Mike Ultee is ruim 20 jaar geleden geboren in het pittoreske Oudewater, gelegen in het Groene Hart van de provincie Utrecht. Voor Mike Ultee waren de eerste vijf jaar van zijn leven ook zo onbezorgd, tot een midweekje Center Parcs met familie uitliep op een drama. Mike: ‘Er was daar een koraalbad, met haaien achter glas. Ik wilde dat graag zien, maar op een gegeven moment stootte ik mijn hoofd teg
en de rand van dat haaienbad. Ik begon gelijk te huilen, en mijn vader probeerde me te troosten, maar ik sprak heel verward, een soort gebrabbel. Zelf dacht ik dat ik normaal sprak, maar mijn ouders gingen direct naar de eerste hulp, voelden dat er iets mis was.’
De verklaring van een ‘mogelijk hersenschuddinkje’ stelden hen niet gerust en ze vroegen om een ambulance. Na onderzoek in het ziekenhuis kwam men tot de conclusie dat Mike een herseninfarct (bloedpropje in de hersenen dat toevoer van zuurstof en voedingsstoffen blokkeert) had gekregen, met als gevolg dat in de rechterkant van zijn lichaam allerlei verlammingsverschijnselen optraden.
‘Vanaf dat moment kon ik eigenlijk helemaal niks meer. Als ik recht op wilde zitten, moesten ze me met drie kussens ondersteunen. Ik moest alles weer opnieuw leren, lopen, praten, ook slikken ging moeilijk.’ Mike ging een lang revalidatietraject in bij revalidatiecentrum de Hoogstraat in Utrecht en heeft zijn lagere- en middelbare school op een Mytylschool gezeten, een schooltype dat is aangepast aan leerlingen met ernstige beperkingen. Geleidelijk aan herstelde Mike door veel oefenen van een deel van zijn spierfunctieverlies. Rechts bleef in functioneel vermogen en kracht nog duidelijk achter. Mike: ‘Ik was een dikke puber die van lekker eten hield en weinig bewoog. Op een gegeven moment kwam me dat aardig de neus uit. Mijn oudere broer Patrick nam me mee naar de sportschool en daar bleek dat ik al een behoorlijke basiskracht in de linkerkant van mijn lichaam had doordat die kant van mijn lichaam jaren lang hard had moeten werken. Ik trainde eerst bij Richard Proost in Oudewater, maar al gauw waren de dumbbells te licht en toen kwam ik pas echt in actie!!”. Na zijn ongeluk is Mike niet bij de pakken neer gaan zitten hoor! ‘Ik ben gaan sporten, sporten en nog meer sporten. Mijn grote passie? Snowboarden!’, vertelt Mike trots. Het is duidelijk: hij laat zich door zijn beperking niet tegenhouden om het uiterste van zichzelf te vragen in de sneeuw. De jonge fanatiekeling heeft namelijk maar één grote droom: meedoen aan de Paralympische Winterspelen in 2018! ‘Daarvoor doe en laat ik echt alles! Ik train dagelijks om steeds beter te worden. Dat doe ik bij het Nationaal Sportcentrum Papendal. Ik word begeleid door een zogenaamde strength en health coach. Samen met de ploeg gaan we regelmatig naar het buitenland voor trainingen, onder andere Zwitserland, Frankrijk en Oostenrijk. Daarnaast doe ik mee aan diverse nationale en internationale wedstrijden. Zo gaaf!’
Zijn onuitputtelijke inzet wordt beloond: op dit moment siert Mike een prachtige derde plaats in de wereldranglijst in zijn klasse. Maar of hij daar tevreden mee is...? ‘Nee, zeker niet! Die Olympische droom is nu zo dichtbij, en die ga ik halen ook!’
Om zijn grote droom werkelijkheid te kunnen maken, heeft Mike naast zijn trainingen en voorbereidingen ook nog financiële steun nodig. ‘Zonder sponsoren red ik het niet. Ik roep daarom graag uw hulp in.’ Helpt u mij naar de Paralympische Spelen van 2018 én 2022? ‘Ik beloof: ik zal de sterren van de hemel snowboarden.
