Wanrode's Heem

20/10/2026

DE PEEL: TONEEL VAN GRENSRUZIES EN LEGERGEWELD! HISTORICUS EN SCHRIJVER SIMON VAN WETTEN LAAT U IN EEN BOEIENDE PRESENTATIE GRUWELEN EN LACHEN EN…HET GEBEURDE ALLEMAAL ZO DICHT BIJ HUIS!
Vóór de pauze duiken we in het dagelijks leven rond de Peel van vroeger. Grenspalen zorgen voor komische taferelen, terwijl turf, heideplaggen, schapen en bijenkorven aanleiding geven tot flinke ruzies. We beleven opstanden, slepende conflicten over Peelwater, machtsmisbruik, ruzie over ‘Peels’ losgeld, vreemdelingenhaat tegenover Overpeelse mensen en…oude tijden herleven met de jacht op wolven.
Na de pauze slaat het noodlot toe met de heircraght: we waken aan de dorpsgrens tegen overlast en ellende van rondtrekkende legerbendes en plunderende soldaten. We krijgen te maken met gedwongen rekrutering, inkwartiering, deserteurs, een gruwelijke executie en de Belgische Opstand. De Peel, een mysterieus gebied!!!
Heftig? Zeker! Een reden temeer om erbij te zijn op dinsdag 27 oktober in ’t Wapen. Entree incl. kop koffie/thee Leden € 3,00 Niet-leden € 5,00

15/10/2026

SENSATIE, HUMOR EN HEUSE KNOKPARTIJEN.
WAT GEBEURDE ER TOCH ALLEMAAL IN DE PEEL?
Wil je dat weten, kom dan op dinsdag 27 oktober naar de bijzonder interessante lezing in ’t Wapen van Wanroij.
Aanvang 19.30 uur.
Volgende week uitgebreide info.

29/09/2026

DUITSE OORLOGSKINDEREN IN WANROIJ
Na de eerste wereldoorlog was er in het na-oorlogse Midden-Europa veel honger en armoede door de gealieerde voedselblokkade tijdens en na de oorlog. Kinderen leden aan ondervoeding en ziektes zoals tuberculose. Nederlandse hulporganisaties, kerken en comités organiseerden grootschalige transporten per trein. De kinderen – vaak "bleekneusjes" of Hollandkinder genoemd – verbleven enkele maanden tot soms jaren in Nederlandse pleeggezinnen om aan te sterken. De kinderen kwamen uit Oostenrijk Hongarije en in beperkte mate uit Duitsland.
Zo ook in Wanroij. In het boek van “oud Wanroij op de foto” stond informatie over een Duits meisje dat gewoond heeft bij Katrien Geene aan de Nor. In de jaren dertig heeft nog een Hongaars meisje -Bolika- gewoond bij de familie Reintjes aan de Verlorenhoek. Eerder ook nog een Hongaarse jongen.

Bij de werkgroep stambomen van Heemkundevereniging Wanrode’s Heem kwam de vraag of er meer informatie bekend was over drie Duitse meisjes die na de oorlog een jaar in Wanroij hebben gewoond. Hieronder de informatie die al bekend was en aangevuld met de door de werkgroep stambomen ontdekte informatie.

Via het bevolkingsregister van Wanroij is bekend dat Anna Keulers geboren in Aken op 22 mei 1906 van 30 oktober 1920 tot 29 september 1921 gewoond heeft bij Peter Nabuurs. Broekkant B28. Dit is het huidige Broekkant 3. Anna is getrouwd geweest met Mathieu Alleleijn.

Josephine Keulers geboren op 18 maart 1912 in Aken heeft in dezelfde periode gewoond bij Peter en Johanna van den Broek-Verbruggen. Wonende op Broekkant B32. Dat is nu Broekkant 1 maar de boerderij van toen is al lang afgebroken en er is een nieuw huis voor in de plaats gebouwd. Peter van den Broek had geen kinderen dus is de boerderij overgegaan naar een neef, Henricus Peters.

Daarnaast was er nog Elisabeth Keulers geboren 30 oktober 1907 te Aken. Zij is later gehuwd met Jan Hubert Pijls. Zij ging wonen in Heerlerheide. Haar verblijf in Wanroij is niet officieel geregistreerd. Maar ze heeft wel gewoond op Broekkant B29. Dat is het huidige Oosteind 6 bij de familie Albers-Smits. Het contact is nog heel lang gebleven. Zo zijn er foto’s van bezoekjes over en weer. De kinderen van Martinus Albers op Oosteind 4 waren 10 tot 15 jaar jonger dan Elisabeth maar dat heeft het contact niet in de weg gestaan.

Wanneer iemand nog informatie heeft over de meisjes Keulers of andere oorlogsvluchtelingen dan kun je contact opnemen met de heemkundevereniging.

Heb je zelf een vraag of gewoon interesse in stamboomonderzoek? Loop dan eens binnen in ’t Wapen van Wanroij. Elke eerste woensdag van de maand om 19.00 uur. Eerstvolgende keer woensdag 7 oktober. [email protected]

23/09/2026

VANUIT DE HEEMKAMER VAN HET WANRODE’S HEEM……LEZING OVER ”DE MAASHEGGEN”

Marius Grutters vertelt op 29 september aan de hand van een presentatie met veel beelden over de Maasheggen. Speciaal aandacht is er voor het cultuurhistorisch erfgoed, met name de eeuwenoude heggen, het heggenvlechten en de fauna in de heggen. Marius bezit een landgoed in de Maasheggen bij Oeffelt waarin hij het eeuwenoude heggenpatroon hersteld heeft en door een uitgekiend beheer de biodiversiteit een flinke boost gegeven heeft. Hij schreef een boek over de Maasheggen met titel: Maasheggen Parel van mens en natuur.
Tijdens de lezing komen o.a. de volgende onderwerpen aan bod:
- De geschiedenis van de Maasheggen en het heggenvlechten
- Oorspronkelijke en huidige functies van de heggen
- Landgoed Limosa, herstel van het heggenlandschap en een bron van biodiversiteit
- De zoektocht naar duizenden historische veldnamen
- Het maasheggenvlechten in de praktijk
-

Het eeuwenoude heggenlandschap van de Maasheggen die gelegen zijn in de uiterwaarden van Maas tussen Cuijk en Maashees is uniek in Nederland. Nergens anders komt er zo’n omvangrijk aaneengesloten heggengebied voor. Door hun eeuwenoude functie van veekering ontstond hier een landschap met een rijke natuur. De oude functie heeft het in het midden van de vorige eeuw verloren door de komst van prikkeldraad, maar daarvoor zijn nieuwe functies in de plaats gekomen.
De huidige waarde van het Maasheggengebied rust op vier pijlers die nauw met elkaar vervlochten zijn, namelijk cultuurhistorie, natuur, landschap en landbouw. Door het traditionele beheer ontstond hier een dicht netwerk van honderden kilometers soortenrijke heggen die duizenden kleine bloemrijke graslandjes omzoomden. Hierin ontwikkelden zich bijzondere leefgebieden voor flora en fauna en ontstond er een fraai heggenlandschap.
Het heggenvlechten was bijna uit Nederland verdwenen. Het is een eeuwenoud ambacht dat primair werd uitgevoerd om heggen rond weilanden vee-dicht te maken. Marius heeft door middel van interviews met oude boeren en veldonderzoek dit oude ambacht in de Maasheggen en ook in andere delen van Nederland weer nieuw leven ingeblazen. Om de toepassing van het ambacht te bevorderen wordt jaarlijks het NK Maasheggenvlechten gehouden. Hij werd in 2010 samen met zijn broers Nederlands Kampioen Maasheggenvlechten. Nu richt hij zich hoofdzakelijk op het uitdragen van de waarden van de Maasheggen, het opleiden van vlechters en het organiseren van het NK.
Na de theoretische introductie volgt de praktijk: op zaterdag 24 oktober neemt Marius ons persoonlijk mee op excursie om ons rond te leiden door dit prachtige Maasheggengebied.
• Locatie lezing: Het Wapen van Wanroij
• Aanvang & start: De zaal opent om 19.30 uur, de lezing begint om 20.00 uur
• Entree: Leden betalen € 3,-, niet-leden € 5,- (inclusief een heerlijk kopje koffie of thee in de pauze)
• Aanmelden excursie: Direct na de lezing op 29 september in de zaal, u bent allen van harte welkom!

09/09/2026

Wil je alle verhalen van Zr. Willemino Aben nog eens rustig nalezen? Op onze website staan ze nu bij elkaar. Klik op onderstaande link. Veel leesplezier.

De bootreis van Zr. Willemino Aben naar de Filipijnen in 1938 In 2025 presenteerde Wanrode’s Heem in ’t Wapen van wanroij twee bijzonder interessante lezingen over geëmigreerde dorpsgenoten. Op 24 februari 2026 vond de derde presentatie plaats, die handelde over onze missionarissen. Alle presen...

08/09/2026

VERVOLG REISVERSLAG VAN WANROIJSE ZUSTER WILLEMINO.
ZIJ MAAKT IN 1938 EEN BEWOGEN REIS NAAR DE MISSIE IN DE FILIPIJNEN.
DEEL 20 (VAN 20)
SLOT

Eenmaal gesetteld in haar nieuwe land gaat Willemino aan de slag.
De congregatie wordt vergroot en er worden diverse scholen gesticht op de eilandengroep Luzon, ook wordt er een noviciaat geopend en uitgebreid met 10 zustergemeenschappen.
De oorlog `41-`45 heeft de missie gevoelig getroffen: twee huizen worden door brand verwoest en niet meer opgebouwd, drie Flilipina zusters komen in de vlammen om, een andere zuster komt door een granaat om het leven. In 1942 worden alle zusters door de Japanners geïnterneerd in een zogeheten Jappenkamp in Los Banos. Het is een zware beproeving, toch schrijft zij in een brief aan de familie dat ze soms ook plezier hebben omdat de Jappen geen Engels verstaan. De kampbewoners mogen van de Jappen wel zingen, en dus worden er in het Engels prachtige verzen en liedjes gezongen waarin de Japanse bewakers op de korrel worden genomen. Ja, de jonge Jezuïeten waren best ondeugend in het maken van deze liedjes. Het uithongerings-systeem van het interneringskampleven van juli `44 tot februari `45 laat zijn sporen zichtbaar na. Bij terugkomst na een wonderbaarlijke bevrijding is zij gelijk vele andere zusters ernstig verzwakt, echter allen zijn door het vertrouwen in de Heer geestelijk ongebroken. Met vernieuwde moed gaat men weer aan de slag en tezamen komen ze de zware slagen te boven. In korte tijd worden er drie nieuwe huizen gesticht, in San Jose, Manaoag en Guimba terwijl het Noviciaathuis uit het malaria-oord Solano naar het gezonde Baguio wordt overgeplaatst. Dit alles was mogelijk mede door geldelijke steun van alle missievrienden in het vaderland.

Bij haar 50-jarig kloosterjubileum in 1959 wordt Willemino verheven tot Ridder in de orde Van Oranje Nassau door de Nederlandse ambassadeur R.M. Neurenburg, voor al haar werk voor de medemens waar dan ook.
In 1962 brengt Prinses Beatrix een bezoek aan haar congregatie, ook dit is met zekerheid een hoogtepunt voor Zr. Willemino.
Bij haar vertrek op 13 november 1963 is de congregatie uitgebouwd tot meer dan 150 zusters.
Na al die jaren van dienstbaarheid voor de medemens keert Zr. Willemino terug naar Nederland om in het moederhuis van de Franciscanessen te Veghel haar rust te nemen. Door gezondheidsproblemen verhuist ze later naar Huize St. Joseph te Reek waar zij op 8 september 1973 op 85-jarige leeftijd overlijdt.

07/09/2026

Vanuit de heemkamer van het Wanrode’s Heem………………………………….

Blikken we met trots vooruit op het nieuwe seizoen. Het is ons weer gelukt om een boeiend en gevarieerd programma samen te stellen voor onze leden, maar natuurlijk ook voor eenieder die geïnteresseerd is in de door ons georganiseerde activiteiten en lezingen. We trappen het najaar af met een absolute kenner van ons regionale landschap.
Op dinsdag 29 september mogen we namelijk aanschuiven bij de heer Marius Grutters uit Vierlingsbeek. Marius is de schrijver van twee boeken over de Maasheggen, initiatiefnemer van het NK Maasheggenvlechten en bestuurslid van Stichting Landschapsbeheer Boxmeer. Zijn tomeloze inzet bleef niet onopgemerkt: in 2012 ontving hij uit handen van de Commissaris van de Koning de prestigieuze Brabant Bokaal voor zijn bijzondere verdiensten voor de Brabantse natuur.
Kortom, Marius kent het gebied op zijn duimpje. Tijdens de lezing vertelt hij vol enthousiasme over de totstandkoming en het beheer van dit unieke natuurgebied. "Er ligt een grote opgave wat betreft het onderhoud en de uitbreiding van de heggen", legt hij uit. "Het blijft een uitdaging om hier voldoende financiën voor te krijgen. De unieke UNESCO-biosfeerstatus kan daarbij van grote toegevoegde waarde zijn voor het gebied."

Maasheggen vlechten.

Praktische informatie & Excursie
Het blijft overigens niet alleen bij luisteren. Na de theoretische introductie volgt de praktijk: op zaterdag 24 oktober neemt Marius ons persoonlijk mee op excursie om ons rond te leiden door dit prachtige Maasheggengebied.
• Locatie lezing: Het Wapen van Wanroij
• Aanvang & start: De zaal opent om 19.30 uur, de lezing begint om 20.00 uur
• Entree: Leden betalen € 3,-, niet-leden € 5,- (inclusief een heerlijk kopje koffie of thee in de pauze)
• Aanmelden excursie: Direct na de lezing op 29 september in de zaal.
Kom dus op dinsdag 29 september naar het Wapen van Wanroij en noteer 24 oktober alvast in uw agenda als u mee op pad wilt. U bent allen van harte welkom!
Namens het bestuur en de leden van het Wanrode’s Heem.

01/09/2026

VERVOLG REISVERSLAG VAN WANROIJSE ZUSTER WILLEMINO.
ZIJ MAAKT IN 1938 EEN BEWOGEN REIS NAAR DE MISSIE IN DE FILIPIJNEN.
DEEL 19 (VAN 20)
ONTROEREND WEERZIEN

Wat een vreugde! Wat verder konden we ze al onderscheiden onze Zusters, die op de pier stonden, om ons te verwelkomen. Die zwarte gedaanten met de witte kapjes op, waren zo goed op te merken. Wij aan het zwaaien met onze zakdoeken, dat begrijpt u, en hoe over blij waren we, toen Zij ook ons opmerkten, en met handgewuif ons begroetten. Statig maar langzaam stevende onze boot nog een heel eind langs de pier, die laatste ogenblikken leken ons uren, en eindelijk….. eindelijk lag onze stomer stil en al heel gauw was de verbinding met de pier gemaakt. Zo vlug als katjes kwamen Ze de trap op onze 5 Zusters n.l. Zr Magdala, Zr. Seraphica, Zr. Egonia, Zr.Donata en Zr. Lutgardis. De ontmoeting aan boord van de “Serooskerke” kunt U beter begrijpen, dan ik ze kan beschrijven. `t Is voor de Zusters, die al jaren-lang in de Missie werken zo`n troost en vreugde weer iemand uit Holland uit het dierbare Moederhuis te ontmoeten. Na de eerste ontroerende ogenblikken kwamen de tongen los en daar begon een heen en weer praten van je welste. Maar toch, we moesten het kort maken, want we zouden graag zo spoedig mogelijk naar huis gaan. Even toch moesten onze medereizigers aan de Zusters voorgesteld worden, nog een vluchtig afscheid van Kapitein, Hofmeester, Machinist en Stuurlui en vol in en uitwendige vreugde stegen we de trap af en zeiden voorgoed, Vaarwel, aan onze dierbare “Serooskerke”. Intussen had de trouwe Zr. Lutgardis al gezorgd voor de ruim 20 kisten, die we meegebracht hadden uit Holland, waar natuurlijk de douane ook weer aan te pas kwam. We stapten in en met ons eigen autocar ging het eerst naar `t postkantoor. Natuurlijk moest het Moederhuis gauw in kennis gesteld worden van onze behouden aankomst en daarom werd er een Radiogram gezonden naar Holland. `t Was 5 December
6 uur in de namiddag. En wat nu het leuke van `t geval was? In Veghel werd het bericht van onze goed geslaagde reis ontvangen op 5 December `s middags 1 uur. U moet weten, we zijn hier in Manila steeds 8 uur voor met uw tijd. Als wij `s morgens half 5 de H. Mis hebben, dan liggen jullie nog zo zalig te slapen en uit te rusten van de vermoeienissen van de dag, die wij al bijna vergeten zijn. In een flink tempo ging het nu door de straten van Manila op ons klooster aan. He, wat schilderachtig lag de stad daar in de avond met haar duizenden lichtjes van allerlei kleur en vorm. Toch trok dat niet de grootste aandacht, het spoedig zien van onze medezusters, bekende en onbekende zat boven. Eindelijk stonden we voor de St. Joseph Academy, schilderachtig gelegen in de buitenstad, New Manila genaamd. Een tweede ontmoeting, niet minder hartroerend dan de eerste, vooral de eerste kennismaking met onze nieuwe bruine Philippijnse nonnekes Zusters, interne dienstmeisjes alles stond klaar in de grote hal van de Academy. Ook de Zeereerw. Pater Mees, Rector van ons gesticht kwam ons verwelkomen en leidde ons naar de Kapel. Wat daar in de mooie devoten Kapel in me omging is met geen woorden te zeggen, maar het was daar, dat ik ten volle begreep, dat God me hier in Zijn dienst wil hebben en met kalme berusting heb ik me geheel aan Zijn H. Wil overgegeven. Wat is het troostend voor de Religieuze te leven in gehoorzaamheid, al vraagt deze soms ook grote offers! Vol vertrouwen op de bijzondere zegen en bijstand van God en onder de schutse van Maria begin ik mijn Missieleven in de Philippijnen en ik ben vast overtuigd, dat de lezer me helpen wil met een hartelijk gebed!

Volgende week in deel 20 ‘slot’

25/08/2026

VERVOLG REISVERSLAG VAN WANROIJSE ZUSTER WILLEMINO.
ZIJ MAAKT IN 1938 EEN BEWOGEN REIS NAAR DE MISSIE IN DE FILIPIJNEN.
DEEL 18 (VAN 20)
EINDE LANGE ZEEREIS

En jawel, op 2 December toen we al voor de tweede keer de Eerste vrijdag op reis doormaakten, begonnen de golven weer geweldig de kop op te steken en de boot schommelde weer van alle kanten, zodat je weer niet op je benen kon staan en in ogenblik waren al de passagiers verdwenen, de meesten naar de hut. Ook mijn gezellin hadden ze danig te pakken en ze zei maar “Ik ben toch zo ziek”! Nou `t was wel aan haar te zien. Ik bleef zelf nogal op de been nu en dan dacht ik ook wel, dat ik van binnen helemaal door mekaar geschud werd, maar daar bleef het ook bij! Wat wel aardig is, dat bij de minste verandering van de storm, ook dadelijk de reactie opgemerkt werd bij de patiënten, zodat de een na de ander weer op toneel verschijnt, genezen en wel.
Zondag 4 December, was voor het laatst de H. Mis op het dek, wat gelukkig kon gebeuren nu de storm grotendeels bedaard was.
5 December `38; De grote, onvergetelijke dag! De laatste nacht op de boot was nu niet zozeer gunstig te noemen. Was het de vreugde van een spoedig weerzien onzer dierbare Zusters, die ons al voorgegaan waren naar de missie, was het de bezorgdheid, dat je toch maar niets vergeten zoudt van alles, wat de boot 4 weken achtereen zo zorgvuldig had meegesjouwd, was het uit groot verlangen de nieuwe toekomst in te gaan met een tikje weemoed van het naderend scheiden van hen, die 4 weken achtereen zo buitengewoon gezorgd hadden op stoffelijk en geestelijk gebied? Dit alles kwam die laatste stonden onwillekeurig voor de geest en van al die gedachten werd je klaar-wakker hoor! Ook de welgemeende goedheid van de Kapitein, die 4 December `s avonds een galadiner gaf voor afscheid aan de meeste passagiers, blijft lang heugen. Hoe sympathiek sprak hij al de reizigers toe, terwijl de beide zusterkes nog een apart woord ten beste kregen. `t Was zijn laatste reis, die hij als Kapitein meemaakte, want nu hij 55 jaar geworden was, mocht hij niet langer deze functie nog uitoefenen en kwam in het bezit van pensioen. `t Was anders nog een kerel als een boom, die menselijkerwijze gesproken nog lang van de rust zal kunnen genieten. In de morgen van 5 December begonnen we al de eilanden te zien die voor de baai van Manila liggen. `t Werd ook druk op zee, booten van allerlei vorm en kleur en naties ontmoeten we, ook vele oorlogsschepen kwamen we tegen, waar je nou altijd met een beetje afgrijzen naar opziet. Ze lijken ook zo wreedaardig met hun vele kanonnen en machinegeweren. Ook verschillende duikboten zag je net hun kop boven water uitsteken, terwijl ook de watervliegtuigen in grote getale kwamen neerstrijken op het water, om een ogenblik later weer ineens de hoogte in te gaan. Wat hadden we nou voort veel te kijken, al die grote drukte was immers een voorbode van het heerlijk genot, dat wij de avond van diezelfde dag hoopten te smaken. Wat was het goed, dat we onze spullekes bij elkaar hadden, want er was geen tijd meer voor nog rustig te kunnen werken. `s Middags, de laatste lunch met een apart “potteke bier” van de scheepsdirectie en omstreeks 5 uur in de namiddag bemerkten we, dat de “Serooskerke” zijn vaart begon te vertragen, totdat hij op een gegeven ogenblik helemaal stil-lag. Vreemd! En nog in volle zee, met alleen in de verte een gezicht op Manila! Zouden we daar niet aan wal komen, en de Kapitein had zo beslist gezegd, dat de boot zou ankeren bij pier zeven. Al gauw werd het raadsel opgelost, toen we een motorboot zagen aankomen vanuit de haven van Manila met aan boord een dokter, politie, douane enz. Ja, in volle zee moesten de nodige formaliteiten vervuld worden, om straks het schip te mogen verlaten. De dokter moest informeren naar ziekten, vooral besmettelijke, maar aan onze frisse wangen zag hij wel, dat er geen gevaar was. De politie en douane waren ook volop in actie om te onderzoeken, of er geen fraude gepleegd werd en ik zie ze nu nog staan onze 70 a 80 Chinezen, netjes op een lijn op het benedendek, om zich te laten fouilleren door de mannen van de wet. Ook een onderzoekende blik werd op ons geslagen, maar aan onze eerlijke gezichten zagen ze wel, dat de zaak zuiver was. He he, wat werden we moe van al die poespas en met een grote vreugde werd het eind tegemoet gezien van deze eigenaardige ontmoeting op zee. Daar konden we eindelijk de laatste documenten ondertekenen, dat we al het vaste land zouden ingaan uitsluitend met het doel nuttig te zijn voor anderen en niet door handel of iets dergelijks onszelf wilden verrijken!! Nauwelijks waren de grote-lui vertrokken of het anker werd gelicht en we stoomden verder in een matig tempo. Vlug de verrekijker genomen, om te zien of we niet iets van Manila konden onderscheiden en jawel een ogenblik later kwam Pier 7 in `t zicht.

Volgende week in deel 19 ‘ontroerend weerzien’

18/08/2026

VERVOLG REISVERSLAG VAN WANROIJSE ZUSTER WILLEMINO.
ZIJ MAAKT IN 1938 EEN BEWOGEN REIS NAAR DE MISSIE IN DE FILIPIJNEN.
DEEL 17 (VAN 20)
SINGAPORE

27 November;
Zondag zouden we voor het eerst de hoogmis hebben op het dek. Wat hebben we gesjouwd, wij tweeën om van het passagiersdek een mooi kerkje te maken. We hoefden onze wensen maar aan de hofmeester bekend te maken en Z. Edelen wist niet, hoe hij genoeg zou helpen. Toch behoorde hij niet eens tot onze Godsdienst, het was een protestant wat trouwens de hele bemanning was. Om 10 uur was alles kant en klaar en daar begon de plechtige Mis op het dek. O.L. Heer werkte aan alle kanten mee, want de zee was zo rustig als `t kon, het was of de hele natuur het aanvoelde, dat er iets groots ging gebeuren. Alle reizigers waren aanwezig, en tevens de voornaamsten van de bemanning. In diepe ernst werden al de plechtigheden gevolgd en me dunkt O.L. Heer zal zijn zegen en genade ruimschoots aan de aanwezigen hebben meegedeeld. We waren toen juist op de plaats, waar een medebroeder van onze Paters Minderbroeders, begraven ligt. Deze was twee jaar geleden, onderweg op de boot gestorven, en in de Indische Oceaan was het lijk in zee gelaten. Langs Saba, een klein eilandje, bereikten we de kust van Sumatra, waar aanstonds onze nationale driekleur een groet bracht aan ons Moederland, dat we in de verte konden waarnemen. Hoog verhieven zich de goudbergen langs de kust van Sumatra, heel veel vliegende vissen zagen we in menigte over de oppervlakte van het water vliegen, soms zelfs een heel eind de lucht in, om daarna weer d`r element binnen te schieten. Ongemerkt haast, bereikten we 29 November, dus vol verwachting klopte ons hart, want 30 November zouden we Singapore binnenvaren. En jawel 30 November woensdagmorgen 6 uur werd het sein gegeven, dat de boot ging ankeren en de reizigers het schip konden verlaten. We waren die morgen al vroeg uit de veren, want eerste moet O.L. Heer het Zijne hebben. Daarna een vlug ontbijt en om 8 uur zaten we met zijn allen weer in de motorboot van de K.9.Mo., dat ons kosteloos naar de kant bracht. Het tochtje duurde een ruim half uur, dus ons huis lag nog ver de zee in. Met een taxi gingen Moeder Modesta en ik naar het Convento (= pastorie) van den Zeereerw. Pater Verbois, waar de Veghelse zusters, altijd een veilige toevlucht hebben. Met deze Pater hebben we verschillende merkwaardige gebouwen bezichtigd. Het eerste was dat van een zekere heer Boon, met zijn prachtige villa, die altijd voor iedereen open staat, om alle mensen gelegenheid te geven, zijn magnifieke voorwerpen van de fijnste steensoort, te kunnen bewonderen. Beslist, als je daar binnenkomt in zo`n schat van smaragd, robijn, edelsteen, fijn porcelein enz., dan kun je niet uitgekeken komen. Bloemen, dieren, vissen waren van zo`n uitgelezen steensoort gemaakt, die het hele huis deden glinsteren. Wat een schat zat in die villa opgesloten! Jammer, dat de eigenaar al is hij miljonair, zo`n treurig leven leidt en bij al zijn rijkdom zijn eeuwig geluk vergeet. Na dit interessant uitstapje wandelden we naar de alom bekende Botanische tuin, een bezit van het Gouvernement. Alle mogelijke Oosterse planten, bomen en bloemen zijn daar vertegenwoordigd. De grootste zorg wordt steeds aan deze tuin besteed, waarin je wel dagen kunt rondlopen, voordat je alles gezien hebt. Wat een weelde aan planten en bloemen en hoog opgaande palmbomen, Cypressen, cocosnootbomen, bananen. Tussen al dat schoons in, liepen honderden apen, die maar wat veel schik hadden in de wel beladen bomen. Om 12 uur luchten we bij de Paters en daarna ging het om 2 uur naar het stedelijk museum, waar veel interessants te zien was. Hoeveel zalen, wel in en uitgegaan zijn, weet ik niet en overal stond het tjokvol van stenen en metalen voorwerpen, ook uit de oudste tijden, allerhande soorten van wapens, werktuigen, landbouwgereedschappen, munten van alle delen der wereld, opgezette vogels, dieren, vissen, reptielen, alles… alles was vertegenwoordigd. In 1 uur tijd kan je er eigenlijk haast niets gezien hebben, neen om alles eens goed te bekijken heb je dagen nodig. Te gauw was het 6 uur geworden en moesten we weer aan de pier zijn, want volgens afspraak zou de motorboot dan weer vertrekken. Waren eerst al de passagiers verspreid geweest, elk naar zijn eigen plekje der grote stad, aan de pier kwamen we weer allen bij elkaar en ruim half 7 stegen we weer de trap op van onze “Serooskerke”. Juist middernacht verlieten we Singapore om door de Chinese-zee rechtstreeks koers te zetten voor Manila, het einddoel van onze reis!! Nog 5 dagen, die wellicht een beetje woeliger zouden zijn dan de rustige tijd van de laatste weken.

Volgende week in deel 18 ‘einde lange zeereis’