18/06/2026
Lieve Gizmo,
Ik vergeet nooit meer de dag dat ik je voor het eerst zag: een jong mager kitten met kittens, hartverscheurend!
Je "woonde" tussen twee flatgebouwen, en toen je kittens kreeg hebben mensen een hokje voor je neergezet.
Leuk bedoeld, maar ontzettend zielig en wreed, want iedereen keek toe en niemand deed daadwerkelijk iets tegen dit dierenleed.
Tot er toch iemand opstond en zag dat jij hulp nodig had, en zij trok aan de bel bij ons.
Direct zijn we in de ambu gestapt en gekomen.
Ik zag je lopen.....klein, mager en angstig. Je liep voor ons weg, ik kon een blik werpen in het hokje, en zag dat het helemaal niet goed ging met je kittens. Eentje was zelfs al overleden.
Ik moest de andere 3 kittens wel pakken omdat zij zeer dringend hulp nodig hadden. We hebben ze direct op onze blote huid gelegd om op te warmen. Ondertussen hebben we voor jou de vangkooi gezet, en je honger was zo groot dat we je snel gevangen hadden.
Meteen zijn we zo snel we konden terug gereden. Je was zo bang, een kitten van een maand of 9/10, een tienermoedertje.
Je gaf geen melk, het was zo enorm verdrietig allemaal.
Met twee kittens ging het zo slecht dat ze beiden ondanks alle medische zorg die nacht zijn overleden. Hulp was te laat gekomen!
Ik heb ze bij hun kleine zusje begraven.
Met je kitten Gensa ging het goed, ik gaf haar de fles en jij waste en stimuleerde haar.
Toen kwamen de boomkittens binnen, kittens die zoals de naam het al zegt in een boom lagen, en de kleine Dennie was eruit gevallen waardoor de melders erachter kwamen dat er een nest kittens in die boom lagen.
Vijf kittens hebben we meegenomen, voor mama stond er nog lange tijd een vangkooi maar zij heef zich helaas nooit meer laten zien.
Ook deze kittens waren er slecht aan toe, en drie van de vijf hebben het niet gehaald. Het was een hele heftige week.
Dennie en Sparky bleven over, ik gaf ze samen met Gensa de fles, en jij verzorgde ze alle drie, wat was je ontzettend lief voor ze.
Sparky lag de hele dag aan jouw fopspeentjes te sabbelen, een tevreden knulletje bij zijn pleegmama.
Maar drie maanden later sloeg het noodlot weer toe, jouw kleine meisje Gensa kreeg de ziekte Fip, en overleed al heel snel.
Destijds hadden we hier nog geen medicatie voor en was de ziekte Fip een doodvonnis.
Wat heb ik moeten huilen, niet alleen om Gensa, maar ook omdat jij al je eigen vier meiden kwijt was geraakt, terwijl je zo ontzettend je best had gedaan.
Mij vertrouwde je al snel helemaal, maar van andere mensen moest je helemaal niks weten. Ik denk dat je nare dingen met ze mee hebt gemaakt, want je vluchtte zodra er iemand bij ons binnen kwam.
Daarom werd besloten jou adoptie op afstand snuitje te maken zodat je voor altijd bij ons kon blijven wonen met steun van je adoptie op afstand tantes.
Van dat kleine magere angstige meisje groeide je uit naar een prachtige Rubensdame, het was overduidelijk dat jij niets tekort kwam hier. Je had veel vrienden en vriendinnen gemaakt en begon zelfs andere mensen te vertrouwen.
Je was een happy snuitje, wat altijd het gezelschap opzocht van de andere snuitjes en altijd tegen mij aan wilde liggen.
Een aantal jaren terug kreeg je wat problemen, je at slechter en je bleek ontstekingen in je bekje te hebben.
Je volledige gebit is toen verwijderd, en de problemen leken opgelost te zijn.
Tot je vorig jaar weer ontstekingen bleek te hebben, er zijn toen dental röntgenfoto's gemaakt om te kijken of er misschien wortels van kiezen achtergebleven waren, maar dit was niet het geval. Met metacam begon je je weer beter te voelen. De klachten verdwenen.
De laatste tijd viel je af, ik maakte me zorgen en heb een afspraak bij de dierenarts gemaakt voor een senior bloedcheck.
Misschien had je wel problemen met je schildklier?
Maar de schok was enorm groot toen bleek dat het probleem toch weer in je bekje zat, er zaten nu zoveel ontstekingen van de stomatitis dat zelfs je slokdarm aangetast was. Nu begreep ik ook dat je niet goed kon eten en daarom afviel.
Ik had je metacam kunnen geven en prednison maar daarmee was je niet beter geworden, hooguit minder pijn.
Maar jij bent nooit makkelijk geweest met medicatie geven, zo in je bekkie doen was altijd een gevecht, en jij at nooit natvoer of andere lekkere snacks. Moest ik je nu dan nog extra pesten en ruzie met je maken, je angstig voor mij laten worden terwijl ik je niet beter kon maken met deze medicatie?
De grond zakte onder mijn voeten vandaan, ik realiseerde me dat ik je moest laten gaan.
In mijn armen heb je je laatste adem uitgeblazen!
Lieve lieve Gizmo, je bent veel te jong!! Ik had je nog zolang bij me willen houden, knuffelend op de bank.
Van je willen genieten, maar ik wilde je niet langer laten lijden.
Dag lief meisje, dank je wel voor al die jaren dat we samen mochten zijn.
Je blijft voor altijd in mijn hart💖
Pleegvrouwtje Bianca
Lieve Marion, Marjan & Ella en Jitske, heel erg bedankt dat jullie adoptie op afstand tantes van Gizmo wilden zijn!
