02/11/2026
Sylvester,
Vorig jaar augustus kwam je bij ons in de opvang wonen, nadat je als wilde kat in Athene was aangereden en daarbij je be**en verbrijzeld had. In Griekenland was geen opvang voor een wilde gehandicapte kat die niet terug naar de straat kon.
Je moest natuurlijk even wennen bij ons: ineens in een afgesloten omgeving, vreemde mensen en zelfs een kouder klimaat dan je gewend was. Maar je deed het zo goed. We zagen dat je steeds beter ging lopen en beetje bij beetje lukte ook het springen en klimmen jou weer.
Je leek het hier naar je zin te hebben, je had meer vertrouwen in ons, rende niet meer meteen voor ons weg als je lekker in het zonnetje lag. Je zocht op jouw manier contact, van een afstandje, voorzichtig, maar je deed het. Het was zelfs mogelijk een bakje liquid snack bij je neer te zetten, wat je altijd met geblaas verwelkomde om het dan toch vervolgens snel op te eten.
Deze zomer zagen we dat je was afgevallen. Toen de dierenarts kwam ging je even slapen zodat we je vacht konden uitkammen en meteen je gebit konden nakijken. Daar moest wel wat aan gebeuren en enkele weken later kreeg je een gebitsbehandeling.
We hadden gevraagd ook meteen röntgenfoto's van je be**en te maken zodat we konden zien of en hoe de oude breuken genezen waren. Van het resultaat schrokken we heel erg. We zagen achterpoten die niet goed genezen waren en een heup die niet in de kom zat. Volgens de dierenarts kon je niet lopen en moest je veel pijn hebben. Zij kon de filmpjes die we doorstuurden nauwelijks geloven. Beelden waarop je vrijwel normaal liep en zelfstandig op de hoogste krabpaal klom.
Het ging na die gebitssanatie wat beter, tot je de afgelopen week heel snel afviel, diarree had en speciaal voer en medicijnen niets leken te doen. We konden je zelfs wassen en aaien. Dat hoort niet bij een wilde kat, maar je leek het niet eens heel vervelend te vinden.
En dan toch nog sneller dan gedacht was je overleden, buiten in het laatste herfstzonnetje met oude zwerver Bommel wakend aan je zijde.
Waarschijnlijk was je veel ouder dan ons was verteld, en alles wijst er op dat er ergens in je lijfje tumoren hebben gezeten. We hebben je niet het prachtige lange leven kunnen geven wat we je zo hadden gegund. Maar je hebt wel ervaren hoe het voelt dat er van je gehouden wordt, zelfs al is dat op gepaste afstand.
Jij mooie wilde zwerver. Je kreeg een naam, een identiteit. Jouw leven heeft er toegedaan. Je hebt ons lessen geleerd. Jij hebt liefde en zorg ontvangen.
Na ruim een jaar in Nederland zal je na de crematie weer terug naar Athene gaan, naar de plek waar je hebt geleefd. Onder de warme zon en door de vertrouwde handen van onze Griekse vriend Themis zal jij een mooi laatste plekje krijgen in je thuisland.
Goede reis Syllie, je laat een onvergetelijke indruk achter...
