09/06/2026
Maandag 15 juni neemt Marjon de Vries het verhaal van Stichting Bram Ridderkerk mee naar de Tweede Kamer der Staten-Generaal.
Als praktijkvoorbeeld.
Als oproep.
En vooral: als bewijs dat er veel wél kan.
Samen met Rebecca Gerritse, directeur-bestuurder van Stichting het Gehandicapte kind, ga ik naar de Tweede Kamer. Daar mag ik namens Stichting Bram en Stichting het Gehandicapte Kind spreken tijdens het rondetafelgesprek van de vaste commissie VWS over 10 jaar VN-verdrag Handicap.
Ik voel me vereerd dat ik daar mag zijn. Maar bovenal voel ik de verantwoordelijkheid om te spreken voor kinderen en jongeren voor wie onderwijs, ontwikkeling en inclusie nog altijd niet vanzelfsprekend zijn.
Kinderen met een complexe zorg- of ondersteuningsbehoefte.
Kinderen die een vrijstelling van leerplicht krijgen.
Kinderen van wie soms te snel wordt gezegd dat onderwijs “niet kan” of “geen zin heeft”.
Onze boodschap in het position paper is helder:
ieder kind heeft recht op onderwijs, ontwikkeling en ontmoeting.
Ook als zorg nodig is om onderwijs mogelijk te maken. Ook als een kind niet past binnen de standaardroute. Ook als er meer nodig is dan een klaslokaal alleen.
Bij Stichting Bram zien we dagelijks dat kinderen en jongeren kunnen leren, meedoen en zich ontwikkelen wanneer onderwijs en zorg in samenhang worden georganiseerd. In een reguliere schoolomgeving, met nabijheid, structuur, vriendschap, begeleiding, zorg en ontwikkelkansen.
Niet vanuit de vraag: wat kan dit kind niet?
Maar vanuit de vraag: wat maakt ontwikkeling wél mogelijk?
Inclusie betekent voor mij niet dat ieder kind altijd volledig in een reguliere klas moet zitten. Inclusie betekent wél dat ieder kind gezien wordt, erbij hoort, toegang heeft tot onderwijs en contact kan hebben met leeftijdsgenoten. Niet als tijdelijke pilot of lokaal geluk, maar als bewezen vorm van inclusief onderwijs voor kinderen en jongeren die anders te vaak buiten het onderwijs vallen.
Daarom vragen wij de politiek om concrete keuzes:
- van leerplicht naar leerrecht;
- vrijstelling nooit als eindstation;
- zorg structureel de school in;
- financiering tussen onderwijs en zorg ontschotten;
- bewezen onderwijs-zorgarrangementen, zoals Samen naar School-klassen en Stichting Bram, structureel financieren en borgen.
Tien jaar na het VN-verdrag Handicap is de vraag niet meer óf inclusie kan.
Stichting Bram en de Samen naar School-praktijk laten elke dag zien dát het kan.
De echte vraag is: durven we onze systemen zo te organiseren dat ieder kind werkelijk mee kan doen?
https://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/detail?id=2026Z12311&did=2026D27956
This link will take you to a page that’s not on LinkedIn