08/09/2026
⚠️ Triggerwarning: dit gedicht gaat over seksueel misbruik, angst en de gevolgen die lang kunnen doorwerken.
Lieve lotgenoten,
Vandaag hebben we weer voor jullie een nieuw gedicht.
Lees alleen verder als dit op dit moment goed voelt voor jou. 💜
Wat ik niet zei
Ik leerde zwijgen vóór ik woorden had, alsof mijn stem in een donkere kamer zat.
Mijn kleine handen, koud en dichtgevouwen, wisten niet meer wie ze mochten vertrouwen.
Ik droeg een nacht die niemand aan mij zag, en lachte soms op een heel gewone dag.
Mijn lichaam werd een huis met dichte deuren, vol nachten die nog steeds mijn hart verscheuren.
Ze vroegen later: “Waarom zei je niets?” Alsof angst ooit ruimte geeft aan iets.
Ik was niet stil omdat ik zwijgen wou, ik was een kind, verstijfd van angst en kou.
De jaren gingen verder, maar ik bleef staan, met wat mij was ontnomen in mijn bestaan.
Ik droeg het mee in elke liefde, elke nacht, alsof het verleden mij daar steeds terugbracht.
Maar wat mij overkwam, was nooit mijn schuld, ik heb te lang mijn hart met stilte gevuld.
Ik ben niet wat mij is aangedaan, ik mag nog steeds mijn eigen richting gaan.
En als mijn stem soms trilt van pijn, dan mag die er zijn, want ik mag er zijn.
Wij zijn niet wat ons is aangedaan, wij mogen in ons eigen tempo verdergaan.
