09/03/2026
25 jaar bij Uitvaartvereniging Memento Mori
Op 1 januari 2026 ontving ik een berichtje van de administratie van Uitvaartvereniging Memento Mori: “Gefeliciteerd!” Op nieuwjaarsdag? Dat verraste me wel. Ik stuurde een simpel “Dank je wel” terug. Even later kwam het vervolg: “We komen erop terug.” Toen drong het tot me door: ik ben inmiddels 25 jaar verbonden aan Uitvaartvereniging Memento Mori in Zuidwolde. Waar zijn die jaren gebleven? In al die jaren heb ik veel mensen ontmoet en ben ik een vertrouwd gezicht geworden in en rond het uitvaartcentrum. Voor velen ben ik een luisterend oor en altijd in voor een praatje. Overlijden laat zich niet plannen. Dat betekent dat ik 24 uur per dag, 7 dagen per week bereikbaar ben. Soms is dat vermoeiend, want je weet nooit hoe je dag zal verlopen.
Ik begon ooit als aflegster en hielp bij het schenken van koffie tijdens uitvaarten. In de jaren daarna ben ik steeds meer uitvaarten gaan regelen en begeleiden. Sinds 2012 beheer ik het uitvaartcentrum in Zuidwolde. Ik ben het aanspreekpunt voor uitvaartondernemers, regel de inzet van de dames voor de laatste verzorging en ontvang families die hun dierbare komen bezoeken.
Samen met de uitvaartverzorger geef ik vorm aan het afscheid. We bespreken muziek, catering en de wensen van de familie. Op de dag van het afscheid zorg ik ervoor dat alles in het uitvaartcentrum gastvrij en respectvol verloopt. Daarnaast houd ik toezicht op praktische zaken zoals techniek, schoonmaak en voorraden, en regel ik de gastdames bij uitvaarten. Kortom: het reilen en zeilen van het uitvaartcentrum. Een plek waar ik me thuis voel.
Wanneer iemand in het uitvaartcentrum is opgebaard, ben ik altijd aanwezig om te ondersteunen waar nodig. Het blijft bijzonder om zo dichtbij mensen te mogen zijn in een kwetsbare periode. Enkele dagen mag je met hen meelopen en zie je hoe puur mensen kunnen zijn. Het verdriet kan ik niet wegnemen, maar ik probeer het een klein stukje draaglijker te maken. Is iemand thuis opgebaard, dan kom ik bij de familie thuis om te kijken of alles goed verloopt. Iedere familie is anders: in verdriet, humor en in de manier waarop men afscheid wil nemen. Van een traditionele plechtige uitvaart tot een meer ongedwongen sfeer.
Bij ons wordt koffie met koek geserveerd, maar ook soep met luxe broodjes komt regelmatig voor. Voor groepen tot ongeveer 50 personen verzorgen we dat graag. Een afscheid moet kloppen. Het moet een weerspiegeling zijn van het leven en de persoon die iemand was. Soms is er een stille uitvaart, zonder familie of met weinig contact. Dan neem ik zelf afscheid. Ik wens de overledene een goede reis en bedank hem of haar voor wie diegene geweest is. Daarna sluit ik de kist respectvol.
Soms vragen mensen of het niet moeilijk is dat ik zoveel mensen ken die overlijden. Mijn antwoord is altijd hetzelfde: Nee. Ik vind het bijzonder dat ik dit werk mag doen. Het voelt voor mij als een roeping. Het voelt ook nooit als werken. Ik heb in die jaren veel meegemaakt. Er zijn genoeg verhalen voor een boek. Maar alles wat ik zie en hoor, blijft bij mij. Inmiddels ben ik 67+, net als enkele van onze gastdames. Jarenlang hebben zij zich ingezet voor Memento Mori. We doen dit werk samen. Gelukkig zijn er het afgelopen jaar ook drie jongere collega’s bijgekomen. Onze vereniging moet immers doorgaan, want in 2028 bestaat Memento Mori 100 jaar. Aan stoppen denk ik nog niet. Maar gezondheid is kostbaar, en je moet representatief blijven. Als ik ooit begin te sloffen, dan wordt het misschien tijd.
24 februari had het bestuur een moment voor mij gereserveerd in het Wolderhuus. Daar hebben we stilgestaan bij deze 25 jaar. Met warme woorden van voorzitter Fedde Mulder en het bestuur, en een mooi cadeau waar ik zelf invulling aan mag geven. Soms besef ik niet eens hoe belangrijk mijn rol is als schakel tussen uitvaartondernemers, families en de vereniging.
Ik ben dankbaar dat ik dit werk mag doen.
Warme groet,
Jeanet
