08/06/2026
Dit herdenkingsbericht is de enige post die we deze week op Facebook plaatsen. M**s, die dagelijks de verhalen schrijft, moet zich even herpakken nadat we dit jaar in zeer korte tijd afscheid van Bob, Alfi en nu weer van Tante Lexie hebben moeten nemen. Maandag 15 juni zijn we er weer met nieuwe verhalen over het wel en wee in Huize KFAAF. Dank jullie wel voor jullie begrip!
R.I.P. Tante Lexie (14-07-2015 – 05-06-2026) 🌈
Zoals jullie weten, hebben we afgelopen vrijdag afscheid moeten nemen van onze geweldige Tante Lexie. De wonden aan haar p**tje gingen van kwaad tot erger en het weefsel was helaas aan het afsterven. Chronisch getraumatiseerd weefsel geneest niet meer, en op dit p**tje rustte zo’n beetje haar hele gewicht. Niet alleen haar p**tje, maar ook de rest van haar lichaam was misvormd.
Wat begon met een klein wondje onder haar voetzooltje, is geëindigd in een groot drama en een nog groter verlies. We waren door al onze opties heen; al het weefsel verwijderen of haar p**tje amputeren was geen mogelijkheid. Een rolstoel, zoals sommigen van jullie opperden, was helaas ook geen optie. Tante Lexie kon nooit langer dan twee minuten staan of lopen, en dan ging ze weer liggen. Haar voor die twee minuten in een rolstoel hijsen en er direct weer uithalen, was geen werkbare of dierwaardige situatie. Als we haar erin zouden laten zitten, zou ze door haar p**tjes zakken en in de rolstoel gaan hangen. Bovendien zou ze het nooit hebben geaccepteerd; daar was ze veel te eigenzinnig en stoer voor. In een ver verleden hebben we een brace voor haar laten aanmeten, maar ook daar kon ze niet mee overweg.
We merkten aan alles dat haar p**tje pijn deed en dat ze veel ongemak had. Ze "skreewde" ook niet meer, en dat was voor ons het teken dat het echt foute boel was. Haar levensvreugde en de kwaliteit van haar leven waren volledig verdwenen. Uit pure liefde voor haar hebben we het loodzware besluit genomen om haar de regenboogbrug over te laten gaan.
Tante Lexie is afgelopen vrijdag in de armen van m**s, met een rugzakje boordevol liefde, aan haar reis naar de regenboog begonnen. Daar stonden Bob en alle andere "KFAAF-frientjes" al op haar te wachten, en ze werd er met “open poten” onthaald.
Wederom verliezen we een grootse persoonlijkheid in Huize KFAAF, en het gemis is onbeschrijfelijk groot. Het doet ontzettend veel pijn, en de tranen rollen over onze wangen. Maar voor Tante Lexie zijn we intens dankbaar dat ze bij de regenboog weer kan genieten van een heerlijk en pijnvrij leventje. Ze is daar herenigd met haar "KFAAF-frientjus" en we weten wel zeker dat ze daar samen weer een hoop lol gaan beleven.
Dankjewel, lieve Tante Lexie, voor de prachtige jaren waarin we van je hebben mogen genieten en namens jou hebben mogen reageren. Schrijven over jou was zo makkelijk; jij gaf ons altijd zoveel inspiratie met je karakter en je “geskreew”, en het leverde fantastische verhaallijnen op. Je was en je blijft voor altijd GEWELDIG! ❤️
Geniet van de regenboog, lief meisje, en geef de rest van de "KFAAF-frientjus" een hele dikke knuffel van ons.
Liefs, Team KFAAF. ❤️4ever ❤️
M**s heeft nog een persoonlijk stukje voor Tante Lexie geschreven dat we heel graag met jullie delen.
Lieve Tante Lexie, ik herinner me onze eerste ontmoeting nog als de dag van gisteren. Je was aangemeld als Golden Retriever en toen ik je voor het eerst zag, brak mijn hart van medelijden. Voor mij lag een hoopje ellende: een misvormde viervoeter die nooit de zorg had gekregen die ze zo hard nodig had en verdiende. Je werd door iemand naar Nederland gehaald, om vervolgens ongezien in een opvang gedumpt te worden waar je keer op keer weer weg moest. Toen er echt geen opties meer waren, werd ik gebeld met de vraag of je bij ons mocht komen wonen.
Tijdens die eerste ontmoeting heb ik echt mijn twijfels gehad of je het wel zou redden. Je zat onder de vlooien en de oormijt, was vele kilo’s te zwaar, je vaccinaties waren niet op orde en je kreeg geen pijnstilling. Je kon nauwelijks lopen. Ik vind het nog steeds onbegrijpelijk hoe iemand een hond zoals jij naar Nederland kan halen en vervolgens haar zorgplicht zo kan verzaken.
Ik dacht toen: “We gaan het gewoon proberen. Euthanaseren kan altijd nog, maar we gaan je eerst een échte kans geven.” Nou, die kans heb je met alle vier je p**tjes gegrepen! Je hebt iedereen in Huize KFAAF compleet ingepakt met je geweldige persoonlijkheid. Niet alleen ons, maar ook al onze vrienden; iedereen hield direct van jou.
Je was in alles uniek en van jouw karakter kon je alleen maar zielsveel houden. Je was zo heerlijk eigenzinnig, zo stoer, echt een bikkel. Als je iets niet wilde, dan deed je het simpelweg niet. Iedereen in Huize KFAAF had grote bewondering voor je, en als ze dat even verg*ten, dan zorgde jij er wel voor dat je het kreeg. Je bleef namelijk net zo lang voor ieders neus staan “skreewen” tot je je zin kreeg. Zelfs wijlen Bob had diep respect voor je, ook al zou hij dat zelf nooit hebben toegegeven.
Ondanks je handicap en je beperkingen haalde jij werkelijk alles uit het leven wat erin zat. Je kon niet lang en niet ver lopen, maar je hobbelde altijd op je eigen tempo mee naar het bos. Daar ging je op een strategische plek liggen waar je overal perfect zicht op had, om de boel goed in de g*ten te houden. Je was ons persoonlijke bescherm(b)engeltje.
Je was ook degene in Huize KFAAF die ervoor zorgde dat we “sentjus” gedoneerd kregen. Als “manasjer” Juultje het even niet meer zag zitten omdat ze “sentjus” tekortkwam, zorgde jij er met je “geskreew” wel voor dat niemand het in zijn bolletje haalde om géén “sentjuh” te doneren voor jouw “au-aan-je-p**tje” of voor de broodnodige “snabbelfreetknabbels.” Jouw levensmotto was: “Het doel heiligt de middelen,” en dat werkte altijd. Zonder enige schaamte “skreewde” jij wat niemand van ons ooit zou durven zeggen, en iedereen accepteerde het ook gewoon van jou. Je hebt ontzettend veel voor mij en voor de stichting betekend en je laat een enorme leegte achter.
Ik besefte heel goed dat elke dag een bonusdag met jou was. Jaartjes die je, tegen alle verwachtingen in, zo ontzettend lang en goed hebt volgehouden. Ondanks je handicap en je zware misvormingen speelde je tot het laatste moment zo graag met je knuffels en balletjes; je liet je door werkelijk niets of niemand tegenhouden. Oh, wat hield (houd) ik van je karakter, je zachte, fluffige vachtje en van je heerlijke knuffels.
Ik kan nog amper geloven dat zo’n klein wondje aan je p**t uiteindelijk het einde betekende van onze tijd samen. Ik loop hier nog steeds in een soort waas rond en kan het nauwelijks bevatten dat je er niet meer bent. Het doet zo ontzettend veel pijn om je niet meer in levende lijve in mijn leven te hebben. Voor jou ben ik intens blij dat je verlost bent van dat ellendige lijfje en de pijn aan je p**tje, maar je laat een gigantisch g*t achter in mijn hart. Ik zag je zo ontzettend graag, je was zo lief en zo geweldig in alles en ik was er nog lang niet aan toe om afscheid van je te nemen. Maar het moest; jouw langer in leven houden zou niet eerlijk zijn geweest. Jouw kwaliteit van leven en jouw levensvreugde waren het allerbelangrijkste, en dat was er niet meer. Houden van is los kunnen laten wanneer dat nodig is, ook al is het gruwelijk moeilijk en voelt het alsof je beroofd wordt van je allerdierbaarste. Alsof je hart uit je lijf gerukt wordt en twintig keer overgereden wordt door een tientonner.
Dankjewel, lieve Tante Lexie, dat ik bijna negen jaar voor je heb mogen zorgen en je mensenmama mocht zijn. Het was heerlijk, het was een ontzettend grote eer en ik heb genoten van je heerlijke karakter en je “geskreew.” Het leverde elke dag weer hilarische momenten op en het zorgde voor enorm veel inspiratie om over te schrijven.
Mijn hart is wederom in duizenden stukjes gebroken en ook jij hebt een stukje van mijn hart meegenomen naar de regenboog. Pas goed op dat stukje, lief meisje van me. Ooit zal mijn hart weer heel zijn, als ik zelf de regenboogbrug oversteek en we allemaal weer samen zijn. Weet dat jouw p**tafdrukjes als een eeuwig spoor van liefde op mijn hart staan geschreven. Ik zeg dan ook geen gedag, lieve Tante Lexie, maar tot ziens bij de regenboog. 🌈❤️💔
Als ik vanavond naar de hemel kijk, zie ik vast en zeker jouw sterretje daar stralend schijnen. Geniet van het paradijs, lief meisje van me, en geef alle "frientjus" die daar al wonen en die ik zo enorm mis, een dikke knuffel van mij. En wat boffen ze om jou weer in hun midden te hebben. Ik weet zeker dat je daar boven ook de boel op stelten gaat zetten en alle “frientjus” weer een hoop plezier met jou gaan beleven. Weet dat ik ongelooflijk veel van je houd, voor altijd. ✨❤️
Voor altijd in mijn hart, run free lieve Tante Lexie. Veel liefs van je mensenmama. Love you to the moon and back! 🌙✨ ❤️❤️❤️
M**s heeft Tante Lexie na haar oversteek naar de regenboog zelf gecremeerd en haar daarna ook meteen weer mee naar huis genomen. Haar urn heeft een heel fijn en mooi plekje in huis gekregen. Een beetje van haar as zit in de speciale armband die m**s altijd om heeft en nooit afdoet. Zo houdt ze een klein beetje van alle haar zo geliefde dieren, waar ze afscheid van heeft moeten nemen, fysiek heel dicht bij haar. ❤️
Dank jullie wel, lieve vrienden van KFAAF, voor de vele lieve, leuke en hilarische reacties die jullie altijd aan Tante Lexie gegeven hebben als ze Huize KFAAF weer eens op stelten had gezet. We hebben enorm genoten van jullie interactie met haar! ❤️
Wil je meer weten over KFAAF, de dieren die we helpen, hoe jij een verschil kunt maken en kunt doneren? Bezoek dan onze website: www.kfaaf.com.
Onze verhalen en updates zijn van maandag tot en met vrijdag te lezen op Facebook. In het weekend en op feestdagen plaatsen we geen blogs op Facebook en zijn we gesloten.
Volg ons ook op TikTok: https://www.tiktok.com/
of op Insta: https://www.instagram.com/kindnessforallanimals/
~ Their world, we just live in it ~
