10/09/2025
"Het aantal mensen dat zich in de bossen van Duinkerke bevindt, blijft nog altijd groot, en opvallend genoeg is het aantal vrouwen en kinderen bijzonder hoog. Tijdens onze laatste missie leek er geen einde te komen aan de lange rijen wachtenden: één rij voor mannen, en één voor vrouwen en kinderen.
Enkele van ons staan bij de voedseluitgifte naast de rijen om ervoor te zorgen dat er niet wordt voorgedrongen. Ja, voordringen gebeurt weleens. Niet netjes, maar wie weet wat wij zouden doen als we zelf anderhalf uur moesten wachten op een maaltijd? Degenen die voordringen worden vriendelijk verzocht achteraan in de rij aan te sluiten. Sommigen zijn boos op deze voordringers, terwijl anderen erom lachen wanneer wij hen aanspreken op hun gedrag. Het is menselijk, zoals we dat ook in een supermarkt bij ons thuis zien.
In de rij voor vrouwen staat een meisje dat ongeveer elf jaar oud lijkt. Haar vermoeide ogen kijken me aan. Ik glimlach even naar haar. Tien minuten later zie ik dat ze nauwelijks vooruit is gekomen in de rij. Ik vraag haar of ze Engels spreekt. "Yes," antwoordt ze. Ik probeer haar gerust te stellen en zeg dat ik begrijp dat alles lang duurt, maar dat we zo snel mogelijk ons best doen om voor iedereen eten te bereiden. "It's okay, thank you madame," zegt ze met een zwakke glimlach.
Maar het is natuurlijk helemaal niet okay. Deze rijen zouden niet moeten bestaan. Deze plek zou niet eens mogen bestaan! Dit weekend heeft iemand in het bos zelfmoord gepleegd; hij werd aangetroffen aan een boom !
Voor sommigen is dit kamp een tussenstop in hun reis. Voor anderen is het een definitief einde...
Deze mensen zijn hier niet uit vrije wil. Elk individu draagt een uniek levensverhaal met zich mee, elk verhaal met eigen redenen en pijn. Wij hebben het geluk gehad dat we ons thuis niet hoeven te verlaten. Dat we onze families niet achter hoeven te laten om een onbekende toekomst tegemoet te gaan. Maar vaak beseffen we niet hoe groot dat geluk eigenlijk is.
Wanneer je de kans hebt om iemand te helpen, moet je die kans niet zien als een optie — het is in wezen een verantwoordelijkheid.
Wat als onze eigen dochter uitgeput in een lange rij zou staan, wachtend op iets simpels als voedsel? Wat als onze zoon geen andere uitweg meer zou zien dan het nemen van zijn eigen leven?
Geen oordeel, slechts menselijkheid."
