07/05/2026
Eind vorig jaar benoemde Mede in Zutphen vijf inwoners tot Mede Mens 2025: mensen die op hun eigen manier bijdragen aan een socialer, sterker en meer verbonden Zutphen.
In deze vijfde en laatste editie maken we kennis met Clasien Burkels. Met een enorme dosis doorzettingsvermogen, betrokkenheid en een lange adem zette zij zich jarenlang in voor de Hamersplaats. Een plek die stap voor stap veranderde van een โvergetenโ plek naar een plein waar mensen elkaar weer ontmoeten.
Een verhaal over blijven geloven in verandering. Over verantwoordelijkheid nemen. En over wat er kan ontstaan als bewoners samen in beweging komen.
Lees hieronder het verhaal van Clasien.
Zutsens Frank Mossink Hamersplaats Zutphen
Eind vorig jaar zijn vijf inwoners van Zutphen benoemd tot Mede Mens 2025: Frans Manders, Wies Hoogkamp, Clasien Burkels, Ben Peters en Corrie Satter. De benoeming is geen prijs, maar een erkenning รฉn een aanmoediging: om goed te blijven doen, anderen te inspireren en de beweging van medemenselijkheid in de stad verder te laten groeien. Vandaag leren we รฉรฉn van hen nader kennen. Deze vijfde en laatste Zutsens over de 5 Mede Mensen gaat over Clasien Burkels, en hoe ze met een lange adem van een vergeten plek een plein maakte.
De lange adem van Clasien: hoe een โvergetenโ plek weer een plein werd
Het werd me gelijk duidelijk, Clasien Burkels is iemand die niet zozeer praat over verandering, maar het gewoon dรณet. Aan een tafel, met koffie binnen handbereik, zit ze tegenover me. Energiek, scherp, en met die typische blik van iemand die al drie stappen verder denkt terwijl jij nog je vraag formuleert. โNa mijn pensionering dacht ik: wat ga ik doen?โ zegt ze. Het klinkt bijna luchtig, maar wie even luistert, hoort meteen dat stilzitten nooit een optie was. Jarenlang werkte ze in het onderwijs, vaak op scholen waar het niet goed liep. Daar waar anderen afhaken, stapte zij juist naar voren. Problemen analyseren, mensen meenemen, een plan maken en dรณรณr. Die lijn trekt ze naadloos door in haar leven na werk. Maar dit verhaal gaat niet over scholen. Dit gaat over een plek die de meeste mensen liever vermijden: de Hamersplaats.
Van parkeerplek naar probleemplek
De Hamersplaats is geen idyllisch plein. Het is, zoals Clasien het zelf omschrijft, โeigenlijk een parkeerplaats met een paar voordeuren.โ Meer dan honderd huishoudens kijken erop uit, maar niemand voelt zich echt eigenaar. En dat zie je. Vervuiling. Dealgedrag. Onveiligheid. En in de zomer: verstikkende hitte tussen de stenen en muren. โWij zaten zelf aan de schaduwkant,โ vertelt ze, โmaar aan de overkantโฆ dat was echt niet te doen.โ Wat begint met observatie, groeit bij Clasien al snel uit tot actie. Een paar gesprekken met buurvrouwen worden het begin van iets groters.
Aanbellen, luisteren, doorzetten
Met een kleine werkgroep, vijf mensen, gaan ze de buurt in. Niet makkelijk. Niet iedereen doet open. Soms voelt het zelfs onveilig. Maar ze zetten door. Wat ze ophalen is duidelijk: mensen hebben last van de plek, maar voelen zich er niet verantwoordelijk voor. En dat is misschien wel het grootste probleem. โDan weet je: dit moet anders.โ Wat volgt is geen snelle make-over, maar een traject van jaren. Vier jaar, om precies te zijn. Vier jaar van plannen maken, aanbellen bij instanties, bellen met organisaties, formulieren invullen, en vooral: geduld hebben. Heel veel geduld.
De strijd met โhet systeemโ
Wie ooit iets met een gemeente heeft geprobeerd, herkent het meteen. Formulieren, afdelingen, regels, en vooral: niemand die precies weet waar jouw plek eigenlijk ligt. โAls ze โHamersplaatsโ intikten, zagen ze maar een paar woningen. Dan dachten ze: zoโn groot project voor zo weinig mensen? Nee.โ Dus doet Clasien wat ze altijd doet: zichtbaar maken wat onzichtbaar blijft. Inspreken bij de raad, contact zoeken met politici, blijven aandringen. En ja, dat schuurt. Zeker als plannen keer op keer worden afgekeurd. Zoals bij het schilderen van een elektriciteitshuisje, waar ontwerpen eindeloos teruggestuurd worden. โGefrustreerd? Ja. Maar ontmoedigd? Nee.โ
Kleine successen, groot effect
Langzaam begint het te kantelen. Er komen bomen. Elf stuks. Geen enorme reuzen, maar genoeg om schaduw te geven. Er komen bloembakken. Een picknicktafel. Betere verlichting. Het wordt schoner. Veiliger. Maar het echte resultaat zit ergens anders. โMensen blijven nu staan. Maken een praatje. Gaan even zitten.โ De plek verandert. Maar belangrijker: de houding van mensen verandert mee. Waar eerst werd gewezen (โer ligt weer rommelโ), wordt nu gehandeld (โik heb het nummer gebeldโ). Van klagen naar verantwoordelijkheid.
Geen solo-actie
Wat Clasien misschien nog wel het meest benadrukt: dit is geen eenmansproject. โEr zijn zoveel mensen die dit dragen,โ zegt ze. En dat voel je. De watergroep die planten verzorgt. De schoffelgroep die het netjes houdt. De mensen die materialen regelen, die ideeรซn aandragen, die anderen helpen. Ongeveer 25 tot 30 bewoners doen actief mee. Niet elke dag, niet allemaal tegelijk, maar wel samen. En dat is precies de kracht.
Meer dan stenen en planten
Het project gaat allang niet meer alleen over groen of hitte. Het gaat ook over armoede, over ongelijkheid, over zien wat er achter voordeuren speelt. Clasien vertelt over bewoners die geen stroom kunnen missen voor kerstlichtjes. Over water voor de planten dat niet zomaar gedeeld kan worden. Kleine dingen, die ineens groot worden als je ze begrijpt. Dat inzicht vertaalt ze ook naar actie. Toen ze een geldbedrag kreeg bij de onderscheiding van Mede wist ze meteen wat ze ermee wilde doen: mensen helpen die acuut iets nodig hebben. Caritas Zutphen regelt dat. Geen formulieren, geen drempels. Gewoon hulp.
Nog niet klaar
Is het project af? โBijna,โ zegt ze. Er liggen nog wensen: groene daken, betere waterafvoer, slimme bestrating. Maar misschien nog belangrijker: het blijven voeden van die betrokkenheid. Want dat is kwetsbaar. โJe moet mensen actief houden. Anders verslapt het.โ
De les van Clasien
Als ik haar vraag wat ze heeft geleerd, hoeft ze niet lang na te denken. โJe moet je doel voor ogen houden en je niet laten ontmoedigen.โ Het klinkt simpel. Maar achter die zin zitten vier jaar aan telefoontjes, afwijzingen, kleine overwinningen en heel veel doorzettingsvermogen. En misschien nog wel belangrijker: het besef dat echte verandering niet begint bij systemen of plannen, maar bij mensen die besluiten dat iets anders moet. En dan gewoon beginnen. Morgen.
Frank Mossink
๐๐ฏ ๐ฅ๐ช๐ต ๐ฏ๐ช๐ฆ๐ถ๐ธ๐ฆ ๐ฃ๐ญ๐ฐ๐จ ๐ฎ๐ฆ๐ต ๐ฅ๐ฆ ๐ฏ๐ข๐ข๐ฎ ๐ก๐ถ๐ต๐ด๐ฆ๐ฏ๐ด ๐ฅ๐ถ๐ช๐ฌ ๐ช๐ฌ ๐ช๐ฏ ๐ฅ๐ฆ ๐ป๐ช๐ฏ รฉ๐ฏ ๐ฐ๐ฏ๐ป๐ช๐ฏ ๐ท๐ข๐ฏ ๐ฅ๐ฆ ๐ด๐ต๐ข๐ฅ: ๐ธ๐ข๐ต ๐ด๐ต๐ณ๐ฐ๐ฐ๐ฎ๐ต, ๐ธ๐ข๐ต ๐ด๐ค๐ฉ๐ถ๐ถ๐ณ๐ต ๐ฆ๐ฏ ๐ธ๐ข๐ข๐ณ ๐ธ๐ฆ๐ญ ๐ธ๐ข๐ต ๐ฎ๐ฆ๐ฆ๐ณ ๐ฃ๐ฆ๐ธ๐ฆ๐จ๐ช๐ฏ๐จ ๐ช๐ฏ ๐ฎ๐ข๐จ ๐ฌ๐ฐ๐ฎ๐ฆ๐ฏ. ๐๐ข๐ฏ๐ถ๐ช๐ต ๐ฎ๐ช๐ซ๐ฏ ๐ฆ๐ช๐จ๐ฆ๐ฏ ๐ฑ๐ฆ๐ณ๐ด๐ฑ๐ฆ๐ค๐ต๐ช๐ฆ๐ง ๐ฏ๐ฆ๐ฆ๐ฎ ๐ช๐ฌ ๐ซ๐ฆ ๐ฎ๐ฆ๐ฆ ๐ญ๐ข๐ฏ๐จ๐ด ๐ฉ๐ฆ๐ณ๐ฌ๐ฆ๐ฏ๐ฃ๐ข๐ณ๐ฆ, ๐ท๐ฆ๐ณ๐ณ๐ข๐ด๐ด๐ฆ๐ฏ๐ฅ๐ฆ ๐ฆ๐ฏ ๐ด๐ฐ๐ฎ๐ด ๐จ๐ฆ๐ธ๐ฐ๐ฐ๐ฏ ๐จ๐ณ๐ข๐ฑ๐ฑ๐ช๐จ๐ฆ ๐ก๐ถ๐ต๐ฑ๐ฉ๐ฆ๐ฏ๐ด๐ฆ ๐ท๐ฆ๐ณ๐ฉ๐ข๐ญ๐ฆ๐ฏ. ๐๐ฐ๐ฌ ๐จ๐ข ๐ช๐ฌ ๐ช๐ฏ ๐จ๐ฆ๐ด๐ฑ๐ณ๐ฆ๐ฌ ๐ฎ๐ฆ๐ต ๐ฎ๐ฆ๐ฏ๐ด๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ช๐ฆ ๐ช๐ฆ๐ต๐ด ๐ต๐ฆ ๐ป๐ฆ๐จ๐จ๐ฆ๐ฏ ๐ฉ๐ฆ๐ฃ๐ฃ๐ฆ๐ฏ ๐ฆ๐ฏ ๐ฉ๐ถ๐ฏ ๐ฃ๐ญ๐ช๐ฌ ๐ฐ๐ฑ ๐ฅ๐ฆ ๐ด๐ต๐ข๐ฅ ๐ธ๐ช๐ญ๐ญ๐ฆ๐ฏ ๐ฅ๐ฆ๐ญ๐ฆ๐ฏ.
