30/08/2026
Het is een beetje een gekke uitdrukking. Maar toch voel ik me vaak zo. De mond gesnoerd, alsof mijn mond plots niet meer werkt.
Als iemand te fel is, te hard praat, ik te overprikkeld ben.. lukt t niet meer.
Naast dat ik niet graag hard praat, en moeite heb om tegen de telefoon te praten, lijk ik te moe om ergens tegenin te gaan. Ik blokkeer. En dat is eigenlijk voor beide partijen vervelend. Want als ik me niet kan uiten, weet de ander ook niet wat ze met me moeten.
Sommige mensen geven te weinig ruimte. En soms zijn dat net de mensen die ik nodig heb. Zoals een dierenarts, onmisbaar voor Cody. Menig dierenarts weet het niet met Cody. Terwijl onze huidige dok hem steeds weer een stap verder krijgt. Zonder ook maar enige twijfel.
Wel lijkt hij over mij te twijfelen. Of ik iets wel goed doe. Eigenlijk word er vanuit gegaan dat ik iets niet kan. Terwijl ik altijd precies zijn advies volg, ik ben een autist he. Anderen kijken verbaast dat ik het überhaupt kan volgen wat dok allemaal zegt. Maar ik ben goed in letterlijk doen wat me gezegd word. Maar dat uiten, dat kan ik niet.
Altijd word ik onderschat of overschat. Omdat mensen niet in mijn hoofd kunnen kijken. Omdat mensen hun eigen ervaringen op mij plakken. Zonder even in te checken. Zonder overleg.
Je zou kunnen zeggen: 'Goh wat vind jij daarvan?' of 'Wat bedoel je precies?'. Dat geeft ruimte.
Dat zal niet alleen voor mensen met autisme gelden. ;-)