06/08/2025
Dinsdag 5 augustus
Na het ontbijt overhandigden we ons kleinigheidje aan Maria van het jongerencentrum. Na mooie woorden van dank van beide partijen pakten we voor de laatste keer de kinderwerk- en klusspullen op en gingen we op pad naar de tehuizen.
We vertelden het verhaal van Simson en maakten daar een bouwplaat bij met de kids. Ook hebben we de zelfgemaakte kaartjes van Jeanette weer uitgedeeld en daar werd meteen vol op gedoken en gebruik van gemaakt! Daarna was het tijd voor wat dansen en spelen, even nog volle bak genieten met de kinderen nu het nog kan. Er werd heel wat afgeknuffeld en gespeeld.
Toen was het tijd voor de lunch en daarna zijn we direct door gegaan naar Nadeshda om het sensopathische voel bord af te maken. Die was precies op tijd af om de kinderen en jongeren daar nog even te zien. Vandaag was Minko jarig! Nadat we door hemzelf prachtig toegezongen werden was het tijd voor taart, cadeautjes uitdelen, nog wat spelen en de groepsfoto. Toen moesten we toch echt afscheid nemen. Het hoogtepunt bij Nadeshda was toch wel unaniem dat een van de meiden er dit jaar zó goed bij zat. Waar ze twee jaar geleden zich afwezig hield en we haar maar een paar woorden hebben horen praten de hele werkvakantie, was ze nu super betrokken, vrolijk en blij en kwam ze ons rennend tegemoet voor een knuffel. ❤️
Hierna gingen we door naar het raspberry huis. Morgen (6 augustus) is Jenita jarig en dat waren ze hier niet vergeten en wilden de kids graag vieren. Jenita werd bedolven met dikke knuffels van de kinderen die haar heel veel mooie kunstwerken gaven en ook Daniela had weer een prachtig cadeautje voor haar. Wij hadden ook nog cadeaus voor hen en daarna gingen we hier nog een keer aan de taart. Die waren binnen no time op gesmikkeld en toen ging het los. Dansen, knuffelen, spelen en een klein slagroom gevecht, niets was te gek. Uiteraard kon hier de groepsfoto ook niet ontbreken. En toen konden we het afscheid toch echt niet langer uitstellen.
Nog 1 keer samen dansen, nog 1 keer samen lachen, nog 1 keer samen knuffelen. Nog 1 keer de kinderen weer even écht kind zien zijn, zonder zorgen.
We mochten hun wereld lichter maken, al was het maar even. Hun rugzakjes vol zorgen een klein momentje afnemen. En in die korte tijd voelden we zoveel liefde, kracht en hoop.
Weer weggaan doet zeer, maar wat zijn we dankbaar dat we dit mochten geven én ontvangen. 🙏🏼❤️
shte se vidim dogodina❤️