संगतसंस्कृति - sangatsanskriti

19/09/2026

एउटा कुटी किन नबनाउने ?
जीवनभर घर बनायौँ। ठूलो घर बनाउने सपना देख्यौँ।सहरमा ठाउँ खोज्यौँ, सुविधा खोज्यौँ, सामान थप्दै गयौँ।
तर कहिल्यै आफैँलाई सोध्यौँ—
बुढेसकालमा मलाई साँच्चै चाहिने घर कस्तो हो ?

जहाँ बिहान उठ्दा गाडीको हर्न होइन, चराको आवाज सुनियोस्। जहाँ झ्याल खोलेपछि अर्को घरको भित्ता होइन, हरियो डाँडा देखियोस्। जहाँ बिहान पूजा, ध्यान र योग गर्न छुट्टै ठाउँ खोजिरहन नपरोस्। जहाँ आफूले खाने अन्न आफैँ उमार्न सकियोस्। जहाँ साँझ मोबाइल र टेलिभिजन होइन, आफ्नै मनसँग बस्न पाइयोस्।
त्यही सोचबाट हामी सनातन बस्ती बनाउँदैछौँ।

यो केवल कुटीहरूको बस्ती होइन।
प्रकृतिसँग मिलेर बाँच्ने एउटा जीवनपद्धतिको अभ्यास हो।
यहाँ तपाईंको आफ्नै एउटा सानो कुटी हुनेछ।
नाम सहितको आफ्नो ठाउँ।
बिहान कुटीबाट निस्केर ध्यान।योग।पूजा।गुरुकुल।यज्ञशाला।गौशाला।प्राकृतिक खेती।सात्त्विक भोजन।संगत।सेवा।
आफ्नो काम गर्ने, आफ्नो कुटीमा फर्किने।आवश्यक पर्दा एकअर्काको दुःखमा उभिने।
ठूलो महल होइन।सानो कुटी, ठूलो जीवन।
आज हामी घर बनाउन करोडौँ खर्च गर्छौँ।तर त्यो घरले हामीलाई प्रकृतिबाट झन् टाढा लैजाँदैछ कि नजिक ल्याउँदैछ भन्ने प्रश्न कमै गर्छौँ।
सनातन बस्तीको कुटी त्यसको अर्को खोज हो—
जीवनको अन्तिम समयमा अस्पताल र अपार्टमेन्टको बीचमा होइन, प्रकृति, साधना र संगतको बीचमा बाँच्न सकिन्छ कि सकिँदैन ?
तपाईंलाई पनि कहिलेकाहीँ लाग्दैन ?
“काश! मेरो आफ्नै एउटा सानो कुटी हुन्थ्यो,
जहाँ जीवन अलि शान्तसँग बाँच्न पाउँथेँ।”
सायद त्यो “काश” लाई अब वास्तविकतामा बदल्ने समय आएको छ।
सनातन बस्तीमा एउटा कुटी तपाईंको लागि पनि हुन सक्छ।
त्यसैले हाम्रो सन्देश अब प्रस्ट छ ..!
प्राकृतिक जीवन संसारको खोज,
समाजमा आवश्यक सनातन सोच।
#संगतसंस्कृतिकोसोच #हाम्रोसंगतकोजयहोस् #जयसंगत

19/09/2026

अरूको मृत्यु देखेर रुने हामी, आफ्नै मृत्यु किन बिर्सन्छौँ…? ❞
समसानमा पुग्दा मलामी भन्छ—
“हत्तेरी! जिन्दगी त केही रहेनछ।”

तर घर नपुग्दै फेरि उही लोभ, उही ईर्ष्या, उही घमण्ड र उही झगडा सुरु हुन्छ।

अरूको निधनमा “विचरा” भनिरहँदा मानिसले एउटा कुरा बिर्सन्छ—
एकदिन त्यही “विचरा” भन्ने शब्द आफ्नै नामअगाडि पनि लाग्नेछ।

मृत्यु कसैको शत्रु होइन।
धनी–गरिब, ठूलो–सानो, राजा–रङ्क, जात–जाति केही हेर्दैन।
मृत्यु संसारकै सबैभन्दा निष्पक्ष सत्य हो।

हरेक महिना कसैको मृत्यु देख्छौँ।
आफन्त गुमाउँदा रुन्छौँ।
समसानमा पुगेर वैराग्यका कुरा गर्छौँ।
तर केही क्षणपछि फेरि उही पुरानो जीवनमा फर्किन्छौँ।

सायद समस्या मृत्युमा होइन,
मृत्यु सम्झन नसक्ने हाम्रो स्मरणमा छ।

भगवान् श्रीकृष्णले गीतामा भन्नुभएको छ—

“नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि, नैनं दहति पावकः।”

शरीर नाशवान् छ, तर आत्मा नाश हुँदैन भन्ने ज्ञानले मानिसलाई मृत्युको भयभन्दा माथि उठ्न सिकाउँछ।

त्यसैले मृत्युबाट भाग्ने होइन,
मृत्युलाई सम्झेर जीवन सुधार्ने हो।

आजै कसैलाई माया गर्नुहुन्छ भने भनिदिनुस्।
उपकार गर्न सक्नुहुन्छ भने आजै गरिदिनुस्।
मनमुटाव छ भने आजै मिल्नुस्।
मीठो बोल्न सक्नुहुन्छ भने आजै बोल्नुस्।

किनकि भोलि समय हुन्छ भन्ने कुनै ग्यारेन्टी छैन।

झोला धेरै भयो भने यात्रा गाह्रो हुन्छ,
इच्छा धेरै भयो भने जीवन गाह्रो हुन्छ।

त्यसैले धेरै जम्मा गर्नुभन्दा थोरै चाहनुहोस्,
धेरै देखाउनुभन्दा राम्रो बन्नुहोस्,
अरूलाई बदल्नुभन्दा पहिले आफूलाई बदल्नुहोस्।

हामी मृत्युको दिन के लिएर जाने हो भनेर सोच्दैनौँ,
तर जीवनभर के–के जम्मा गर्ने भनेर दौडिरहन्छौँ।

अन्ततः शरीर यहीँ छुट्छ।
साथमा जाने भनेको कर्म, संस्कार र हामीले छोडेको सम्झना हो।

त्यसैले आज बिहान उठेर एकपटक आफैँलाई सोधौँ—

“यदि आज मेरो जीवनको अन्तिम दिन हो भने,
म आज जे गर्दैछु, त्यही गरिरहन्थेँ…?”

उत्तर मनले जे दिन्छ,
सायद त्यहीँबाट वास्तविक साधना सुरु हुन्छ।
जीवनलाई मृत्युको डरले होइन, मृत्युको ज्ञानले सुधारौँ।

#संगतसंस्कृतिकोसोच #हाम्रोसंगतकोजयहोस् #जयसंगत
#प्राकृतिकजीवनकोलागिसनातनबस्ती

19/09/2026

18/09/2026

पुष्प राज पुरुष भन्नु हुन्छ “ईसाई समुदाय र मुस्लिम समुदाय नेपाललाई घाँडो भएका छन्। यिनीहरूका मुख्य नेताहरूले आफ्नो मार्गदर्शन स्पष्ट गर्नुपर्छ—नेपालमा बस्ने हो भने हिन्दूको विरोध गरेर बस्ने कि हिन्दूसँग मिलेर बस्ने?

हिन्दूसँग मिलेर बस्ने हो भने सांस्कृतिक आदान–प्रदान गरौँ। तिम्रा चाडमा हामी आउँछौँ, हाम्रा चाडमा तिमीहरूलाई स्वागत छ। तिम्रो सेतो टोपी मैले स्वीकार्न सक्छु भने मेरो टीका पनि तिमीले स्वीकार्नुपर्छ।”

धार्मिक सहिष्णुता जहिले पनि दोहोरो हुनुपर्छ।