23/03/2022
Ik deel dit bericht in naam van AnneMarie:
Lieve Lieve Iris Wegener
Het voelt zo onwerkelijk Dat je er niet meer bent. Dat ik je niet meer wekelijks kan bellen, dat wij niet meer van gedachten kunnen wisselen.
Ik heb je gewaarschuwd. Gezegd dat er een moment komt dat jouw situatie zo escaleert dat we jou moeten begraven.
En waar ik zo bang voor was, is dus gebeurd. Jij bent er niet meer.
Ik had je beloofd actie te ondernemen als jij er niet meer zou zijn. We hebben het geprobeerd. Maar het komt de politie niet uit. Die dekken liever de falende instanties. Dat ze daardoor wellicht wegkijken van iemand die tot op de dag van vandaag niet veel goeds beloofd voor de maatschappij zal hen een zorg zijn.
Ik kan mij niet voorstellen dat jij in bijzijn van jouw hond, jouw grote liefde en steun, jezelf hebt verhangen. Dat jij niet eerst een goede plek voor Sence zou hebben geregeld. Maar mocht dit zo zijn, dan verwijt ik dit jouw zonen, de instanties, die verdomde zogenaamde hulpverleners voor jouw jongste zoon, die jou de verwijten maakten en jullie beiden elke dag weer dieper de afgrond in stortten. Dan verwijt ik het die zogenaamde verslavingszorg (Forzsa!), die weg bleef kijken, ondanks alle zware gewelddadigheden van jouw jongste.
Dan verwijt ik het de politie, die ondanks alle aanwijzingen na een belletje van de instanties snel het dossier sloot en ons liet weten dat wij er vertrouwen in moeten hebben dat er goed onderzoek is gedaan….
Ik vraag mij af hoeveel meer mensen op deze manier aan hun eind komen en hoeveel mensen er dus mee wegkomen…..
Omdat niemand zijn/haar verantwoordelijkheid wil nemen. Omdat ze nu met allerlei onzin redenen komen aanzetten betreffende de reden van ‘jouw zogenaamde beslissing’.
Wij kenden elkaar al een lange tijd. Jij was er als de eerste bij toen ik de facebookpagina Herken Ouderverstoting, nu Verantwoord Scheiden geheten, oprichtte. Zelf was je op een vreselijke (zijn er goede?) manier verstoten door jouw oudste zoon.
Hij was destijds 16 jaar en had wel degelijk beter kunnen weten.
Wat kon jij eraan doen dat je enorm ziek werd en naar het ziekenhuis plus revalidatie moest?
Dat de jongste op dat moment niet terecht kon bij zijn vader of bij zijn halfbroer ? Dat de jongste dus op zijn achtste in de pleegzorg terecht kwam bij een gestoord gezin? Dat jij na een juridische procedure, na anderhalf jaar, jouw jongste weer thuis kreeg, volledig van de wap, zonder enige (trauma) begeleiding?
Jij deed jouw best, meer kon niet van jou worden verwacht. Maar de schade was er en hoe!
Je bent zelfs beheerder geweest van onze fbpagina, maar je trok de onderlinge (negatieve) discussies niet.
Jij richtte jouw eigen pagina op, speciaal voor die oudste; Daniel Reconnect. Met alleen maar liefde en warmte, maar de oudste bleef jou afwijzen en vernederen. Ook al woonden jullie bij elkaar in de buurt, jij bestond voor hem niet. Dat hij nu uitgerekend op de rouwkaart stond en luid stond te huilen op jouw begrafenis is een gotspe. Ik weet zeker dat jij dit niet zo gewild zou hebben. Te meer daar jij er klaar mee was en hem, na zoveel loze beloften richting zijn jongere (half) broer, niet meer in jullie leven wilde hebben. Uiteindelijk had je voor jezelf gekozen….
Wij, ouders, ik hoefde maar te vragen en jij was er voor ons. Je zocht zaken voor mij uit, hielp mij met het schrijven van stukken, want dat was jouw oorspronkelijke vak. Jij hebt een belangrijk boek vertaald van het Engels naar het Nederlands (be your own hero), wat helaas niet op de markt kwam, want de kinderen van de schrijfster maakten bezwaar.
Jij bent bestuurslid geweest van de stichting Echt Scheiden Zonder Schade en hoopte op een betere toekomst voor veel andere ouders en hun kinderen. Dat zij elkaar niet kwijt zouden raken, juist door toedoen van onze overheid.
Jij hebt belangeloos meegeholpen met het organiseren van congressen over ouderverstoting.
Over jouw jeugd wilde je niet veel kwijt. Ja, je was gebruikt, misbruikt, onder toeziend en wetend oog van jouw moeder. Het moet iets gedaan hebben met jouw eigenwaarde, want ‘haar op de tanden’, dat had je niet. Vandaar ook jouw ‘verkeerde’ partnerkeuzes.
Jij hebt weinig lichtpuntjes gehad. Ja, jouw dieren, de kippetjes, de poezen, en die allerliefste schat Sence (vandaar dat ik niet in het zelfmoordverhaal geloof). Dat jij een jaar in een auto mocht rondrijden was jou van harte gegund.
Maar de pech bleef jou achtervolgen. Aangereden worden door een Duitse drugscrimineel waardoor niemand er happig op was om jou te steunen. Nee, je moest het maar uitzoeken met jouw ziekenhuisbezoeken en vreselijke blijvende pijn in jouw nek.
En dan die hondenbeet en hoe de politie te Lochem daar mee omsprong. Ronduit schandalig, vandaar ook dat mijn vertrouwen in een grondig onderzoek naar jouw dood er niet is.
Jij was veel te lief voor deze maatschappij en een boksbal voor iedereen die er zin in had. Met name die zogenaamde hulpverleners:
De ambtenaar van de gemeente Deventer die de zorg moest toekennen en dat dus niet deed, want niet ingekocht en jou dwong ondermaatse (hele dure) zorg te accepteren, die de zaak enkel verergerde.
De rechter die niet wilde doorpakken bij de grove mishandeling door jouw jongste zoon (foto’s gezien en ingebracht ter zitting) omdat ‘hij nog zoveel liefde zag…’ en jou dwong hem terug in huis te nemen. Dat de jongste wel veroordeeld is, zegt toch genoeg. Wat zei ik toen Iris? ‘Niet doen, binnenkort kan je het niet navertellen’.
Jeugdzorg en de Raad voor de Kinderbescherming, die jou een slechte moeder vonden omdat jij, op mijn dringende advies, de jongste niet meer thuis wilde laten slapen. Die jou onder druk zetten en chanteerden. Hoe vaak heb ik er niet tussen moeten springen? Het voor jou op moeten nemen? Pas dan kwam er enigszins beweging in de zaak.
En wat te vinden van die opvanglocaties die kapitalen toucheerden, maar niets, werkelijk niets positiefs toevoegden? Jou ’s nachts belden dat ie was weggelopen, of niet was komen opdagen na een dag lekker rondstruinen in de stad en stevig drugsgebruik? Jou dan lieten zoeken en alle verantwoordelijkheid bij jou legden. Die NIETS , maar dan ook helemaal niets in gang hadden gezet, zoals ergens opgeven voor een kliniek, of begeleid wonen. Dat alles moest nog geregeld worden toen de jongste 18 + was. En waar ik voor gewaarschuwd had, kwam uit; in 1 keer viel hij buiten de subsidie boot en waren er wachtlijsten, hele lange wachtlijsten voor alles.
Ruim een jaar geleden had je een adres gevonden; Forzsa! Daar had jij vertrouwen in, zij gingen de jongste helpen met zijn verslaving. Ook toen heb ik gewaarschuwd. Heb ik gezegd dat zijn verslaving veel te hoog gegrepen zou zijn. Dat het niets zou gaan worden en ja, het ging van kwaad tot erger. Tot het moment dat hij zelfs zakcenten kreeg van zijn begeleider opdat hij zijn drugs kon kopen. Dat deze begeleider nu durft te beweren dat jouw ‘zelfmoord’ aan de door jouzelf opgebouwde schulden zou liggen, maakt mij woedend. Zeker omdat deze man bewust wegkeek als jij weer eens in elkaar was geslagen door jouw zoon of die lieve schat van een Sence weer wat trappen had gekregen.
Jij hebt gesproken met de wethouder, er zijn ronde tafel gesprekken geweest, wij hebben samen mails opgesteld en geprobeerd grenzen te stellen, die telkenmale werden overtreden als het die bovenstaande lui zo uitkwam.
Ach schat, je schaamde je zo. Durfde mij amper te vertellen als de jongste jou weer bedreigd had met een mes of in elkaar had gebeukt. Als hij weer de boel kort en klein had geslagen of jou had bestolen van oa jouw pinpas.
Hebben ze jouw 4 A4tjes gevonden waarop jij een opsomming had gemaakt van alle verschrikkelijkheden die de jongste jou had aangedaan?
Je werd verteerd door schuldgevoel, je had elke keer weer een excuus voor de jongste met zijn ‘hechtingsstoornis’ . Maar jij wist ook dat er wel meer mensen vreselijke zaken mee maken (en bijvoorbeeld een hechtingsstoornis hebben) die niet destructief naar anderen zijn en al zeker niet naar hun eigen ouder(s).
Jouw jongste koos voor dit leven, omdat hij het kon. Omdat hij wist dat jij er elke keer weer zou zijn.
Omdat hij zich gesteund voelde door al die zogenaamde hulpverleners, die jou in zijn bijzijn afbrandden.
En apart, lieve Iris, de dag dat jij dood was, kon in 1 keer alles en kreeg ie zijn begeleid wonen. Terwijl jij 2 dagen daarvoor nog te horen had gekregen dat het nog maanden kon duren en jij gedwongen was om hem in jouw huis toe te laten van 21.00 u tot 9.00.
Wat is er die ochtend gebeurd lieverd? De politie heeft er geen zin in, dus zullen de vragen blijven. Een briefje dat jij trots op hem zou zijn? Ik geloof er niets van. Het zal een ‘oud’ briefje zijn geweest, want jij klampte je aan elk flintertje hoop vast. De jongste had geen sleutel meer, zelf sliep je met jouw slaapkamer deur gebarricadeerd.
Ik heb gevreesd voor jouw leven en mijn vrees is uitgekomen.
Het enige lichtpuntje dat ik eruit kan halen is dat jij nu rust hebt. Geen verdriet meer, geen (fysieke) pijn, geen radeloosheid en wanhoop meer.
Maar je laat een leegte achter. Ik kan je niet meer bellen. Samen giechelen als jij iets negatiefs probeert te zeggen over een ander, want dat durfde jij eigenlijk niet. Zo mocht jij niet denken en dan had je mij nodig voor die pepers….
Ik kan jou niet meer bellen en net zo goed uithuilen, mijn teleurstellingen met jou delen, een geduldig luisterend oor.
Ik ben boos Iris. Niet op jou. Maar wel op iedereen die er bij stond en of jou hiernaar toe hebben gedreven of die nu dus die jongste loslaten in de maatschappij. Iemand die een ouder zwaar mishandelt, zonder enige schaamte of maar 1 excuus. Wat moet daarvan terecht komen?
Wie gaat het volgend slachtoffer worden als hij zijn drugs heeft gebruikt? Want die drugs schijnen tot agressiviteit te leiden (weer wat bijgeleerd)
Lieverd, ik brand een kaarsje voor jou. Ik hoop dat je nog ergens aanwezig bent en laat dan wat van je horen, geef mij een teken, want ik voel mij schuldig. Had ik maar die dag gebeld. Had ik maar nog harder aan de bel getrokken.
Liefs van mij, jouw vriendin,
Annemarie
