07/05/2026
IK GA ZO HARD FALEN!! (door: Marianne)
Hij stond met hangende schouders voor me.
Boos. Gefrustreerd. Verdrietig.
“Ik ga zo gigantisch falen!!”, riep hij uit.
Mijn zoon.
15 jaar.
Thuiszitter en toch start vrijdag zijn eerste examen: wiskunde.
Al ruim een schooljaar heeft hij geen onderwijs gehad.
Sterker nog… eigenlijk al veel langer niet écht.
En toch zit hij nu met mij achter de laptop te oefenen alsof hij “gewoon” examen moet doen.
Ondanks alles wat hij gemist heeft aan instructie en oefentijd.
Ik zit naast hem.
Als moeder.
Als HB-specialist.
Als iemand die anderen altijd vertelt hoe belangrijk vertrouwen, rust en veiligheid zijn.
Maar eerlijk? Soms zit ik daar ook maar gewoon alsof ik geen idee heb wat ik aan het doen ben. Ik bedoel maar... een richtingscoëfficiënt uitleggen aan een kind dat door stress niets meer kan onthouden?
Dat vraagt nogal wat van iemand die vroeger bij wiskunde dacht: “Ik snap het niet, boek dicht.”
Ik leer nu alles opnieuw (of voor het eerst 😉) met hem mee.
Afgelopen week was het verdriet groot.
Bij hem.
Maar zelf voelde ik het ook.
Omdat ik zie hoe graag hij wil en hoe bang hij tegelijkertijd is om te falen.
Terwijl ik alleen maar denk:
Jongen…
Je bént helemaal niet aan het falen!
Je staat op na alles wat school, systemen, overprikkeling, uitval en eenzaamheid met je hebben gedaan.
Je opent tóch die laptop voor de oefenexamens.
Je probeert het tóch weer.
Dat is geen falen.
Dat is lef!
Dus nee…
Van mij hoeft hij niet in één keer te slagen.
Desnoods doet hij zijn examens nog 5 keer!
Dan duurt het toch een jaar langer?
Of twee.
Het heeft geen haast.
Zijn mentale gezondheid is belangrijker dan een perfecte route op papier.
En misschien moeten meer kinderen dát horen.
Dat hun waarde niet afhangt van cijfers.
Dat later ook goed is.
Dat een omweg niet betekent dat je mislukt bent.
Er zijn zoveel hoogbegaafde kinderen, jongeren en uiteindelijk volwassenen die via een hele andere route toch hun doel hebben bereikt (ik ben er ook één!)
Deze week starten meerdere jongeren van BoostUP! aan hun examens.
Allemaal met hun eigen verhaal.
Hun eigen strijd.
Hun eigen rugzak.
Daarom wil ik tegen iedere jongere zeggen die nu met spanning aan tafel of achter de laptop zit:
Ik hoop dat je weet hoe ongelooflijk trots we op je zijn.
Niet omdat je misschien gaat slagen.
Maar omdat je het, ondanks alles, tóch probeert.
En voor onze thuiszitters?
Voor hen is dat vaak al een overwinning op zich!
Goddank heeft mijn zoon komende maandag Nederlands...
