15/10/2026
Avond 2 van de Doorgaande Procesgroep van Better Be Me voor eind twintigers. Twee jonge vrouwen zijn er voor het eerst bij en worden opgenomen in de groep. Ik geef aan dat ze 1 vraag mogen stellen aan de andere deelnemers over iets waar ze benieuwd naar zijn.
De eerste vraagt: “Hoe spannend was het voor jullie om voor de eerste keer aan deze groep mee te doen?” Het is haar allereerste procesgroep en ze vond het zo spannend dat het weinig had gescheeld of ze had afgezegd. Een paar uur van tevoren was er zoveel spanning dat ze terecht kwam in paniek, dissociatie en tranen. Ze belde eerst haar moeder die zei: “Dan blijf je toch thuis.”
Iets in haar wist dat dat niet het antwoord was dus belde ze vervolgens een vriendin. Die koos een hele andere route. De route van: dit is toch juist wat je wilde, wat je wilt leren, wat je aan wilt gaan, hier heb je toch bewust voor gekozen? In haar hoofd klonken tot dat moment stemmen die tetterden: het komt nu niet uit, dit is niet het moment, het is te spannend. Na de woorden van haar vriendin besefte ze dat die stemmen grote bu****it aan het verkondigen waren. Echt bu****it.
In de paniek en het af willen zeggen was het de angst die achter het stuur zat en sprak. Vanuit het contact met de bu****it werd haar vuur aangewakkerd en zakte ze weer in haar lijf. Ik kreeg een appje met de tekst: ik ben onderweg. En ze was er. Als laatste stapte ze onze praktijk binnen en was de hele avond vol aanwezig. Trots en blij ging ze naar huis. Terecht. Wat een reis had ze gemaakt en wat een moed om tóch te komen. Morten Hjort sprak laatst over moed met de woorden: “Moed is bang zijn en toch gaan.” Een prachtige omschrijving van wat moed is. En wat was deze jonge vrouw moedig geweest. De angst hoeft niet weg, die is er. Maar bang zijn én toch op komen dagen vraagt moed.
De tweede jonge vrouw stelde de vraag: “Wat was vandaag voor jou een geluksmomentje.” Nadat alle deelnemers hierover gedeeld hadden vroeg ze het ook aan mij. Mijn geluksmoment beleefde ik toen ik de thee aan het zetten. Mijn lijf vulde zich met geluk en dankbaarheid dat ik een avond mocht doorbrengen met jonge vrouwen die de moed hebben zich toe te vertrouwen aan elkaar, aan mij en aan zichzelf. Om met elkaar te delen wat er werkelijk in hun leeft.
Mercedes Sosa verwoordt het zo prachtig:
𝘒𝘰𝘮, 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘦𝘭 𝘮𝘦, 𝘭𝘦𝘨 𝘦𝘦𝘯𝘴 𝘶𝘪𝘵
𝘸𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘪𝘯 𝘫𝘦 𝘰𝘮𝘨𝘢𝘢𝘵.
𝘞𝘢𝘯𝘵 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘢𝘭𝘴 𝘫𝘦 𝘻𝘪𝘦𝘭 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘪𝘴, 𝘻𝘢𝘭 𝘫𝘦 𝘻𝘪𝘦𝘭 𝘩𝘶𝘪𝘭𝘦𝘯.
𝘔𝘦𝘯 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘥𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘶𝘪𝘵𝘦𝘯 𝘣𝘳𝘦𝘯𝘨𝘦𝘯, 𝘯𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘴 𝘥𝘦 𝘭𝘦𝘯𝘵𝘦
𝘕𝘪𝘦𝘮𝘢𝘯𝘥 𝘸𝘪𝘭, 𝘥𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘷𝘢𝘯 𝘣𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘰𝘥 𝘨𝘢𝘢𝘯.
𝘗𝘳𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘵𝘦𝘳𝘸𝘪𝘫𝘭 𝘸𝘦 𝘦𝘭𝘬𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘦𝘯,
𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘶𝘪𝘵𝘦𝘯 𝘣𝘳𝘦𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘸𝘦 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯.
𝘡𝘰𝘥𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘣𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘦𝘳 𝘳𝘶𝘪𝘮𝘵𝘦 𝘰𝘯𝘵𝘴𝘵𝘢𝘢𝘵
𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘥𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘣𝘰𝘳𝘦𝘯 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯.
