10/11/2025
🏛️ BE: Mobiliteit / Veiligheid / Valpartij
Ieper - Steve (51) valt zwaar op zijn gezicht door te vermijden obstakel: “Met mijn blindengeleidestok kan ik niet alles detecteren”
Steve Boussemaere (51) viel zwaar op straat. Over een te vermijden obstakel, voor de zoveelste keer. Nu doet hij een oproep. “De gevolgen kunnen zwaar zijn. Ook voor wie wél kan zien, maar net met de smartphone bezig is bijvoorbeeld.”
Al in zijn kindertijd verloor Steve Boussemaere (51) zijn volledig zicht. “Ik had glaucoom van bij de geboorte omdat mijn moeder rodehond had tijdens de zwangerschap.” Glaucoom is een verzamelnaam voor oogaandoeningen waarbij de oogzenuw beschadigd wordt. De oogzenuw vormt de verbinding tussen het oog en de hersenen, en is erg belangrijk voor een goed zicht. “Na een operatie zag ik nog op één oog, maar niet meer zo goed. Hierdoor liep ik eens tegen een horizontale schommelp**l, waardoor ook dat oog beschadigd raakte. Zo werd ik volledig blind op mijn tiende.”
Steen op straat
De Ieperling moest het ‘gewoon’ worden om te vallen op straat, ook al doet hij er alles aan obstakels te detecteren. Afgelopen weekend was het weer van dat. “Ik viel vrijdagnacht in centrum Ieper over een soort van grote steen waar men p***n met borden in plaatst. Zonder p**l is zo’n steen totaal niet te detecteren met mijn blindengeleidestok. Ik viel pal op mijn gezicht en begon zwaar te bloeden. Een groep jongeren had dit opgemerkt en ze belden een ziekenwagen die mij overgebracht naar de spoedafdeling van het ziekenhuis. Daar hebben ze mijn schaafwonden goed verzorgd en de wonde aan mijn neus genaaid.”
“Het is al de tweede of derde keer dat ik over zo’n steen val. De vorige keer lag er één zonder p**l in een straat tijdens of net na werken. Dat is heel gevaarlijk. Net als steps en fietsen die gebruikers laten rondslingeren op de grond in plaats van ze mooi rechtop aan de kant te zetten. Ook zulke zaken zijn moeilijk te detecteren.”
En dan zijn er nog obstakels ‘boven’ de grond. “Reclamebordjes van bep**lde immokantoren bijvoorbeeld. Ze worden op ooghoogte gehangen aan panden die te huur of te koop worden aangeboden. Slechtzienden lopen daar pardoes met hun hoofd tegen. Hoeveel keer mij dat al overkwam? Ik kan het niet meer op mijn twee handen tellen. Meestal worden ze wel hoger gehangen na een mail naar het betrokken immokantoor. Het gaat niet om kwade wil en het is niet mijn bedoeling iemand specifiek met de vinger te wijzen, maar ik wil de mensen meer bewustmaken.”
Steve probeert zijn steentje bij te dragen waar hij kan, onder meer als stichtend lid van de stedelijke adviesraad voor toegankelijkheid in Ieper. “Mijn gezicht is behoorlijk aan het genezen. Het is allerminst de eerste keer dat ik zulke verwondingen oploop. Meestal gaat het om schaafwonden en wondes die moeten genaaid worden. Ik heb ook nog mijn voeten getoucheerd, mijn benen bezeerd, mijn handen geschramd...”
Kosten die amper verhaald worden op de verantwoordelijke. “Bep**lde dingen worden wel eens vergeten en blijven dan (half) in de weg staan of liggen. Wiens verantwoordelijkheid is dat dan? Het is niemands fout, denk ik. Hoe meer aandacht eraan besteed wordt, hoe beter. Wat als iemand eens zijn of haar nek breekt? Dat kan gebeuren. Men moet beseffen dat de gevolgen zwaar kunnen zijn. Ook voor wie wel kan zien, maar met de smartphone bezig is bijvoorbeeld, of in het duister onderweg is. Er blijft veel werk aan de winkel.”
Bron: 06-11-2025 Nieuwsblad - Thijs Pattyn
Fotobeschrijving: Close-up van een man (Steve) met een lichte huid die buiten staat op een straat, bij avondschemering. Hij draagt een zilverkleurige jas en zijn ogen zijn bijna helemaal dichtgeknepen. Er zijn opvallende schaafwonden en korstjes zichtbaar op zijn voorhoofd en bij zijn wenkbrauwen, vooral in het midden en boven zijn rechterwenkbrauw. Zijn gezicht toont een lichte grimas, mogelijk door ongemak. Op de achtergrond zie je huizen en een garage, de lucht is bewolkt en het begint te schemeren.
