Yuna - Free To Flow

30/11/2023

(onderaan deze tekst heb ik een leuk kadootje voor wie wil, decembermaand and all :D)

Ik ben aan het werken aan mijn lichaamshouding en het fascineert me zo enorm! Het lichaam als spiegel voor het onderbewuste en de emotionele, mentale en energetische lagen. En hoe ik met bewustzijn en bewustwording op alle lagen tegelijk kan werken. Mijn nerd-modus gaat hier echt vol van aan :D.

Ik ga op het moment weer een laag dieper in mijn eigen gezondheidsproces en mag daar dus ook weer nieuwe dingen in ontdekken. Ik werk nu met een fysiotherapeut die me helpt om met allerlei oefeningen mijn lijf te versterken. Echt de basis eens goed aan te leggen.

Mijn houding is nooit geweldig geweest, daar ben ik me al langer bewust van. Ik ‘hang’ soms wat in mijn lichaam, afzakkende schouders, holle rug, gekanteld be**en. O.a. een gebrek aan ‘core kracht’. Daar zijn een aantal van de oefeningen ook op gericht. Om mijn be**en, benen, buik en rug sterker te maken. En hoe sterker mijn core wordt, hoe krachtiger ik voel dat ik kom te staan. Op alle lagen dus. Van binnenuit.
Mijn core. Mijn centrum. Kan ik in mijn centrum blijven? In plaats van teveel van mijn energie en aandacht in de buitenwereld? In contact met de ander? Kan ik blijven bij mijn essentie, in plaats van me aanpassen aan alles om me heen?

En dan de benen. Hoe stevig sta ik? Op mijn plek? In het leven? Heb ik de kracht en balans om stappen te zetten? Of ga ik compenseren wat uiteindelijk zorgt voor een disbalans?

Het lichaam past zich aan aan de innerlijke wereld. Alles wat je gelooft en voelt uit zich via jouw lichaam. Vandaar dat lichaamswerk ook zo belangrijk is 😉. Innerlijke spanning zet zich ook rechtstreeks vast in het fysieke lichaam. Denk maar eens aan de staart tussen de benen houding (angst), spanning en opblazen in het hele lichaam (boosheid), schouders naar voren (gesloten/teruggetrokken hart), schouders opgetrokken of jezelf klein maken of juist groter maken (onzekerheid), kaken vastzetten (niet vrij mogen spreken). Jouw houding en hoe je beweegt bevat dus een schat aan informatie. En het werkt twee kanten op. Door de houding bewust te veranderen, kun je de diepere lagen ook in beweging zetten.

Als voorbeeld: Deze week kreeg ik een nieuwe oefening. Mijn borstbeen een tikje omhoog en naar voren en daarbij mijn schouderbladen wat omlaag en naar elkaar toe. Mijn fysio benadert dit heerlijk fysiek. Ik voel zelf hoe diep deze beweging door beweegt.
Het openen van het hart… Ik observeer hoe diverse spieren dan aan willen gaan om te beschermen. De neiging om mijn borst wat op te blazen, als een armour. Er ontstaat spanning. Ik verlies daarmee ook de verbinding met mijn be**en. Die zet ik wat vast en ik trek mijn be**enbodem wat naar binnen. Ik blijf erbij. Adem. Herinner me dat ik veilig ben. Dat ik het spannend mag vinden. Ik voel in mezelf het verlangen ook. Het verlangen om mijn hart te openen. Ja, ik wil vertrouwen. Ik wil openen. Wetende dat ik mezelf draag in alles wat daarmee komt. Voelend hoe die stevige, zachte, liefdevolle bedding in mijn be**en er altijd voor me is. Ik voel hoe mijn borst steeds dieper kan verzachten in deze beweging. Mag verzachten.
Het is zo subtiel dit proces. Niet duwen. Niet verwachten. Geen wilskracht.
Zijnskracht. Vertragen.

Deze beweging neem ik deze week met me mee in alles wat ik doe, elke situatie. Ik observeer. Ik voel. Ik ervaar. Ik integreer. En ik heel. In deze beweging heel ik de delen die zijn verstart en zich hebben vastgezet in mijn lijf. Door ze in beweging en bewustzijn te brengen en te doorvoelen wat er gevoeld mag worden.

En door daarbij ook een bewuste keuze te maken. Ik mag volledig gaan staan. Ontspannen én krachtig. Ik kan het ineens zien en voelen in alle lagen. Wanneer je er volledig mag zijn. Ontspannen in wie je bent. Krachtig in wie je bent.
Ontspannen en krachtig. In je fysieke lijf. In je hele wezen. Dat is de beweging. De gezonde (levens)houding.

Ik kijk tijdens een intake en de sessies ook altijd naar de houding van mijn cliënten, dat vertelt me veel. Ik kijk dan naar het fysieke, maar ook naar de energie. Waar zit het vast en waar stroomt het? Waar zit een lading en waar een leegte? Super interessant!

En dan nu het kadootje, een mini lichaamsreading! Ben je nieuwsgierig naar wat jouw houding vertelt? Stuur me dan PB met twee foto’s. Een foto van de voorkant, inclusief voeten en hoofd. En 1 van de zijkant. Dan vertel ik je mijn interpretatie en evt een tip of oefening die je kunt doen.

05/10/2023

14/04/2023

PCOS is te genezen!
En dit vertel ik je uit eerste hand. Want wat had ik dit graag willen horen toen ik de diagnose kreeg op mijn 28e.

Ik kwam net uit een relatie, was gestopt met de pil en kreeg maar geen menstruatie. Na onderzoek gaf de gyneacoloog me de diagnose: PCOS. Polycysteus Ovarium Syndroom. Een verstoring in de hormonen, met allerlei gevolgen. Waaronder acné, overgewicht, mannelijke haargroei, en de voor mij toen belangrijkste: een verminderde vruchtbaarheid en hogere risico’s op miskramen. De oorzaak van PCOS is onbekend, maar hij wist me wel te vertellen dat het nooit meer over zou gaan tot aan de overgang. Hij adviseerde me om weer aan de pil te gaan (om kanker te voorkomen) en de volgende boodschap om me nog een beetje gerust te stellen:

“De meeste vrouwen kunnen nog zwanger worden hoor (eventueel met hulp van IVF), maar wacht niet te lang!”

In tranen en met klapperende eierstokken vol eitjes die zich angstvallig vasthielden liep ik de deur uit.

Helaas krijgt 5-10% van de vrouwen de diagnose PCOS. Met daarbij vooral het advies om de symptomen te managen met hormoontherapie.

Gelukkig voelde ik toen en weet ik het nu zeker: het kan echt anders! Ik wilde juist natuurlijker leven, minder troep in mijn lijf.

Twee dagen nadat ik uit angst toch maar weer met de pil was begonnen kreeg ik meteen weer depressieve en zware gevoelens. Dat was voor mij het laatste zetje: dit niet meer!

Dus ben ik het anders gaan doen.
1. Ik ben gezonder gaan leven. Minder hormoonverstorend voedsel (soja, suiker, bewerkt voedsel). Geen pil, zo min mogelijk andere medicijnen. Biologisch eten, kruiden als eerste geneesmiddel.
2. Ik ben me gaan afstemmen op de natuurlijke cycli om me heen. De maan heeft exact dezelfde cyclus als wij vrouwen. Ik kon steeds beter voelen hoe ook ik een cyclus heb en niet altijd maar aan sta. Die cyclus ben ik ook steeds meer gaan eren. Meer tijd voor mezelf ingepland, voor rust, voor me-time.
3. Als vanzelf kwam ik op het hele bewustwording pad. Ik ging naar een hypnotherapeut om te leren voelen. Ik werd steeds meer mezelf, ipv het overlevingspatroon wat ik al jaren in stand hield.
4. Ik ging luisteren naar mijn lijf ipv mijn hoofd. Geen eindeloze gedachtes, maar naar mijn hart en lijf en haar innerlijke wijsheid. Van angst naar liefde.
5. En uiteindelijk kwam ik ook aan in mijn be**en. Waar allerlei oude spanning en trauma zat opgeslagen. Ook dit ben ik op gaan ruimen. Het bracht me zoveel dat ik hier zelfs mijn werk van heb gemaakt.
6. In dit hele proces, vrij aan het begin al, kwam mijn menstruatie weer op gang. Hier ben ik ook steeds meer ruimte voor gaan maken. Dagen vrij plannen. Mijn innerlijke stroom eren. Het zien als een krachtige tijd, ipv -on-gesteld zijn.

Ik heb nu een natuurlijke cyclus van meestal 28 dagen. Soms iets korter, soms iets langer, maar dat is normaal.

En laatst tijdens een onderzoek bij de gyneacoloog vroeg ik haar om te kijken of ik nog steeds PCOS had. Vol verwondering kon ze me vertellen dat ik geen PCOS meer had. Ik had geen krans van eitjes op de eierstokken zitten en ze zag ook waar de laatste eisprong was geweest en precies waar ik in mijn cyclus zat. Alles werkt dus weer.

Uiteraard is ieder mens verschillend, maar ik wil dit heel graag delen, zodat vrouwen met de diagnose PCOS weten dat er mogelijkheden zijn. Kom weer in contact met jouw vrouw-zijn. Met jouw natuurlijke flow. En dan kan hopelijk ook jouw menstruatie flow weer natuurlijk op gang komen.

Als je bij stap 5 hulp nodig hebt, ben je heel welkom bij mij in de praktijk voor IPT (holistische be**entherapie).

Delen mag, graag zelfs! Laten we ons vooral weer de kracht herinneren die we binnenin ons dragen. Laten we volop Vrouw zijn!!

14/04/2023

Dames, ik heb jullie input nodig!

Ik ga binnenkort weer starten met het geven van live samenkomsten. Als eerste wordt dat een reeks van middagen voor vrouwen, waarin we samenkomen rondom allerlei thema's. Dat doen we in de vorm van rituelen, meditaties, sharing, en ook vooral veel hands-on ervaren dmv embodiment oefeningen.

Nu ben ik heel benieuwd wat er bij jou leeft. Waar zou je graag meer over willen leren? En wat maakt een vrouwencirkel voor jou een mooie ervaring? Zijn er specifieke onderdelen die je graag of juist liever niet ziet? Met wat voor gevoel wil je weer de deur uitlopen? Laat het me weten!! Hieronder of via pb.

En wil je op de hoogte blijven, stuur me gerust een berichtje. Er komt namelijk nog veel meer moois aan 😁💃🔥

04/02/2023

Ik deel af en toe schrijfsels/inspiratie. Nu zet ik dat vaak op mijn persoonlijke fb pagina ipv hier. Meestal vergeet ik het en daarnaast vanwege het algoritme wat de berichten van deze pagina niet echt deelt. Dus wil je op de hoogte blijven, dan kun je mijn privé pagina volgen. Ik zet ze trouwens ook soms als blog op mijn website. Oh en instagram! Dus keuze genoeg 😊

Voor nu deel ik mijn laatste schrijfsel hier ook nog even:

Ik had gisteren een mooi gesprek met een vriendin over je onveilig voelen tijdens intimiteit.

Wanneer je je grenzen niet goed hebt kunnen aangeven in het verleden (en dan heb ik het niet over se*ueel geweld), dan kan dat tijdens intimiteit opkomen.
Vrijen wanneer je er eigenlijk nog niet klaar voor was. Een medisch onderzoek wat te snel ging. Pijn ervaren tijdens vrijen en toch doorgaan. Iets doen om de ander te pleasen, terwijl jij geen ja voelde. S3x inzetten om liefde te ontvangen.

We kennen het waarschijnlijk allemaal wel. Het is ons ook nagenoeg nooit goed aangeleerd toen we jong waren, hoe geef je nou je grenzen en wensen aan tijdens intimiteit.

Hierdoor ontstaat er een onveilig gevoel in ons lijf. Dit kan zich laten zien doordat je lijf tijdens intimiteit (licht) bevriest of dat je in je hoofd verdwijnt.

En dat kan zo snel gaan dat je het wellicht niet eens meer doorhebt.

Maar het lijf geeft wel degelijk een signaal als het onveiligheid ervaart. Adem die oppervlakkig wordt of even inhoudt. Het bevriezen is een signaal. En ook het terugtrekken naar je hoofd en daar hele gesprekken te voeren. 'Maar hij is toch heel lief? Wat een onzin, ik moet dit toch gewoon kunnen. Straks wordt het vast fijn.'

Je lijf geeft aan dat het zich niet helemaal veilig voelt. Wanneer je op zo'n moment door zou gaan, dan geef je je lijf het signaal dat jij niet te vertrouwen bent. Je luistert niet.

En dat is geen wijzende vinger, totaal niet. Wat ik al zei. we hebben het vaak niet geleerd. Het speelt zich ook vaak nog onbewust af. Het is ook een automatische respons vanuit het zenuwstelsel.

Je kunt er gelukkig wel wat aan doen. Je kunt het vertrouwen met je lijf weer opbouwen.

Dat vraagt om een keuze, bewustzijn en radicale eerlijkheid.

De keuze is om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw gevoel van veiligheid. Een ander kan je dat niet geven. Het is aan jou. Jij bent de enige die jouw grenzen echt kan voelen en daar actie op kan ondernemen. Die kracht heb jij in handen en mag je weer terugnemen.

Het bewustzijn is om voor jezelf de signalen te gaan herkennen wat er precies bij jou gebeurt wanneer je lijf zich onveilig voelt.
Zit je in je hoofd? Stop.
Twijfel je of je iets wilt? Stop.
Ervaar je een lichte freeze? Stop.
Voel je geen volle ja? Stop.

En die stop hoeft niet een einde te betekenen. Je kunt ook gewoon even pauzeren. Om uit te spreken wat er in je om gaat. Even te ademen. Te bewegen. Of gewoon even vertragen en het contact weer maken met jezelf en met je partner.

De radicale eerlijkheid is zowel naar jezelf als naar je partner. Het is ok als je dit aan het helen bent. Het is ok om te willen vertragen. Het is ok om geen zin in iets te hebben. Het is ok om je onveilig te voelen in je lijf. Dat is meestal niets persoonlijks naar de ander, het is puur de waarheid van jouw lijf. En vaak zijn het oude triggers die in het nu opnieuw een gevoel van onveiligheid geven. Jouw lijf mag het tempo aangeven.

Dus bespreek dit met degene met wie je intiem bent. Spreek een stopwoord af. Leer je lijf kennen. Geef ruimte aan emoties die opkomen. En geef jouw lijf het absolute respect door alle grenzen en wensen te respecteren. Neem de signalen serieus. Vertrouw jouw lijf en jouw lijf zal jou weer gaan vertrouwen.

En als je hier hulp bij nodig hebt weet je me te vinden.

04/08/2022

Als HSP (hoogsensitief persoon) dacht ik altijd dat ik een ster was in voelen. Want ik voelde toch zoveel...

Totdat ik leerde dat ik meestal niet écht voelde. Want echt voelen was te spannend. Te groots.

Vanuit een trauma respons ontwikkelen veel mensen één of meerdere verdedigingsmechanismes om minder te voelen. Er was een moment in je leven dat het te veel of onveilig was voor jou om het gevoel helemaal toe te laten. Als kind moeten we dat voelen en het reguleren van al die gevoelens nog leren. Wanneer je om wat voor reden dan ook iets ervaart dat te groots en onveilig is om in dat moment helemaal te doorvoelen, grijpt ons systeem in. Er wordt een verdedigingsmechanisme ontwikkeld, zodat jij die pijn niet meer hoeft te ervaren.

Super goed bedoeld en compleet valide in dat moment, maar later in ons leven kan dat mechanisme flink in de weg gaan zitten.

Dus mag je weer leren om echt te gaan voelen. Er contact mee te maken. Het niet op te willen lossen of weg te hebben. Maar volledig verwelkomen. Voelen waar het in je lijf zit. Wat er precies gebeurt. Hoe het beweegt. Wat het nodig heeft. En er expressie aan geven.

Ik zie bij veel van de vrouwen in mijn praktijk dat echt voelen vaak lastig is. Ze blijven hangen in de mentale of energetische lagen. Samen gaan we dan op zoek naar de ingang naar het lijf. Met aanraking, adem, geluid, geduld en vooral veel liefdevolle aandacht. En een dosis moed.

En wanneer ze dan uiteindelijk echt contact maakt met het gevoel en er doorheen beweegt.... magisch.
Er ontstaat dan zoveel meer ruimte, levendigheid en aanwezigheid. Letterlijk een diepere indaling in het lijf.

Echt voelen is een kunst. Ik maak een diepe buiging voor iedereen die deze stap maakt. Keer op keer op keer. ❤️

26/06/2022

Eenzaamheid. Rouw. Boosheid. Radeloosheid. Moedeloosheid. Verdriet. Angst.

Allemaal emoties die veel mensen liever niet voelen. Ik heb er ook lang tegen gevochten. Emoties die we liever nog even wegduwen. Of waarvan we vinden dat we erboven moeten staan. Emoties die niet welkom zijn. Of te intens in dat moment.

Maar laat dat erboven blijven staan en het wegduwen nu net de reden zijn dat ze blijven aandringen. Dat die lading steeds groter wordt. Vaak is dit een proces van jaren en jaren.

Tot op het punt dat je echt niet meer weet hoe je ermee kunt zijn. Het is alsof je op een bom zit. Het voelt niet meer mogelijk om een beetje te voelen. Het is 1 grote kluwen geworden. Alles met elkaar verweven. Een kluwen van emoties, oordelen, overtuigingen, verdedigingsmechanismes.

We durven er niet meer in, waardoor we vertrekken uit ons be**en en uit onze buik. Daar waar veel van die emoties huizen. Ons hoofd neemt de overhand. Probeert ons veilig te houden. Door het maar niet te hoeven voelen. Maar ook dat voelt op een gegeven moment niet meer veilig. We zijn namelijk niet meer thuis in ons lijf. Het verlangen groeit om niet meer zo te vechten en vluchten, maar om te mogen landen. Rusten. Loslaten. Verzachten.

Maar hoe dan?

Tijdens een reis met plantmedicijnen had ik als intentie om meer liefde te ervaren. Ik voelde me in die tijd zo verloren in de veelheid van heftige emoties, ik verlangde naar de bedding van liefde. Het inzicht dat ik kreeg was dat ik niet kan kiezen om alleen meer fijne emoties te voelen. Ik kan wel kiezen om meer te voelen. En met dat meer voelen komen dan automatisch álle gevoelens mee, degene die we ervaren als minder fijn en ook degene die we ervaren als fijn.

Dus ben ik steeds weer opnieuw die keuze gaan maken. Om echt te voelen. Niet vanuit mijn hoofd naar de gevoelens kijken en ze willen oplossen. Nee, vanuit mijn lijf ze gaan ervaren. Zonder agenda. Stapje voor stapje.

De ene dag ging (en gaat) dat beter dan de andere. Maar doordat ik steeds weer opnieuw die keuze maakte, kwam er ook hulp op mijn pad. De kracht van synchroniciteit.

Samen

Van kleins af aan heb ik geleerd alles alleen te moeten dragen. Wat een zware last. Voor zo’n klein meisje, en trouwens ook voor de vrouw die ik nu ben.

Soms is er een groter draagvlak voor iets nodig. Dan mag er iemand bij je zijn die zo’n emotie al wel kan dragen. Die het zelf doorvoeld heeft. Diegene kan jou ook voelen. Beweegt er niet van weg. Verwelkomt jou met je gevoel. Er is een mechanisme in ons zenuwstelsel dat heet neuroceptie. Jouw systeem scant de omgeving op veiligheid, inclusief de andere persoon en zijn of haar systeem. Volledig autonoom, dus buiten je bewustzijn. Wanneer de andere persoon en zijn of haar systeem veilig voelt, kan jouw systeem zich ook veilig gaan voelen. En zo kun je samen met die ander steeds wat meer in jezelf gaan voelen. Erbij zijn. Het ervaren in je lijf.

Het lijf is hierin erg belangrijk, aangezien dat is waar je de emotie ervaart. Ik vind de term e-motion zo mooi. Emoties zijn energie in beweging. Energy in motion. En als je die beweging stopt door er bij weg te gaan, door het te willen controleren, door het vast te zetten… dan zet de energie en de emotie zich letterlijk vast in je lijf, in het weefsel.

Totdat het moment komt dat er wel een draagvlak is. Dat er de veiligheid is om er bij aanwezig te zijn. En zo ontstaat er langzaam aan ook steeds meer draagvlak in jezelf. Je lichaam wordt zachter. Je ervaart je eigen draagkracht (die je samen met die emoties ook hebt weggeduwd) en bouwt zelfvertrouwen op. Er komt vertrouwen dat het veilig is om te voelen. Dat de bom niet ontploft en alles vernietigd. En dat uiteindelijk de emotie zachter wordt in jouw aanwezigheid.

Dit ervaar ik in mezelf en ook in mijn sessies. Ik voel letterlijk de lading uit het lijf afnemen. Het weefsel verzacht. Er komt weer meer beweging en soepelheid. Emoties stromen. In een IPT sessie voel ik haar dan steeds dieper in haar lijf zakken. Er komt meer leven, kracht en aanwezigheid in het weefsel. Ik voel de energie stromen. Ogen die gaan stralen.

Een cliënte zei het laatst zo mooi toen ik haar vroeg naar haar intentie voor het IPT traject. ‘Dat mijn be**en weer mag uitademen’.

Ja. Dat.
Voel dat maar.