (Council 17788)

Malugod naming binabati at tinatanggap ang mga bagong 1st Degree Members ng Knights of Columbus Nuestra Señora de Peñafr...
22/03/2026

Malugod naming binabati at tinatanggap ang mga bagong 1st Degree Members ng Knights of Columbus Nuestra Señora de Peñafrancia Council 17788! 🎉

Isang mainit na pagbati sa ating mga bagong kapatid sa samahan:

• Bro. Justin Gagarino
• Bro. Jefferson Deligero
• Bro. Raph Fabul
• Bro. Rey Olgado
• Bro. Sherwin Libarbas
• Bro. Matt Rufin

Nawa’y magsilbi kayong inspirasyon sa patuloy na paglilingkod sa Diyos, sa Simbahan, at sa kapwa. Ang inyong pagiging bahagi ng K of C ay simula ng mas malalim na pananampalataya at pagkakaisa bilang tunay na Kristiyanong lingkod.

Muli, maligayang pagdating at pagbati! 💙⚔️





🎉 Happy Birthday, SK Fred Costin! 🎉The Knights of Columbus Nuestra Señora de Peñafrancia Council 17788 warmly extends ou...
12/01/2026

🎉 Happy Birthday, SK Fred Costin! 🎉

The Knights of Columbus Nuestra Señora de Peñafrancia Council 17788 warmly extends our heartfelt wishes to you on your special day! 🕊️

May your birthday be filled with blessings, joy, and the love of family and friends. Your dedication and service to the Council continue to inspire us all. 🙏💛

Cheers to another year of faith, fraternity, and community service! 🛡️✨

🎂 Have a wonderful birthday, SK Fred! 🎂

“Juegos de Esperanza: Sama-samang Ngiti ng Pamilya” Upang muling maibalik ang ngiti, saya, at pag-asa sa mga pamilyang n...
11/01/2026

“Juegos de Esperanza: Sama-samang Ngiti ng Pamilya”

Upang muling maibalik ang ngiti, saya, at pag-asa sa mga pamilyang nagtipon tipon sa maliit na court sa phase 4, Paliparan III, nagsagawa ang Knights of Columbus Nuestra Señora de Peñafrancia Council 17788 ng isang programang pampamilya na naglalayong pagtibayin ang pagkakaisa at sama-samang pagsasama-sama sa komunidad.

Sa pamamagitan ng mga palaro para sa mga kabataan, nagkaroon ng pagkakataon ang mga bata at kanilang mga pamilya na muling magsama-sama, magtawanan, at makalimot kahit panandalian sa mga pagsubok na kanilang pinagdaanan. Ang simpleng kasiyahan ay naging daan upang muling sumilay ang ngiti sa kanilang mga mata.

Bilang papremyo sa mga kalahok, namahagi rin ang council ng kaunting kendi at chichirya, bilang simbolo ng malasakit at kalinga para sa mga bata.

Ang gawaing ito ay patunay na sa pamamagitan ng paglilingkod at pagkakaisa, nagiging daluyan ang Knights of Columbus ng pag-asa at pagmamahal sa kapwa, lalo na sa mga panahong higit itong kinakailangan.

Maraming salamat sa lahat ng kapatid na Knights at katuwang na nakiisa sa programang ito.

Vivat Jesus!

Knights of Columbus
Nuestra Señora de Peñafrancia Council 17788

Address

Paliparan III
Dasmariñas
4114

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when K of C - Nuestra Señora Peñafrancia de Paliparan, KHP Council No. 17788 posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category