25/08/2026
Mijn vader roept het al sinds mijn zusje en ik heel jong waren: ‘Vakantie is afzien.’ En eerlijk: dat was het ook. Kever volgeladen, vouwwagen erachter. Campings werden niet gereserveerd, maar opgezocht in de ANWB-gids. Omdat wij in het hoogseizoen op vakantie gingen, troffen we regelmatig het bordje complet bij de ingang van de beoogde camping. Voordat de vouwwagen uiteindelijk was uitgeklapt en ingericht, was niemands humeur nog erg vrolijk. Daarna ging het meestal goed. Ik kijk terug op fijne vakanties in mijn jeugd.
Mijn man en ik gaan heel graag naar Zuid-Frankrijk op vakantie. Hoe de reis daar naartoe dit jaar verliep, kun je in mijn vorige blog lezen. Vorig jaar was ik net uit de revalidatiekliniek ontslagen. De vakantie hadden we al kort daarna geboekt, zonder erbij stil te staan dat mijn situatie na mijn herseninfarct volledig anders was dan daarvoor. We hadden een resort geboekt dat op een berg bleek te liggen. Het hele terrein was enorm steil en voor mij redelijk onbegaanbaar. Gelukkig reden er golfkarretjes over het park om ons van A naar B te brengen. Jammer was wel dat die maar tot 19.00 uur reden, terwijl de restaurants pas om 19.00 uur opengingen.
Het beste ervan gemaakt
Ook het chalet dat we hadden geboekt bleek niet zo’n succes. Het was klein en krap. Ik moest me zijwaarts door het chalet bewegen, wat met mijn gebrek aan balans en gevoel in mijn linkerbeen en -voet een goede manier bleek om te vallen. De eerste trede van het trapje naar het chalet was ongeveer op kniehoogte, waardoor ik niet zonder hulp naar binnen of buiten kon.
Alsof dat nog niet genoeg was, viel de stroom uit en moesten we meerdere keren een nieuwe sleutel aanvragen. Het was een ramp. Positief als we zijn, hebben we er uiteraard het beste van gemaakt. We vonden weer mooie pareltjes aan zee om te lunchen of te dineren; laat dat maar aan mij over. Wel besloten we dat we het het jaar erop anders moesten aanpakken.
Dit jaar
Door de ervaringen van vorig jaar wijzer geworden, besloten we terug te gaan naar een resort waar we al vaker waren geweest. We kennen het terrein, weten dat het vlak is en kennen de ligging van de chalets, het centrale plein en de restaurants. We boekten een luxe chalet met een eigen parkeerplaats, dicht bij alle voorzieningen. Op de foto’s zag ik lage, brede treden, een grote veranda en genoeg ruimte binnen om normaal te kunnen lopen. Goed over nagedacht, dachten wij.
Helaas bleek juist ons chalet op een verhoging te liggen, waardoor de eerste trede nog steeds erg hoog was. En waar eigenlijk een leuning had moeten staan, stond een boom. De huishoudelijke dienst maakte daarom een opstapje voor de hoge trede. Zonder leuning, maar met steun aan de boom, lukte het traplopen redelijk. Een ruim chalet bleek bovendien nog steeds een klein toilet op ongeveer 40 centimeter hoogte en een badkamer op kabouterformaat te hebben, waar ik mijn kont niet kon keren en afdrogen na het douchen een hele uitdaging was.
Ook dit jaar maakten we er het beste van. Maar samen met de overprikkeling van de reis moest ik mijn vader toch gelijk geven: vakantie is afzien…
En verder
We hebben geëvalueerd en besloten dat we volgend jaar niet meer zo ver met de auto willen reizen. In vredesnaam boeken we dan maar een mindervalidenchalet. Soms mag comfort het winnen van het ego, en voor ons is dat punt nu bereikt.
Het nieuwe normaal is in mijn hoofd en in mijn systeem nog lang niet normaal. Maar het is ook pas anderhalf jaar geleden. Zou het ooit wennen?
