03/08/2026
Een moeder-dochterdag om nooit te vergeten❤️🦋
Soms zijn het niet de grote reizen die het meest bijzonder zijn, maar de momenten waarop herinneringen nog één keer samen beleefd mogen worden.
Vandaag mochten Margreet en Emmylou namens Wensambu Overijssel weer samen op pad om een laatste wens te vervullen. Ondanks onze bestuurlijke taken vinden we het belangrijk om ook zelf regelmatig mee te rijden. Juist daar, tussen onze vrijwilligers, gebeurt waar ons hart ligt: mensen die afhankelijk zijn van liggend vervoer nog één onvergetelijke dag bezorgen.
Vanmorgen haalden we een lieve mevrouw op bij Hospice Lotus in Zwolle. Samen met haar dochter stond er een bijzondere moeder-dochterdag op het programma.
De eerste bestemming was het prachtige Zuidlaardermeer. Bij Paviljoen De Leine genoten we samen van een heerlijke lunch met uitzicht over het water. De zon, de wind die zacht door haar haren streek, de bootjes die voorbij voeren… Na weken voornamelijk op bed te hebben gelegen, was het genieten van iets wat voor velen zo vanzelfsprekend lijkt: buiten zijn.
Maar misschien nog wel het mooiste was de tijd samen met haar dochter.
Met een glimlach, een traan en veel humor werden herinneringen opgehaald aan vroeger. Herinneringen aan een leven dat zich voor een groot deel in deze omgeving had afgespeeld. Je zag aan alles hoe waardevol het was om nog één keer terug te zijn op de plekken waar zoveel mooie momenten waren geweest.
Na de lunch vervolgden we de wensrit langs verschillende adressen die voor mevrouw een bijzondere betekenis hadden. Huizen waar zij ooit had gewoond, straten vol verhalen en plekken die zij al meer dan veertig jaar niet meer had gezien. Iedere stop bracht weer nieuwe herinneringen en ontroerende gesprekken.
De laatste bestemming was misschien wel de meest emotionele.
Nog één keer naar haar eigen huis. Nog één keer kijken naar de plek die zo lang haar thuis is geweest. En nog één keer afscheid nemen van haar buurvrouw.
Het waren momenten waarin woorden soms niet nodig waren.
Aan het einde van de dag was mevrouw moe. Haar ziekte en de morfine eisten hun tol. Toch overheerste vooral één gevoel: dankbaarheid. Dankbaar dat ze deze dag nog samen met haar dochter had mogen beleven. Dankbaar voor alle herinneringen die nog één keer tot leven waren gekomen.
Toen we afscheid namen en terugreden naar Overijssel, was het stil in de ambulance. Zo’n stilte waarin je beseft waarom we dit werk doen.
Niet om kilometers te maken, maar om herinneringen te creëren.
Niet om mensen ergens naartoe te brengen, maar om hen nog één keer thuis te laten komen.
Lieve mevrouw en dochter, dank dat wij onderdeel mochten zijn van jullie bijzondere dag. Wij wensen jullie heel veel liefde, warmte en kracht voor de tijd die komt.
# uw wens onze zorg 🦋