23/01/2026
Welkom bij een nieuwe blog.
23-01-2026
We krijgen een melding van een reanimatie. Nooit weet je hoe en wat je gaat aantreffen. Als ik de leeftijd zie zeggen we nog tegen elkaar, zo dat is nog niet oud. Met spoed begeven we ons door het verkeer. We spreken af wie wat meeneemt en maken een aanval plan. Hoewel veel gestandaardiseerd is, nemen we dit altijd nog even door. We zijn eerst aankomende ambulance. In de straat zie ik al 2 politie auto’s staan. Met onze materialen snel naar binnen.
Een paar minuten voor de melding bij de meldkamer Ambulancezorg. Een gezonde man (geen medische voorgeschiedenis en gebruikt geen medicijnen) van 55 jaar voelt zich uit het niets niet goed. Wordt bleek en begint te transpireren. Hij geeft aan dat hij een hevige pijn voelt in zijn borstkast. Wordt onrustig en staat op. Bel 112, dit is niet goed, zegt hij nog. Na deze laatste woorden zakt de man in elkaar en is niet meer aanspreekbaar en zijn ademhaling stopt na nog 2 ademteugen. Zijn vrouw belt direct 112, waarna een cascade van hulpverlening op gang komt. Vanuit de meldkamer krijgt mevrouw instructies. Tegelijkertijd worden ambulances, burgerhulpverlening en politie aangestuurd.
Met onze materialen komen we binnen. Politie en burgerhulpverleners/ firstresponders zijn met reanimatie doende. Hun AED heeft nog geen shock geadviseerd. Wij gaan het overnemen. Sluiten onze monitor aan. Het eerste wat we willen weten is wat het ritme is. En zo ja is daar output bij. Het zijn namelijk 2 verschillende dingen. Als we elektrische activiteit op de monitor zien wil dat niet zeggen dat het hart ook daadwerkelijk samentrekt. Andersom geldt als er output is, dan is er elektrische activiteit. Omdat het inmiddels erg druk is in de woonkamer vraag ik aan de politie of zij de mensen die kwamen helpen de kamer willen verlaten. Hiermee willen we ook bereiken dat we weer meer rust creëren en er ruimte en privacy is voor de familie.
We zien enkele verdwaalde complexen op de monitor, waarbij geen output is. Dit noemen we ook wel PEA, oftewel Polsloze Electrische Activiteit. Altijd een al minder goed uitgangspunt. Indien er sprake is van een ritmestoornis waarbij we kunnen defibrilleren is de hoop dat door de reset de elektrische activiteit zich herstelt.
De corpuls device(zie foto) wordt aangesloten en gaat de mechanische hartmassage overnemen. Zuurstof toediening middels beademing wordt gegeven. We willen graag zo snel mogelijk een toegang tot de bloedbaan. Daartoe plaats ik een infuus. We geven adrenaline om het hart te stimuleren. Om de 2 minuten stoppen we enkele seconden om het hartritme en evt output(circulatie) te beoordelen. We zien een rechte lijn. Dit betekent asystolie. De reanimatie wordt voortgezet. Inmiddels is er ook een tweede ambulance team. We evalueren waar we zijn. De2 minuten vormen iedere keer een blok. Zo weten de collega’s meteen op welk punt we in het reanimatie schema zitten.
De politie gaat de familie ondersteunen. Geven de familie ruimte om de eerste emoties te uitten en zijn praktisch behulpzaam te zijn.
Adrenaline wordt bij PEA zo snel mogelijk gegeven, en daarna elke 3-5 minuten. We zijn inmiddels 4 blokken van 2 minuten verder. We zien geen enkele respons van het hart. Beademing en mechanische borst compressies worden maximaal gecontinueerd.
Omdat we nu met 2 teams zijn denken we nog na over evt oorzaken en of er iets is wat wij nu in deze situatie kunnen doen. Denk bv aan het bepalen van een glucose waarde. Hoewel we hier niet de hoofdoorzaak verwachtten, wordt deze wel gecontroleerd, evenals de lichaamstemperatuur. Deze zijn allemaal in orde. Verdere onderzoeken hebben nu geen meerwaarde. Er zal eerst ritme en output moeten zijn. Deze komt er helaas niet. Terwijl mijn collega’s de reanimatie voortzetten, ga ik naar de familie.
Neem plaats bij hen en vertel eerlijk dat het er niet goed uit ziet. Dat er geen enkele respons komt op alles wat we doen. Emoties vinden hun weg. Ze zagen t al aankomen. Vertel hoe het verder gaat. NA 20-25 reanimeren moeten we besluiten te stoppen. Leg aan de familie uit dat de mechanische borst compressies en de beademing stopgezet wordt en we dan een beoordeling doen. Ademhaling en circulatie worden bekeken. Zijn zijn er niet nu. Daarna wachten we 5 minuten en doen een nieuwe beoordeling. Die 5 minuten nodig ik Mw uit om bij haar man te zijn, u mag hem rustig vasthouden.
In die 5 minuten nemen we wat afstand. Proberen dit zoveel mogelijk prive te laten zijn. Woorden die uitgesproken worden zijn voor deze meneer, niet voor ons. Ruimte daarin geven is zo belangrijk.
Na 5 minuten maken we een nieuwe beoordeling. Geen enkele activiteit. Zeg nu voor het eerst dat meneer overleden is. En ondanks dat Mw het zag aankomen, komen die woorden hard binnen.
We vragen de huisarts terplaatse. Onze collega’s nemen na een condoleance woord afscheid en gaan verder. Een politie patrouille blijft tp. Draag over aan de huisarts en na de schouw leggen we samen met de agenten het lichaam van meneer op de bank. Zorgen voor waardigheid in hoe meneer te zien is voor de familie. (alles altijd in overleg en naar wens van de familie).
We nemen zelf ook afscheid van de familie. In de ambulance debriefen we alvast. Reflecteren op de inzet. Wat ging goed, wat hadden we nog anders kunnen doen en hoe staan we er zelf bij op mentaal gebied.
Verdriet kunnen we niet overnemen, we blijven ook mensen. Ben ervan overtuigd dat het tonen daarvan bijdraagt aan harmonie en betrokkenheid in voor mensen t donkerste uur.
John.
Meer ambulancezorg ook op instagram: ambulanceverpl_in_praktijk
