Verbal Visionaries - ASAT Communication Arts Club, Rizal Street, Maura, Aparri Cagayan, Aparri (2026)

03/11/2024

𝐋𝐢𝐭𝐞𝐫𝐚𝐫𝐲 | “𝐀𝐧𝐠 𝐇𝐮𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐓𝐚𝐰𝐚𝐠 𝐧𝐢 𝐋𝐨𝐥𝐚”

Ako'y nagising ng umaga. Sa pagdilat ng aking mga mata, aking nakita ang sikat ng araw na parang kakaiba, at aking naalala, bakasyon na pala! Ako'y bumaba nang may kasamang pananabik sa aking sarili.

"Mama! Papa! Tayo'y magbakasyon sa bahay ni Lola!" Sila'y pumayag, at aalis kami bukas ng umaga.
Ako'y tuwang-tuwa dahil makikita ko na ang aking lola. Tinawagan ko siya ng gabi, at ako'y nagulat.

"Lola, pupunta kami diyan bukas ng umaga," ang sabi ko.
"Apo, nasasabik na akong makita kayo. Matagal nang panahon noong nagsama-sama tayo," ang sabi ni Lola.

Biglang may sumingit sa tawag na malalim na boses. Ika niya, "Hindi kayo magkikita."
At namatay ang telepono. Ako'y kinalibutan at natakot sa aking narinig, ngunit binalewala ko ito dahil sa tingin ko, wala lang iyon.

Kinabukasan, kami'y aalis na. Sumakay kami ng bus papuntang Baguio. Dahil matagal ang biyahe, ako'y nakaidlip at nabangungot.

"Apo! Apo! Umuwi na kayo, delikado sa bahay ko!" sabi ni Lola na parang may kasamang takot sa kanyang boses.
"Lola, hindi maaari, dahil nakasakay na kami ng bus papunta diyan," sabi ko.
"Basta wag niyong ituloy, baka masaktan lang kayo," sabi ni Lola.
"Bakit po?!" ang sabi ko.

Bigla akong nagising, ngunit binalewala ko ito hanggang sa makarating na kami sa bahay ni Lola.
Sumalubong ang dalawang tita ko at ang aking mga pinsan. Niyakap nila kami ng may luha sa kanilang mga mata.
"Wala na si Lola."

Ako'y natakot dahil naalala ko lahat ng nangyari. Kinuwento ko ito, ngunit sinabi nilang huwag na lang itong pansinin. Ang mabuti, nakapahinga na si Lola.

Kinagabihan, natulog ako kasama ng aking mga pinsan sa tapat ng kwarto ni Lola sa ibaba. Kami'y nagkukuwentuhan ng mga nakakatakot, at nang sumapit ang alas dose, kami'y nagdesisyon na matulog na.

Habang natutulog kami, may narinig kaming malakas na hiyaw sa itaas, sa kwarto ni Lola. "AHHHHHH!" narinig namin.

"ANO YUN??!!!" sabi ko.
"Kwarto ni Lola yun, ha," sabi ng aking mga pinsan.
At sinabi nila na ganoon na ganoon daw ang hiyaw ni Lola kung may gusto siyang ipakuha o ipa-utos.

Hanggang ngayon, natatakot na akong bumalik at matulog sa kwartong iyon.

Sa awa ng Diyos, hindi na nagparamdam si Lola.

📝 : Rob-Jaser Talaro

03/11/2024

𝐋𝐢𝐭𝐞𝐫𝐚𝐫𝐲 | “𝐆𝐡𝐨𝐬𝐭 𝐌𝐨𝐧𝐭𝐡 𝐂𝐚𝐦𝐞 𝐄𝐚𝐫𝐥𝐲”

The start was casual, like a spark that didn’t ask permission before lighting up. H and I met in a blur of excitement and curiosity. 10 months ago, we agreed, maybe more out of hope than anything, to see if we could fall in love.

It was thrilling in the beginning. Late night talks, random texts, little moments that left me feeling like I had found something special about us. I found myself waiting for her replies and feeling that excitement every time her name popped up on my screen.

But something changed in the last few weeks. H’s replies started to get slower and shorter. I’d send long messages, and she’d send back a single line, sometimes just an emoji. My mind began thinking, maybe she was just busy? Maybe she was going through something she didn’t know how to share yet?

Then one evening, it became painfully clear that she wasn’t coming back. I sent her one last message, something simple like, “***** **.” I watched the screen, waiting for the little typing dots that never appeared.

H had ghosted me. I thought about the way she had once made me feel so important, so noticed, and how quickly that had disappear. There was no explanation, no closure, just a silence that left me questioning if any of it had been real at all.

I thought ghost month was this November, but it was actually 8 months ago. 👻

📝 : Unknown Author

02/11/2024

𝐋𝐢𝐭𝐞𝐫𝐚𝐫𝐲 | “𝐓𝐡𝐞 𝐋𝐚𝐬𝐭 𝐎𝐟𝐟𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠”

In the quiet village of San Agustin, strange events began to unfold in the darkness of night. Every day, as the villagers woke up, beloved pets and farm animals would go missing. Chickens, dogs, even goats vanished, leaving behind only traces of fear and whispers from the elders about what lurked in the shadows.

One night, after our last chicken disappeared, my father muttered under his breath. "Si Mang Celso ‘yan… matagal ko nang pinaghihinalaan,” he said. Mang Celso, the thin old man who always kept to himself, lived in a dark, rundown hut at the edge of the village. He was always hunched over, with eyes that seemed to be searching for something, and a voice that sounded like it came from the depths of the earth.

Determined to uncover the truth, I decided to follow him. Late one night, I quietly slipped out, walked through the narrow paths, and squeezed myself behind a pile of firewood near Mang Celso’s hut. The moon cast long shadows, and I could feel every heartbeat in my chest. Then, I heard it—a low, eerie chant that seemed to resonate with a sinister tone.

Peeking through a gap in the bamboo wall, I gasped in horror. Mang Celso was kneeling before a crude altar made of scattered bones and leaves. His bony hands clutched the lifeless body of a dog, its fur matted with fresh blood. As he muttered strange words, his voice barely whispered, I felt a chill run down my spine.

"Salamat… sa inyong alay," he said, as if savoring each word. "Isa pa… kailangan ko pa ang lakas ninyo…” I trembled at the sight of him, a man consumed by a hunger that seemed unnatural.

Suddenly, he stopped. He lifted his head, inhaled deeply, and his eyes widened as they seemed to pierce through the darkness, looking straight at me. "Sino ‘yan?” he asked, a grin that was both horrifying and inviting stretching across his face. Fear gripped me, but before I could run, I heard him call out softly, “Huwag kang magtago, alam kong nandiyan ka…”

My blood ran cold as I stumbled backward, but he continued, his voice lowering and growing colder, “Pasok ka, bata… wag kang mag-alala. Masarap din… ang dugo ng tao.”

My legs froze in place as he laughed, a sound that shattered the silence of the night. “Huwag kang tatakbo! Sa akin din ang kaluluwa mo… tulad nila.”

The following day, Mang Celso was gone. No one dared to enter his house, but every night, the villagers heard whispers drifting from the abandoned hut—low chants mixed with the sickening sound of gnawing. One by one, the remaining animals in the village disappeared, and with each passing night, the people of Barangay San Agustin felt the looming threat of a shadow waiting… searching for a new offering.

📝 : Unknown Author

02/11/2024

𝐋𝐢𝐭𝐞𝐫𝐚𝐫𝐲 | “𝐀𝐧𝐠 𝐁𝐚𝐛𝐚𝐞𝐧𝐠 𝐖𝐚𝐥𝐚𝐧𝐠 𝐀𝐧𝐢𝐧𝐨”

Sa isang maliit na bayan sa gitna ng mga palayan, may isang babaeng kilala sa tawag na Aling Marta. Mabait siya, mapagmahal, at laging nakangiti. Pero may isang kakaiba sa kanya: wala siyang anino. Hindi ito napansin ng mga tao sa simula. Sa araw, ang liwanag ng araw ay nagtatago sa kanyang anino. Sa gabi, ang ilaw ng mga lampara ay nagbibigay ng sapat na liwanag para hindi ito mapansin.

Pero isang araw, habang naglalakad si Aling Marta sa ilalim ng isang puno ng santol, napansin ng isang bata ang kakaiba. "Aling Marta, bakit wala kang anino?" tanong ng bata. Nagulat si Aling Marta. "Anino? Ano ang anino?" "Ito po, oh," sabi ng bata, itinuro ang kanyang sariling anino sa lupa. Tumingin si Aling Marta sa kanyang mga paa. Wala nga. Wala siyang anino. Nagsimula siyang mag-alala. Bakit kaya wala siyang anino? Ano kaya ang ibig sabihin nito?

Simula noon, nagsimula nang kumalat ang usap-usapan tungkol sa babaeng walang anino. Ang mga tao ay nagsimulang matakot. May mga nagsasabi na siya ay isang mangkukulam, isang aswang, o isang multo. Ang iba naman ay nagsasabi na siya ay sinumpa.

Isang gabi, habang naglalakad si Aling Marta pauwi mula sa palengke, nakasalubong niya ang isang lalaki. Nakatingin ito sa kanya ng masama. "Ikaw ba ang babaeng walang anino?" tanong ng lalaki. "Oo, ako nga," sagot ni Aling Marta. "Alam mo ba kung bakit wala kang anino?" tanong ng lalaki. "Hindi," sagot ni Aling Marta. "Dahil ikaw ay isang nilalang mula sa kadiliman," sabi ng lalaki. "At ang kadiliman ay hindi nagkakaroon ng anino." Nagulat si Aling Marta. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Bigla siyang nakaramdam ng takot. Tumakbo siya palayo sa lalaki, pero humahabol ito sa kanya.

"Hindi ka makakatakas!" sigaw ng lalaki. "Ikaw ay akin na!" Tumakbo si Aling Marta nang tumakbo, pero hindi siya makatakas. Naabutan siya ng lalaki at hinuli. Dinala siya nito sa isang madilim na kagubatan.

"Ngayon, ikaw ay akin na," sabi ng lalaki. "At hindi ka na makakatakas pa." Itinali ng lalaki si Aling Marta sa isang puno. Kinuha niya ang isang kutsilyo at itinaas ito sa ere. "Mamamatay ka na ngayon," sabi ng lalaki. Pero bago pa man niya masaksak si Aling Marta, biglang nagdilim ang paligid. Isang malakas na hangin ang umihip, at ang mga puno ay nagsiyukuan.

Ang lalaki ay natakot at tumakbo palayo. Nang mawala na ang lalaki, nagsimula nang lumiwanag ang paligid. Nakatayo na si Aling Marta, at mayroon na siyang anino. Ngumiti siya at naglakad palayo sa kagubatan.

Hindi na muling nakita ang lalaki. At mula noon, hindi na rin muling nawala ang anino ni Aling Marta. Pero ang mga tao sa bayan ay patuloy pa ring nagkukuwentuhan tungkol sa babaeng walang anino, at tungkol sa misteryo ng kanyang nawawalang anino.

📝 : Eunice Organo

02/11/2024

𝐋𝐢𝐭𝐞𝐫𝐚𝐫𝐲 | “𝐒𝐚𝐥𝐚𝐦𝐢𝐧, 𝐒𝐚𝐥𝐚𝐦𝐢𝐧, 𝐒𝐚𝐥𝐚𝐦𝐚𝐧𝐠𝐤𝐚 𝐨 𝐋𝐚𝐠𝐢𝐦?”

Bagong buhay, bagong bahay. Simula nung lumipat kami ng bahay, akala ko nakatakas na ako sa mga kaluluwang nakasunod sa’kin simula pagkabata. Akala ko lang pala ’yon, inakala kong tuluyan ko na silang napaalis — niligaw. Hindi ko rin alam kung bakit ayaw nila akong tigilan at hindi ko rin matukoy kung bakit nila ako binubulabog.

Sa ilalim ng k**a, lamesa, lababo at sa unang palapag ng bahay. Naroon sila lagi, nag-aaway at naglalaro. Karamihan sa kanila’y mga batang maliliit, itim, may sungay at may kalakihan ang mga mata. Kalaro ko rin sila noon, tinigil ko lamang dahil tinawag akong “baliw”. Nahihibang na raw ako dahil nakikipag-usap ako sa hangin, nasisiraan na raw ako ng bait dahil tumatawa ako nang mag-isa.

Hanggang sa isang araw, bigla na lang silang naglaho. Naglaho nga ba sila o ako ang lumayo?

Lumipas ang ilang taon, nagpakita ulit ’yung kalaro ko, ’yung batang maliit na kulay itim — dalaga na siya ngayon kagaya ko. Ang haba na rin ng buhok niya at matulis ang kaniyang mga kuko. Hindi nagbago ang kulay niya ngunit may dugo na siya sa mukha. Muntikan ko na siyang hindi makilala, hanggang sa tinapik niya ako.

Sabi niya, “Emie, laro tayo . . . ”. ’Yung boses na ’yon, parang iiyak na — nagsusumbong.

Anong nangyari sa’yo, Ifaz? Bakit may dugo ka? Punit-punit na ang damit mo, marami kang sugat sa braso at hita, wala na rin ’yung paborito mong manika. Naputol, hindi ko alam kung bakit. Panaginip na naman ba? Ifaz, hindi na kita maaninag, malabo ka na — hindi na kita makilala. Natatakot na ako.

Nagising ako. Pawis na pawis, hinahabol ang hininga. Umupo ako galing sa pagkakahiga, pinagmasdan ko ang paligid — malalim na ang gabi at malakas ang hangin kaya’t ang mga dahon ay unti-unti na ngang nagliliparan.

Tumayo ako para kumuha ng tubig at sa aking pagtayo, nakuha ng atensyon ko ang pagkalaki-laking salamin sa gilid ng gabinete. Nakita ko ang repleksyon ko sa salamin, naroon ’yung batang maitim noon at nasa likod ko siya — duguan.

“Madaya ka! Ang sabi mo noon, bibili ka lang ng pagkain sa labas! Hindi ka bumalik! Naghintay ako, Emie! Sabi mo, pag balik mo’y maglalaro tayo! Sinungaling ka! Emie, ’yung salamangkero, patay na rin ’yun. Emie, pinatay ko siya, ayaw ka kasi niyang ibalik sa bahay. ” Hindi ako makagalaw, walang salita ang nagnanais lumabas sa bibig ko. Galit si Ifaz at may bata rin siyang hawak. Nilibot ko ang paningin ko.

Lumingon ako, wala naman. Pagtingin ko muli sa salamin, naroon na siya sa tapat ko. Laking gulat ko nang hablutin niya ang buhok ko, may sinasabi siyang hindi ko maintindihan, hindi na siya ’yung kaibigan ko noon.

Mabait ang kaibigan ko, ngunit halimaw na siya ngayon. Nakakapangilabot.

“Emie, tignan mo ako. Emie, ayaw mo na ba akong kalaro? Emie! Kung ayaw mo akong maging kalaro . . . gagawin ko sa’yo ’yung ginawa ko roon sa salamangkero.”

Umaalingawngaw lahat ng sinabi niya. Hanggang sa magising ako, ulit. Panaginip lang pala ’yon, pero bakit parang totoo?

Minulat ko nang paunti-unti ang mga mata ko, nasa tabi ko si Ifaz. Nakatingin siya sa’kin, katabi niya ’yung manika — hanggang sa napagtanto kong nakataas ang kanang k**ay niya at may kutsilyo siyang hawak.

Tiyuhin ko ’yung salamangkero.

📝 : Shanalle De La Cruz

01/11/2024

𝐋𝐢𝐭𝐞𝐫𝐚𝐫𝐲 | “𝐓𝐡𝐞 𝐔𝐧𝐤𝐚𝐛𝐨𝐧𝐠𝐚𝐛𝐥𝐞 𝐄𝐞𝐫𝐢𝐞 𝐒𝐭𝐨𝐫𝐢𝐞𝐬 𝐨𝐟 𝐚 𝐅𝐚𝐦𝐢𝐥𝐲”

I have a lot of eerie horror stories that I can share about our family and where we live. So, lahat ng family members namin naka-encounter na ng ganitong experience, and some of my family e naka-open ang kanilang third eye--yes, you heard that right, third eye. But unahin natin sa'kin. So, way back I think 2015? Sa harap ng door kasi namin to, e paharap sa may balcony namin sa baba and pathway paloob. So ako, e iniiling-iling ko ang ulo ko then biglang may lumitaw na lalakeng walang ulo na nakaharap sakin. Then pagka-stop ko, nawala. So ako, dahil sa curiosity despite feeling the chills, lumabas pero walang tao.

Next one is my tita, so this the whole fam knows na may nakatirang kapre sa tuktok ng bahay nila tita dati. So while nagpapalit si tita ng damit, and according to her, ramdam na ramdam daw yung pag-apak ng kapre na literal na yinig ang buong bahay. So 'yung tita ko, ayon wala na daw nagawa kundi umiyak ng tahimik.

Next is 'yung house nila na hindi natirhan for years kasi nasa ibang lugar sila like: Tugue, Manila, Hong Kong, and nasa barko (seaman). So ayon, way back 2016 around 8 pm lagi, since naka-tiles and puro kahoy furnitures nila, maririnig mo yung pag-galaw ng furnitures e wala namang tao. Then if papasok ka talaga sa house nila, malamig and mabigat sa feeling. So nung umuwi sila ng 2016, pina-bless ang house ulit and boom, no more of that malamig and eerie feeling. Pero nung 2019-2020, may mga students kasi si tito na nagw-work na ngayon sa MDRRMO—same with the students—yung isang student, si Ate Joy, nag-ask s'ya dati kay tito ko ng "Sir, may namatay na ba dito na bata?" Dahil may nakasilip daw na bata sa may hagdan nila. Tapos sa isang kwarto, e pag nakahiga raw sila doon, parang may tumatabi raw—'yung batang nakita nila was my other tito who died at age 9.

Back again sa tita ko, so yung dalawang kwarto kasi nila sa taas e magkatapat. So habang kinakatok niya kasi si tito sa kwarto, biglang lumingon sa dun sa kaharap na kwarto (bodega) e may nakatayo raw na lalake. So si tita ko, pagka-open raw ni tito ng pintuan, bigla siyang nag-jump pa-hug kay tito.

Then 'yung lupa na tinitirhan ng fam ng byenan ng tita ko—kung saan rin sila nakatira—may mga naririnig raw sila na mga babaeng umiiyak. And yung mama ni tita, may nakita raw na babaeng naka-white na lumakad sa harap niya noon. Even 'yung byenan ni tita e meron na rin nakita, pati si tita ko kaya pag umiihi daw ng hating gabi e deretsyo lang siya, bawal lumingon-lingon. Then kwento ng fam ng asawa ni tita e 'yung lupa daw nila tapunan daw ng mga bangkay at mga babaeng pinapatay after nagahasa during war noon.

Madami pang horror stories but 'yan nalang muna.

📝 : Dhesyree Amores

01/11/2024

𝐋𝐢𝐭𝐞𝐫𝐚𝐫𝐲 | “𝐁𝐚𝐧𝐠𝐮𝐧𝐠𝐨𝐭 𝐧𝐠 𝐓𝐚𝐤𝐝𝐚𝐧𝐠 𝐎𝐫𝐚𝐬”

Isang Sabado ng umaga, akala ko’y tahimik at simple lang ang araw ko. Pero nang sumilip ako sa kalendaryo, napatigil ako, Halloween na pala! Narinig ko ang tahimik na tunog ng mga kalendaryo’t orasan na parang may bumulong, kaya’t nagdahan-dahan akong tumayo.

Bigla akong may naramdamang malamig sa likuran. Sa pagkagulat ko, halos maibato ko na ang hawak kong libro, isang aninong nakatayo sa tabi ko, may maitim na bilog sa ilalim ng mata at seryosong titig. Nanginginig na ako sa takot, pero narinig ko siyang may sinasabi: “Mga assignment... deadline... quiz...”

“Ha, Deadline!?” napasigaw ako, sabay liko sa pinto at tumakbo paakyat ng kwarto. Pero kahit saan ako magtago, sunod-sunod pa rin ang bulong: “Research... report... exam…”

Para akong nahuhulog sa bangungot ng mga natambak na gawain. Tumatakbo ako habang naririnig ko ang walang katapusang "Pasa na bukas... quiz sa isang linggo... report sa susunod na araw" nakakapanghina!

Napatigil ako at huminga ng malalim. Wala namang multo. Puro deadlines lang pala! Ito na nga ang tunay na nakakatakot, ang walang katapusang takot sa tambak ng assignments.

Natawa ako sa sarili ko. Halloween nga, pero ang pinaka-nakakapanindig-balahibo ay ang sunod-sunod na takdang aralin. Nakakatakot din pala ang mga deadline!

📝 : Queen Salma Tapiru
🎨 : Sherlyn Sabalburo

01/11/2024

As we observe All Saints' Day, a time to remember and honor those who have passed, we invite everyone to approach today with both reflection and curiosity. While we commemorate our loved ones, let's also embrace the spirit of storytelling that keeps memories and experiences alive.

𝙎𝙥𝙤𝙤𝙠𝙮 𝙎𝙚𝙖𝙨𝙤𝙣 na, ASATians! 👻🎃

Ready na ba kayo sa mga kuwentong nakakakilabot? This Halloween, we’re inviting you to share your eerie encounters, ghostly experiences, at mga moments na nagpapakaba! Like the chilling tale from your childhood, a spine-tingling incident you can't explain, or an unforgettable brush with the supernatural, we want to hear all about it!

Let your imagination run wild and share the stories that make your heart race and your skin crawl. Send us your spine-chilling narratives by messaging us until November 2, and let’s create a collection of frightful fun that will keep everyone on the edge of their seats! Are you brave enough to join us?

• Stories must be original, either true-to-life experiences or fictional.

• Please keep your stories respectful and avoid sensitive topics that may offend or distress others.

• You can choose to remain anonymous-just specify if you prefer to keep your name private.

• Only submissions sent via our official FB page will be accepted.

27/10/2024

🌟 𝗦𝗧𝗔𝗥𝗧 𝗦𝗧𝗥𝗢𝗡𝗚 𝗠𝗢𝗡𝗗𝗔𝗬𝗦 🌟

Kickstart your week with positivity and purpose! Our Communication Arts Club Public Information Officer shares this Monday's motivational message.

🎨 : John Kevin Macabangun

13/10/2024

🌟 𝗦𝗧𝗔𝗥𝗧 𝗦𝗧𝗥𝗢𝗡𝗚 𝗠𝗢𝗡𝗗𝗔𝗬𝗦 🌟

Kickstart your week with positivity and purpose! Our Communication Arts Club Treasurer shares this Monday's motivational message.

🎨 : John Kevin Macabangun

22/09/2024

🌟 𝗦𝗧𝗔𝗥𝗧 𝗦𝗧𝗥𝗢𝗡𝗚 𝗠𝗢𝗡𝗗𝗔𝗬𝗦 🌟

Kickstart your week with positivity and purpose! Our Communication Arts Club Secretary shares this Monday's motivational message.

🎨 : John Kevin Macabangun

15/09/2024

🌟 𝗦𝗧𝗔𝗥𝗧 𝗦𝗧𝗥𝗢𝗡𝗚 𝗠𝗢𝗡𝗗𝗔𝗬𝗦 🌟

Kickstart your week with positivity and purpose! Our Communication Arts Club Vice President shares this Monday's motivational message.

🎨 : John Kevin Macabangun

Verbal Visionaries - ASAT Communication Arts Club

03/11/2024

03/11/2024

02/11/2024

02/11/2024

02/11/2024

01/11/2024

01/11/2024

01/11/2024

27/10/2024

13/10/2024

22/09/2024

15/09/2024

Address

Website

Alerts

Contact The Organization

Shortcuts

Share

Category