BCBP Antipolo

BCBP Antipolo Official page of the Brotherhood of Christian Businessmen and Professional, Antipolo Chapter. There was no stopping the expansion of BCBP after that.

A Christ-centered community committed to bringing Christ into the marketplace through faith, integrity, leadership, and service. The Brotherhood of Christian Businessmen and Professionals traces its beginnings to the Ang Ligaya ng Panginoon Covenant Community as well as to the community movement and Charismatic Renewal from which it sprang. In July 1980, 24 men met at the Makati Sports Club in wha

t was to be the first Men’s Breakfast of the soon-to-be Brotherhood of Christian Businessmen & Professionals. The initial breakfast flourished with more and more businessmen and professionals attending. This signaled the start of the first Life in the Spirit Seminar, the forerunner of the present Brotherhood Christian Life Program (BCLP). In a span of two years, the first BCBP chapter was established right from where it all started, Makati. By 1984 the fledgling organization split into two chapters with the boundary being the Pasig River. The North Chapter was based in Greenhills, San Juan, the South Chapter remained based in Makati. With this milestone, the BCBP continued to spread its wings the following years with Alabang, south of Metro Manila, being established, followed by Dagupan up in the northwestern Luzon region in 1986. Several business hubs in Metro Manila cities and municipalities embraced the BCBP movement. Then in the beginning of 1988, BCBP found its way into the business centers of central Philippines, this time conquering Cebu City, Bacolod City and Puerto Princesa City. Cebu Chapter soon ventured into its neighboring provinces and further down south of the country to open new chapters in Mindanao, with Cagayan de Oro City as its initial take-off point. To date, the BCBP has 79 full chapters and 45 outreaches including 1 chapter and several missions in BCBP USA, CANADA and SINGAPORE. The Philippine Foundation of The Brotherhood of Christian Businessmen and Professionals (BCBP) is registered with the Securities and Exchange Commission as a non-stock, non-profit organization. It is fully recognized by the Archdiocese of Manila and in all the Dioceses where it operates nationwide. The BCBP has the singular distinction of having introduced and sustained the BCBP Christian Men’s Breakfast that has changed the lives of so many businessmen and women and professionals throughout its years of existence. There are more than 120 breakfast venues every week throughout the Philippines where businessmen and women meet for food, fellowship, fun, and inspiration through the life sharing of a fellow Christian. The breakfast is the main entry point into the organization. Members meet in Action Groups, attend Assemblies and other community activities, and participate in the various trainings and formation programs of the community. The BCBP identifies, trains, and develops Christian leaders to become agents for justice and sound development in the work environment. It also conducts workshops, seminars, and retreats as requested by companies, businesses, and government offices, that discuss and present ways by which the Christian businessman or professional can deal with evil in the marketplace. Summary of the BCBP Mission

The Lord has given us a specific way of life and mission. Our mission determines the structure of our community, the formation new members receive, and the way we live for the Lord and one another. Our mission to bring Christ into the marketplace and to win the marketplace for Christ also determines the type of people we want to win for Christ, namely those who can together with us transform the marketplace and the professions into an environment where Christ’s values flourish and where all stakeholders benefit. We are called to reach out to up-and-coming business executives, who are still young and energetic, still open to be formed and not so set in their ways, leaders with young families, men and women who can take on the mind of Christ, make the vision and mission of the BCBP their own and stand shoulder to shoulder with us as we do the work the Lord has called us to. Bringing Christ into the marketplace and winning the marketplace for Christ … as Individuals … in the BCBP community … into the marketplace … and the nation … and onwards. This is the Vision and Mission of the BCBP.

Madalas nating marinig:“Mas mabuti ang magbigay kaysa tumanggap.”Totoo naman.Tinatawag tayo ni Hesus na magbigay ng pana...
19/08/2026

Madalas nating marinig:

“Mas mabuti ang magbigay kaysa tumanggap.”

Totoo naman.

Tinatawag tayo ni Hesus na magbigay ng panahon, lakas, pagmamahal, at sarili para sa Diyos at kapwa.

Pero paano tayo makapagbibigay kung hindi muna tayo marunong tumanggap?

Bago tayo nakapagbigay, tumanggap muna tayo.

Buhay.

Pamilya.

Talento.

Lakas.

Pagkakataon.

Awa.

Biyaya.

Kaya hindi dapat ikahiya ang pagtanggap. Minsan, ang marunong tumanggap ng biyaya ang siyang natututong maging biyaya sa iba.

Sa Ebanghelyo ngayon (Mt 22:1-14), may isang hari na naghanda ng piging para sa kasal ng kanyang anak.

Handa na ang lahat.

Ang pagkain.

Ang lugar.

Ang paanyaya.

Pero ang mga inanyayahan, tumanggi.

May hindi pumansin.

May pumunta sa bukid.

May nag-asikaso ng negosyo.

May naging marahas pa sa mga lingkod.

Hindi ba pamilyar ito?

Minsan, hindi naman masama ang ginagawa natin.

Nagtatrabaho tayo.

Nagnenegosyo.

Nag-aaral.

Inaayos ang pamilya.

Tinutupad ang responsibilidad.

Pero nagiging problema kapag lahat na lang ay mas mahalaga kaysa sa paanyaya ng Diyos.

Hindi naman tayo laging tumatanggi nang tahasan.

Minsan, ang sagot lang natin ay:

“Busy ako.”

“Pag may panahon na.”

“Bukas na lang ako magsisimba.”

“Kapag maayos na ang buhay ko, saka na ako magdarasal.”

Hanggang sa nasasanay na tayong wala ang Diyos sa ating iskedyul.

Pero sa bawat Misa, tila muli tayong inaanyayahan ng Panginoon:

“Halina kayo sa piging.”

Inaanyayahan tayong makinig sa Kanyang Salita.

Tanggapin ang Kanyang awa.

Tanggapin si Hesus sa Eukaristiya.

Hindi dahil may kailangan ang Diyos sa atin,
kundi dahil nais Niya tayong makasama.

Kaya baka ang kailangan muna natin ay huminto.

Lumapit.

Tumanggap.

Dahil kapag tinanggap natin ang pag-ibig ng Diyos,
mas nagagawa nating magmahal.

Kapag tinanggap natin ang Kanyang awa,
mas natututo tayong magpatawad.

Panginoon,
turuan Mo akong tumugon sa Iyong paanyaya.
Huwag nawang maging hadlang ang pagiging abala
upang hindi Kita mapansin.
At kapag nabusog ako sa Iyong pag-ibig,
gawin Mo rin akong biyaya sa iba.

Amen.

(This reflection is inspired by and summarized from “Ang Pagninilay Ngayon” by Fr. Franz Dizon in the Hallow App -
https://hallow.com )

“Huli man daw at magaling, naihahabol din.”Maganda itong paalala na hindi pa huli ang lahat.Pero minsan, nagiging dahila...
18/08/2026

“Huli man daw at magaling, naihahabol din.”

Maganda itong paalala na hindi pa huli ang lahat.

Pero minsan, nagiging dahilan din ito para ipagpaliban ang dapat gawin ngayon.

“Bukas na lang.”

“May panahon pa.”

“Saka na ako magbabago.”

Sa Ebanghelyo ngayon (Mt 20:1-16), may mga manggagawang tinawag sa iba’t ibang oras.

May tinawag nang umaga.

May tanghali.

May hapon.

May halos patapos na ang araw.

Pero nang sumapit ang bayaran, pare-pareho silang tumanggap ng isang denaryo.

Sa unang tingin, parang hindi patas.

Bakit pareho ang tinanggap ng nagtrabaho buong araw at ng huling dumating?

Pero ipinapakita ni Hesus na ang biyaya ng Diyos ay hindi sinusukat ayon sa ating pagkukuwenta.

Ang biyaya ay hindi suweldo na pinaghihirapan lamang.

Ito ay kaloob na malayang ibinibigay ng Diyos.

May mga taong maaga pa lamang ay malalim na ang pananampalataya.

Bata pa, nagsisimba na.

Matagal nang naglilingkod.

Matagal nang nagsisikap maging tapat.

Mayroon namang ngayon pa lamang bumabalik.

Ngayon pa lamang nagsisimula.

Ngayon pa lamang nauunawaan ang tawag ng Diyos.

At minsan, natutukso tayong magtanong:

“Bakit parang pareho lang kami?”

Pero ang pagbabalik ng isang taong naligaw ay hindi kabawasan sa biyayang natanggap natin.

Ang awa ng Diyos sa iba ay hindi kawalan para sa atin.

Dapat itong maging dahilan ng pasasalamat.

Totoo, maaaring may taong tila huli na sa oras, pero hindi huli sa biyaya.

Ngunit hindi rin ito lisensya para magpabukas.

Hindi natin alam kung kailan ang ating huling oras.

Kaya kung matagal mo nang naririnig ang tawag ng Diyos, huwag nang ipagpaliban.

Magpatawad ngayon.

Makipag-ayos ngayon.

Manalangin muli ngayon.

Bumalik sa Diyos ngayon.

Gumawa ng mabuti ngayon.

Sa Diyos, mahalaga ang anumang oras na iniaalay sa Kanya.

Hindi Niya lang tinitingnan kung gaano tayo katagal nagsimula.

Tinitingnan Niya kung paano tayo nananatiling tapat hanggang wakas.

Panginoon,
huwag Mo akong hayaang ipagpaliban ang pagbabalik-loob.
Turuan Mo akong magalak sa Iyong awa,
at manatiling tapat hanggang wakas.

Amen.

(This reflection is inspired by and summarized from “Ang Pagninilay Ngayon” by Fr. Franz Dizon in the Hallow App -
https://hallow.com )

Masama bang maging mayaman?Kapag narinig natin ang Ebanghelyo ngayon (Mt 19:23-30), parang iyon agad ang tanong.Sinabi n...
18/08/2026

Masama bang maging mayaman?

Kapag narinig natin ang Ebanghelyo ngayon (Mt 19:23-30), parang iyon agad ang tanong.

Sinabi ni Hesus:

“Mas madali pang makaraan ang kamelyo sa butas ng karayom kaysa makapasok ang mayaman sa Kaharian ng Diyos.”

Mabigat pakinggan.

Pero hindi sinasabi ni Hesus na masama ang pera, bahay, negosyo, ari-arian, o magandang buhay.

Ang problema ay hindi ang pagkakaroon ng yaman.

Ang problema ay kapag ang yaman na ang may hawak sa atin.

Ito ang nangyari sa mayamang lalaki sa naunang tagpo. Gusto niyang sundan si Hesus, pero nang hilingin sa kanya na bitawan ang kanyang ari-arian, umalis siyang malungkot.

Hindi dahil masama ang kanyang kayamanan.

Kundi dahil mas mahirap para sa kanya ang bitawan ito kaysa sundan si Hesus.

Minsan, ganyan din tayo.

Madali nating sabihing:

“Akin ito.”

Aking pera.

Aking oras.

Aking talento.

Aking posisyon.

Aking negosyo.

Aking koneksyon.

Pero nakakalimutan natin na ang lahat ng mayroon tayo ay ipinagkatiwala lamang ng Diyos.

Hindi lang pera ang maaaring maging yaman.

May mayaman sa oras pero ayaw maglaan para sa iba.

May mayaman sa talento pero ginagamit lang para sa sarili.

May mayaman sa kaalaman pero ayaw magbahagi.

May mayaman sa impluwensiya pero ginagamit para makalamang.

Kaya hindi lang mayayaman sa pera ang kailangang mag-ingat.

Lahat tayo may bagay na puwedeng maging mas mahalaga kaysa Diyos.

Hindi masamang magkaroon.

Ang tanong ay:

Ginagamit ba natin ang mayroon tayo para magmahal at maglingkod?

O ito na ang dahilan kung bakit wala na tayong panahon sa Diyos, pamilya, at kapwa?

Ang yaman ay maaaring maging hadlang sa Kaharian.

Pero maaari rin itong maging daan,
kung gagamitin natin ito para sa Diyos at sa nangangailangan.

Dahil sa huli, hindi natin madadala ang pera, bahay, posisyon, o ari-arian.

Ang madadala natin ay ang pag-ibig na naibahagi,
ang kabutihang nagawa,
at ang buhay na gumaan dahil sa atin.

Panginoon,
gawin Mo akong mabuting katiwala ng lahat ng ipinagkatiwala Mo.
Huwag nawa akong alipinin ng anumang yaman,
kundi gamitin ko ito upang mahalin Ka at paglingkuran ang kapwa.

Amen.

May mga pagkakataon na akala natin sapat na ang pagiging mabuti.Wala naman tayong inaagrabyado.Nagsisikap tayong sumunod...
17/08/2026

May mga pagkakataon na akala natin sapat na ang pagiging mabuti.

Wala naman tayong inaagrabyado.

Nagsisikap tayong sumunod sa utos ng Diyos.

Nagdarasal.

Nagsisimba.

Tumutulong kung kaya.

Pero minsan, may tanong pa rin sa puso:

“Ano pa ang kulang?”

Ganito ang tanong ng mayamang lalaki sa Ebanghelyo ngayon (Mt 19:16-22).

Lumapit siya kay Hesus at nagtanong:

“Guro, ano pong kabutihan ang kailangan kong gawin upang magkamit ng buhay na walang hanggan?”

Sinabi ni Hesus na sundin niya ang mga utos.

At ang sagot ng lalaki:

“Lahat ng iyan ay tinupad ko na.”

Mukhang mabuti siya.

Mukhang masunurin.

Mukhang maayos ang buhay pananampalataya.

Pero nang sabihin ni Hesus,

“Ipagbili mo ang iyong ari-arian, ibigay sa mahihirap, at sumunod ka sa Akin,”

umalis siyang malungkot.

Bakit?

Dahil marami siyang pag-aari.

Hindi masama ang magkaroon ng ari-arian.

Hindi masama ang magsikap, magtrabaho, magnegosyo, o umasenso.

Pero nagiging delikado ito kapag ang hawak natin ay siya na palang humahawak sa atin.

Akala ng mayamang lalaki, ang buhay na walang hanggan ay parang gantimpalang makukuha dahil marami siyang nagawang tama.

Pero ipinakita ni Hesus na ang kaligtasan ay hindi nakadepende sa sariling sikap lamang.

Ito ay kaloob ng Diyos.

Regalo ng Kanyang awa.

At ang tunay na pagsunod ay hindi lamang tungkol sa kung ano ang ginagawa natin, kundi kung kanino talaga tayo nagtitiwala.

Sa sarili ba?

Sa pera?

Sa kakayahan?

Sa mabubuting gawa?

O kay Hesus?

Minsan, hindi ang kasalanan ang humahadlang sa atin.

Minsan, ang mabubuting bagay na sobra nating kinakapitan.

Security.

Comfort.

Success.

Possessions.

Control.

Kaya ang tanong ngayon:

Ano ang ayaw mong bitawan kaya hindi mo lubos na masundan si Hesus?

Panginoon,
turuan Mo akong magtiwala sa Iyo
higit sa aking kakayahan,
ari-arian,
at sariling kabutihan.
Ikaw ang aking kaligtasan.

Amen.

(This reflection is inspired by and summarized from “Ang Pagninilay Ngayon” by Fr. Franz Dizon in the Hallow App -
https://hallow.com )

Sa unang pagkarinig, nakakagulat ang sinabi ni Hesus sa babaeng Cananea.Parang masakit.Parang ang bigat tanggapin.“Hindi...
16/08/2026

Sa unang pagkarinig, nakakagulat ang sinabi ni Hesus sa babaeng Cananea.

Parang masakit.

Parang ang bigat tanggapin.

“Hindi dapat kunin ang pagkain ng mga anak at ihagis sa mga tuta.”

Kung babasahin natin ito gamit ang pananaw ngayon, madaling itanong:

Bakit ganito ang sinabi ni Hesus?

Pero mahalagang tingnan ang buong tagpo.

Si Hesus ay pumunta sa Tiro at Sidon, lupain ng mga Hentil. Ibig sabihin, Siya mismo ang tumawid sa lugar na iniiwasan ng maraming Hudyo.

Hindi Siya pumunta roon para mang-insulto.

Pumunta Siya roon upang ipakita na ang awa ng Diyos ay hindi nakakulong sa isang bayan, lahi, o grupo lamang.

Dumating ang babaeng Cananea, isang “taga-labas” sa mata ng marami.

Hindi siya Hudyo.

Sa paningin ng marami noon, wala siyang bahagi sa pangako ng Diyos sa Israel.

Pero may dala siyang matinding pangangailangan:

ang kanyang anak ay pinahihirapan ng masamang espiritu.

Kaya sumigaw siya:

“Panginoon, Anak ni David, maawa Ka sa akin!”

Noong una, tila tahimik si Hesus.

Gusto pa nga ng mga alagad na paalisin siya.

Pero hindi umalis ang babae.

Lumapit pa siya.

Lumuhod.

At nagsabi:

“Panginoon, tulungan Mo ako.”

Doon nakita ang lalim ng kanyang pananampalataya.

Kahit tila maliit lamang ang maaari niyang matanggap, naniniwala siyang sapat ang kahit “mumo” mula sa Panginoon.

Hindi siya nag-demand.

Hindi siya sumuko.

Nanatili siyang nagtitiwala.

At sinabi ni Hesus:

“Napakalaki ng iyong pananampalataya.”

At gumaling ang kanyang anak.

Minsan, tayo rin ang babaeng Cananea.

Pakiramdam natin malayo tayo.

Hindi karapat-dapat.

Hindi kabilang.

Dahil sa kasalanan.

Dahil sa nakaraan.

Dahil sa paulit-ulit na pagkukulang.

Dahil sa hiya.

At kapag tila tahimik ang Diyos, iniisip nating tinatanggihan na Niya tayo.

Pero baka sa katahimikan, may hinuhubog Siya sa ating puso.

Baka tinuturuan Niya tayong magtiwala,
hindi lamang sa eksaktong hinihingi natin,
kundi sa mas mabuting plano Niya.

Kaya ang tanong ngayon:

Kapag tila tahimik ang Diyos,
lalayo ka ba,
o lalapit ka pa rin?

Panginoon,
bigyan Mo ako ng pananampalatayang tulad ng babaeng Cananea.
Turuan Mo akong magtiwala,
kahit kaunti lang ang nakikita ko,
at maniwalang may puwang ako sa Iyong puso.

Amen.

15/08/2026

“Better is a poor man who walks in his integrity
than a rich man who is crooked in his ways.”
— Proverbs 28:6

15/08/2026

“May kulang ba sa spiritual life ko?”

Minsan ganito ang tanong natin.
Mas mahigpit sila.
Mas disciplined.
Mas intense.
Mas maraming ginagawa.

Parang mas productive.
Parang mas committed.
Parang mas ahead.

Sa Matthew 9:14–15, tinanong si Jesus kung bakit nagfa fast ang iba pero ang mga alagad Niya hindi.

Comparison ang simula ng usapan.

Parang KPI check sa trabaho.
Parang benchmarking.

Pero hindi Niya sinagot gamit ang competition.
Sinagot Niya gamit ang season.

“Pwede bang mag mourn ang mga bisita habang kasama nila ang bridegroom?”

Ibig sabihin, may tamang timing ang disiplina.
May tamang timing ang sacrifice.
May tamang timing ang joy.

Sa buhay at trabaho, ganito rin.

May season ng push.
May season ng build quietly.
May season ng tighten up.
May season ng strengthen relationships.

Hindi lahat ng tahimik ay kulang.
Hindi lahat ng intense ay mas malalim.

Minsan ang problema natin hindi kakulangan sa effort.
Kundi kakulangan sa discernment.

Ginagawa ba natin ang isang bagay dahil season natin ito?
O dahil nakatingin tayo sa dashboard ng iba?

Faith is not comparison.
Hindi rin ito performance review.

Relationship ito.
Alignment ito.

May panahon ng fasting.
May panahon ng celebration.
May panahon ng strategy.
May panahon ng presence.

At ang tunay na maturity ay marunong kumilala kung nasaan ka ngayon.

Hindi mo kailangang habulin ang pace ng iba.
Hindi mo kailangang patunayan ang devotion mo sa pamamagitan ng intensity.
Hindi mo kailangang mag over function dahil lang may pressure.

Ang tanong ngayon ay simple:

Nasa tamang season ba ako,
o nakikipag kumpetensya lang ako?

Stay present.
Stay aligned.
Ang tamang disiplina dumarating sa tamang panahon.

---
To God all the glory.

This morning at the BCBP Antipolo Chapter Joint Breakfast Meeting, we heard a heartfelt and honest sharing from Rodel As...
15/08/2026

This morning at the BCBP Antipolo Chapter Joint Breakfast Meeting, we heard a heartfelt and honest sharing from Rodel Asis on the theme:

“Lord, Come Into My Life.”

Rodel shared about his personal struggles with temptation and the moments when he realized that relying on his own strength was not enough. His story reminded us that the Christian journey is not about having a perfect life. It is about recognizing our weaknesses, turning back to God, and allowing Him to work in us one decision at a time.

We all face our own battles—some visible, others known only to us. But when we sincerely invite the Lord into our lives, He gives us the grace to get back up, make better choices, and keep moving forward.

Thank you, Rodel, for sharing your journey with openness and courage.

Have you never attended a BCBP Breakfast before?

We would love to welcome you at our next meeting. Come have breakfast with us, meet businessmen and professionals from the community, and listen to real-life stories of faith, struggles, and transformation.

Join us as a first timer at our next BCBP Antipolo Breakfast next saturday.

Kapag naririnig natin ang salitang “wakas,” madalas ang unang naiisip natin ay pagkawala.Paghihiwalay.Kamatayan.Takot.Ka...
14/08/2026

Kapag naririnig natin ang salitang “wakas,” madalas ang unang naiisip natin ay pagkawala.

Paghihiwalay.

Kamatayan.

Takot.

Kaya minsan, iniiwasan nating pag-usapan ang katapusan ng buhay. Parang kapag hindi natin binanggit, hindi ito darating.

Pero sa kapistahan ng Pag-aakyat sa Langit sa Mahal na Birheng Maria, iba ang ipinapaalala sa atin ng Diyos.

Ang wakas ng buhay sa lupa ay hindi wakas ng tao.

Sa Ebanghelyo ngayon (Lk 1:39-56), nakita natin si Maria na nagmamadaling pumunta kay Elizabeth. Dala niya si Hesus sa kanyang sinapupunan, pero hindi siya nanatili sa sarili niyang biyaya. Dinala niya ito sa kapwa.

At doon, sinabi ni Elizabeth:

“Mapalad ka sapagkat naniwala kang matutupad ang sinabi sa iyo ng Panginoon.”

Iyan ang buhay ni Maria.

Buhay ng pananalig.

Buhay ng pagtalima.

Buhay na inialay sa Diyos mula sa kanyang “oo” hanggang sa pagtayo niya sa paanan ng Krus.

Kaya ang Assumption ay hindi lamang tungkol sa kung paano nagtapos ang buhay ni Maria sa lupa.

Ito ay paalala kung saan patungo ang buhay ng taong nananatiling tapat sa Diyos.

Si Maria ay iniakyat sa langit, kaluluwa at katawan, bilang tanda ng pag-asa para sa atin.

Na ang katawan natin ay mahalaga.

Na ang buhay natin ay hindi basta naglalaho.

Na ang pag-ibig ng Diyos ay mas malakas kaysa kamatayan.

Kaya habang nabubuhay pa tayo, tinatawag tayong mamuhay tulad ni Maria.

Hindi nakatuon lamang sa haba ng buhay,
kundi sa lalim ng pag-aalay.

Kapag pinipili nating gumawa ng mabuti kahit walang nakakakita.

Kapag nagpapatawad tayo kahit mahirap.

Kapag inaalagaan natin ang katawan at kaluluwang bigay ng Diyos.

Kapag ginagamit natin ang buhay upang magmahal at maglingkod.

Doon natin unti-unting inihahanda ang sarili para sa langit.

May wakas ang buhay sa lupa.

Pero sa Diyos,
ang wakas ay simula ng ganap na buhay.

Panginoon,
tulungan Mo akong mamuhay nang may pananampalataya tulad ni Maria.
Sa bawat araw,
turuan Mo akong ialay ang aking buhay sa Iyo at sa kapwa.

Amen.

(This reflection is inspired by and summarized from “Ang Pagninilay Ngayon” by Fr. Franz Dizon in the Hallow App -
https://hallow.com )

“May asawa ka na ba?”“Bakit hindi ka pa nag-aasawa?”“Kailan ka mag-aasawa?”Pamilyar ang mga tanong na ito.Sa reunion, ka...
13/08/2026

“May asawa ka na ba?”

“Bakit hindi ka pa nag-aasawa?”

“Kailan ka mag-aasawa?”

Pamilyar ang mga tanong na ito.

Sa reunion, kasal, binyag, o simpleng kumustahan, parang laging may deadline ang buhay.

Dapat may boyfriend o girlfriend na.

Dapat ikakasal na.

Dapat may anak na.

Dapat may sariling pamilya na.

Kaya kapag wala pa, may tanong.

Kapag ayaw, may biro.

Kapag piniling manatiling single, minsan parang ipinaparamdam na may kulang.

Pero kailangan nga ba talagang lahat ay mag-asawa?

Sa Ebanghelyo ngayon (Mt 19:3-12), tinanong si Hesus tungkol sa paghihiwalay ng mag-asawa. Ipinaalala Niya na ang kasal ay hindi basta kontrata na puwedeng tapusin kapag nahirapan na.

Ito ay tipan.

Pagtatalaga.

Pag-iisang pinagpala ng Diyos.

Kaya ang buhay may-asawa ay isang bokasyong nangangailangan ng katapatan, sakripisyo, at pag-ibig.

Pero mahalaga rin ang sinabi ni Hesus pagkatapos nito:

“Hindi lahat ay makatatanggap ng simulaing iyan.”

Ibig sabihin, hindi iisa ang tawag ng Diyos sa lahat.

May tinatawag sa buhay may-asawa.

May tinatawag sa pagpapari o buhay relihiyoso.

May tinatawag na mamuhay nang walang asawa upang higit na mailaan ang sarili sa Diyos at sa kapwa.

Hindi ito pagiging kulang.

Hindi ito pagiging malas.

Hindi ito palaging dahil may problema.

Kaya mas mahalaga kaysa tanong na,

“Kailan ka mag-aasawa?”

ang tanong na,

“Saan ako tinatawag ng Diyos upang magmahal at maglingkod?”

Dahil minsan, nauuna ang pressure kaysa discernment.

Napipilitan tayong pumasok sa relasyon dahil lahat ng kaibigan natin ay may kasama na.

Natatakot tayong mapag-isa kaya mas pinipili ang maling tao kaysa maghintay at manalangin.

Pero hindi karera ang bokasyon.

Hindi rin sukatan ng matagumpay na buhay ang pagkakaroon o kawalan ng asawa.

Ang tunay na sukatan ay katapatan.

Kung tinawag ka sa pag-aasawa, magmahal ka nang tapat.

Kung tinawag ka sa buhay na walang asawa, huwag mong isiping may kulang sa iyo.

Kung hindi mo pa alam, maghintay at manalangin.

Panginoon,
tulungan Mo akong hanapin ang bokasyong inilaan Mo para sa akin.

Huwag akong mabuhay sa pressure ng mundo,
kundi sa Iyong kalooban.

Amen.

Address

Antipolo Cathedral
Antipolo
1870

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when BCBP Antipolo posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category