22/08/2026
Daar lig je dan...
Dit was niet de bedoeling.
Vorig jaar begon het met ontzettend veel buikpijn. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, zonder enige verklaring voor de pijn. Daardoor ben ik gestopt met het opvangen van kittens, omdat ik het simpelweg niet meer aankon. Het kostte te veel energie. Iets wat ik met ontzettend veel liefde deed, moest ik opgeven. Het gaf me zoveel voldoening.
Maar ik wilde katten blijven helpen. Alleen de vraag was: hoe?
Het antwoord vond ik al snel. Ik besloot de opleiding tot kattentrimmer te volgen en behaalde mijn diploma. De inschrijving bij de Kamer van Koophandel lag bijna klaar. Mijn plannen waren duidelijk: naast mijn werk in de gehandicaptenzorg wilde ik mijn eigen kattentrimsalon starten.
Maar toen gooide mijn lichaam opnieuw roet in het eten.
Mijn vierde hernia. Een operatie volgde.
Dat stond nergens in mijn agenda. Niet op een bepaalde datum. Niet in een bepaalde maand. Sterker nog, het stond überhaupt niet in mijn planning.
In maart werd ik geopereerd. Alleen... de klachten verdwenen niet. Sterker nog, ze werden erger. Mijn voet en been werden steeds dover. Ik hield mezelf voor dat mijn lichaam gewoon meer tijd nodig had om te herstellen.
Na zes weken verplichte rust probeerde ik voorzichtig weer aan het werk te gaan. Helaas ging dat niet zoals ik had gehoopt. In juli moest ik opnieuw een MRI laten maken. Ik dacht aan zenuwbeschadiging. De arts dacht toch opnieuw aan een hernia.
Nee...
De hernia was waarschijnlijk niet teruggekomen, maar tijdens de vorige operatie was hij niet volledig verwijderd. Dat verklaarde de aanhoudende pijn en de uitval in mijn been.
En nu lig ik (weer) hier.
Mijn vijfde rugoperatie... Een operatie waar ik enorm tegenop zag. Mijn rug moest opnieuw geopend worden. Het werd een "openrug operatie". En er is een stuk bot uit mijn tussenwervelschijf weggehaald.
Nu begint het herstel opnieuw.
Weer zes tot acht weken rust. Weer alles op pauze.
Ik had allang weer volledig aan het werk gewild en daarnaast mijn eerste klanten in mijn kattentrimsalon willen ontvangen. Ik had allang vijftien katten willen helpen met hun vacht. Ik had allang...
Nu eerst herstellen.
Mijn lichaam de tijd geven die het nodig heeft. En daarna? Dan maak ik gewoon weer nieuwe plannen. Want mijn droom is niet verdwenen, alleen uitgesteld.
En wie weet... wordt 2027 eindelijk het jaar waarin ik de deuren van mijn eigen kattentrimsalon mag openen.
Ik geef die droom nog niet op. ❤️
