20/06/2026
PART 4: KAPAG PUMALPAK ANG PROJECTION, SINO ANG SASALO?
Sa ₱950M loan, hindi lang ang amount ng uutangin ang dapat tingnan.
Dapat tanungin:
Magkano ang babayaran?
Saan kukunin ang pambayad?
At sino ang sasalo kapag hindi tumama ang projection?
Ayon sa dokumento, ang uutangin ng Laguna ay ₱950M.
Pero ang projected annual debt service ay ₱117M kada taon sa loob ng 10 taon.
Ibig sabihin:
₱117M x 10 years = ₱1.17B
Hindi lang ₱950M ang usapan.
Ang projected na babayaran ng Laguna ay aabot sa humigit-kumulang ₱1.17B.
Sa unang 3 taon pa lang:
₱117M x 3 years = ₱351M
Iyan ang kailangang bayaran sa debt service.
Pero ayon din sa sariling projection, may kakulangan ang project after debt service:
Year 1: -₱127M
Year 2: -₱57M
Year 3: -₱7M
Total projected cash gap:
₱191M
Ibig sabihin, kapag hindi tumama ang projection, may kailangang sumalo sa kakulangan.
At sino ang sasalo?
Hindi private investor.
Hindi papel.
Hindi presentation.
Taumbayan ang sasalo.
Taumbayan ang magbabayad.
May isa pang mahalagang punto.
Sa dokumento, ang kabuuang building ay 8,000 sqm.
Pero humigit-kumulang 4,000 sqm nito ang ipapaupa sa private providers.
May projected lease income pa na nasa ₱43M kada taon.
Kung para sa health, bakit parang may paupahan?
Linawin ko, hindi masama ang partnership with private providers kung malinaw, legal, at dumaan sa tamang proseso.
May mga pagkakataon na nakakatulong ang private providers sa serbisyo.
Pero kung public money ang uutangin, tapos private providers ang uupa at kikita sa loob, habang public ang sasalo kapag kinapos, dapat malinaw ang safeguards.
Dapat malinaw kung sino ang sasalo kapag hindi napuno ang paupahang espasyo, kapag delayed ang PhilHealth collections, kapag hindi naabot ang projected revenue, o kapag mas mataas ang gastos kaysa sa projection.
Dahil kung walang malinaw na safeguards, ang risk ay hindi theoretical.
Risk iyan sa pondo ng taumbayan. May technical red flag din sa feasibility study.
Ang DSCR ang sukatan kung kaya ba ng project na bayaran ang utang.
Pero sa unang tatlong taon, hindi tugma ang DSCR sa sariling table ng dokumento:
Year 1: dapat -0.09, pero nakalagay 0.21
Year 2: dapat 0.51, pero nakalagay 0.64
Year 3: dapat 0.94, pero nakalagay 1.07
Sinasabi rin ng dokumento:
Estimated IRR: 8% to 11%
Estimated NPV: Positive
Pero nasaan ang full computation?
Ano ang assumptions?
Ano ang discount rate?
Kasama ba ang first 3 years na cash gap?
Guaranteed ba ang lease income?
Guaranteed ba ang PhilHealth collections?
Hindi sapat na sabihing “investment ito” kung hindi malinaw kung sino ang sasalo kapag pumalpak.
Sa negosyo, puwedeng sabihin na investment takes time to recover.
Pero sa utang ng gobyerno, kapag pumalpak ang investment, hindi private investor ang nalulugi.
Taumbayan ang nalulugi.
Taumbayan ang sumasalo.
Taumbayan ang nagbabayad.
Public money ang uutangin.
Public benefit ang dapat sigurado.
Support sa health services, yes.
Bulag na pag-utang para sa paupahang modelo, no.
PART 4: SINO ANG SASALO?
Ang computation dito ay galing mismo sa submitted document nila para sa EXTREME URGENT SPECIAL SESSION ng June 18, 2926. Sa ₱950M loan, hindi lang ang amount ng uutangin ang dapat tingnan.
Dapat tanungin:
Magkano ang babayaran?
Saan kukunin ang pambayad?
At sino ang sasalo kapag hindi tumama ang projection?
Ayon sa dokumento, ang uutangin ng Laguna ay ₱950M.
Pero ang projected annual debt service ay ₱117M kada taon sa loob ng 10 taon.
Ibig sabihin:
₱117M x 10 years = ₱1.17B
Hindi lang ₱950M ang usapan.
Ang projected na babayaran ng Laguna ay aabot sa humigit-kumulang ₱1.17B.
Sa unang 3 taon pa lang:
₱117M x 3 years = ₱351M
Iyan ang kailangang bayaran sa debt service.
Pero ayon din sa sariling projection, may kakulangan ang project after debt service:
Year 1: -₱127M
Year 2: -₱57M
Year 3: -₱7M
Total projected cash gap:
₱191M
Ibig sabihin, kapag hindi tumama ang projection, may kailangang sumalo sa kakulangan.
At sino ang sasalo?
Hindi private investor.
Hindi papel.
Hindi presentation.
Taumbayan ang sasalo.
Taumbayan ang magbabayad.
May isa pang mahalagang punto.
Sa dokumento, ang kabuuang building ay 8,000 sqm.
Pero humigit-kumulang 4,000 sqm nito ang ipapaupa sa private providers.
May projected lease income pa na nasa ₱43M kada taon.
Kung para sa health, bakit parang may paupahan?
Linawin ko, hindi masama ang partnership with private providers kung malinaw, legal, at dumaan sa tamang proseso.
May mga pagkakataon na nakakatulong ang private providers sa serbisyo.
Pero kung public money ang uutangin, tapos private providers ang uupa at kikita sa loob, habang public ang sasalo kapag kinapos, dapat malinaw ang safeguards.
Dapat malinaw kung sino ang sasalo kapag hindi napuno ang paupahang espasyo, kapag delayed ang PhilHealth collections, kapag hindi naabot ang projected revenue, o kapag mas mataas ang gastos kaysa sa projection.
Dahil kung walang malinaw na safeguards, ang risk ay hindi theoretical.
Risk iyan sa pondo ng taumbayan. May technical red flag din sa feasibility study.
Ang DSCR ang sukatan kung kaya ba ng project na bayaran ang utang.
Pero sa unang tatlong taon, hindi tugma ang DSCR sa sariling table ng dokumento:
Year 1: dapat -0.09, pero nakalagay 0.21
Year 2: dapat 0.51, pero nakalagay 0.64
Year 3: dapat 0.94, pero nakalagay 1.07
Sinasabi rin ng dokumento:
Estimated IRR: 8% to 11%
Estimated NPV: Positive
Pero nasaan ang full computation?
Ano ang assumptions?
Ano ang discount rate?
Kasama ba ang first 3 years na cash gap?
Guaranteed ba ang lease income?
Guaranteed ba ang PhilHealth collections?
Hindi sapat na sabihing “investment ito” kung hindi malinaw kung sino ang sasalo kapag pumalpak.
Sa negosyo, puwedeng sabihin na investment takes time to recover. Pero walang negosyante ang hinangad na malugi.
Ang lugi na sasaluhin ng mamamayan sa pag utang na pinasok ng Laguna para sa pagpapatayo ng building ay pera na sana’y napunta at nagamit na sa pagpapalakas ng existing provincial hospitals.