25/08/2025
Een kind met vroegkinderlijke trauma’s en/of een hechtingsstoornis opvoeden, vraagt een heel andere aanpak dan de reguliere opvoeding. Als ouder betekent dat dat je vaak buiten je comfortzone moet stappen. Het gaat anders dan dat je zelf ongetwijfeld bent opgevoed, dus je kan niet teruggrijpen op wat je gewend bent.
Wanneer je over je kinderen en het opvoeden praat met familie, of vrienden, is de kans vrij groot dat je niet zoveel kan met de manieren waarop zij dat doen. Dus tips en trics uitwisselen, kan iets meer gecompliceerd zijn. Ook kan het zijn dat jij ondertussen geleerd hebt om totaal anders naar kinderen te kijken, waardoor jouw denkwijze en strategieën niet overeen komen met wat anderen zien en vinden. Oftewel, jij zit op een afslag die de meeste mensen niet genomen hebben. Jullie wegen lopen uiteen en het kan lastig zijn om elkaar daarin weer te vinden.
Het is altijd fijn om te weten dat je een aantal mensen achter je hebben staan die snappen wat je doet en waarom jij op een andere manier opvoedt. Het is ook goed te begrijpen dat niet iedereen het op dezelfde manier doet dan jij dat wil. Immers je bent allemaal anders, ieder neemt zijn eigen rugzak mee. Hoewel het waarschijnlijk uit een goed hart komt, kan het toch wel eens misgaan waardoor er binnen een gezin meer problemen ontstaan:
-Je zus geeft jouw kind een extra snoepje met de woorden:”Sssst, niet aan papa en mama vertellen hoor, dat is ons geheimpje.” Natuurlijk is dat lief bedoeld, maar onbewust creëer je wel een bondje tussen zus en kind waar moeder of vader niet bij horen. Thuis kan dit nare situaties opleveren waarvan zus zich geen kwaad bewust is, want je hoeft dus niet alles te vertellen en het is oké om geheimpjes te hebben.
-De oppas is gekomen, zodat jullie een avondje weg kunnen. Je hebt afgesproken dat de kinderen om acht uur naar bed moeten, maar de oppas maakt het gezellig en uiteindelijk liggen de kinderen er een uurtje later in dan afgesproken. Oftewel: de regels van mama en papa mag je breken…
-Op bezoek gaan bij opa en oma, natuurlijk vinden ze het leuk om de kleinkinderen weer te zien. Alleen lijken jouw kinderen er niet zo happig op. Want: opa en oma willen altijd een kus en een knuffel, maar dat komt veel te dichtbij en jouw kind kan dat helemaal niet aan.
-Je kind heeft op school gezegd dat hij geen eten en drinken krijgt en dat hij voortdurend honger heeft. De leerkracht trekt zich dit zo aan, dat ze extra eten meeneemt voor het kind. Dat er een hele geschiedenis achter zit van ondervoeding, of een gevoel van leegte die opgevuld wordt met eten, dat herkent ze niet.
Hoe goed het ook is bedoeld, therapeutisch opvoeden doe je niet zomaar even. Dat vraagt om doordachte keuzes maken. Niks is gewoon en een uitzondering vormt de regel, dus dat jij thuis weer bezig moet om die kreukels recht te strijken, dat ziet een ander niet. En doordat de manier zo anders is dan een standaard opvoeding, vraag je ook van de ander om buiten zijn zone te denken. Dat vraagt wel wat van iemand, dat gebeurt niet zomaar. Toch is het zeker de moeite waard om te blijven vertellen, zeg wat kinderen met vroege trauma’s en/of een hechtingsstoornis nodig hebben. Daarbij hoef je niet in detail te treden over je kind, maar wel in detail van wat hij nodig heeft. Ook die weg vraagt een lange adem, maar de aanhouder wint.
