Pax Cultura Maastricht

Routebeschrijving Website

Pax Cultura Maastricht Subculture Maastricht
Platform that reports on critical matters in order to create awareness.

HET GELD SPREEKT EN DE PO**EN DANSENDinsdag kwamen raadsleden, ambtenaren en de projectontwikkelaar samen in de raadszaa...
29/10/2026

HET GELD SPREEKT EN DE PO**EN DANSEN

Dinsdag kwamen raadsleden, ambtenaren en de projectontwikkelaar samen in de raadszaal om de omgevingsvergunning voor The M (het huidige LBB) te bespreken.

Het poppenspel dat zich in de raadszaal ontvouwde, maakte pijnlijk duidelijk waar de werkelijke macht in onze stad ligt. De raadsleden mochten voor de vorm nog wat vragen stellen, maar veel meer dan figuranten in een zorgvuldig geregisseerde voorstelling leken ze niet te zijn. Want als een projectontwikkelaar een monument wil slopen, dan moet dat monument kennelijk vooral niet in de weg blijven staan.

De wethouder, die als regisseur van deze poppenkast had moeten optreden, leek zelf nauwelijks op de hoogte van het script. Gelukkig was daar ambtenaar Kamiel Kruchten, die haar keer op keer door het dossier moest loodsen. Een opmerkelijke rolverdeling, waarbij de wethouder vooral het decor verzorgde en Kruchten de inhoudelijke voorstelling voor zijn rekening nam. Wij zullen hem in dit artikel dan ook gemakshalve aanduiden als 'de invalwethouder'.

Het belangrijkste agendapunt was het Landhuis, oftewel het Sluiswachtershuis. Veel oppositiepartijen zijn tegen de sloop van dit gebouw. De ontwikkelaar geeft aan dat het behoud van het landhuis problematisch is. Het staat namelijk voor de ingang van The M en belemmert volgens hem de herkenbaarheid en zichtbaarheid van het nieuwe complex. Bovendien zou het voor de verkeersveiligheid, het laden en lossen en het ophalen van huisvuil praktischer zijn als het gebouw verdwijnt.

De redenering van de ontwikkelaar en de gemeente lijkt dus te zijn: het ontwerp van The M ligt al vast, en de rest zal daarvoor moeten wijken.

Maar je kunt dat ook precies omdraaien: het Sluiswachtershuis stond er al voordat The M werd ontworpen. Waarom wordt het monument gezien als het probleem, en niet het ontwerp van het nieuwe gebouw? De ontwikkelaar had immers tijd genoeg om de ingang elders te realiseren. Een monument is geen onverwachte hindernis die tijdens de bouw uit de grond is gekomen.

Zoals invalwethouder Camiel Kruchten zei tijdens de vergadering: ''De cultuurhistorische waarde van het gebouw komt voort uit de plek waar het staat.'' Het probleem lijkt dan ook niet het monument te zijn, maar de keuze om een entree te ontwerpen die juist op die plek maximale ruimte vereist.

De liefde van de ontwikkelaar voor cultureel erfgoed blijkt vooral afhankelijk van de vraag of er iets aan te verdienen valt. Historische waarde is prachtig, zolang die de commerciële ambities niet in de weg staat. Wat geld oplevert, mag pronken als cultureel erfgoed. Wat niet in het verdienmodel past, kan kennelijk zonder al te veel sentiment tegen de vlakte. Erfgoed is tenslotte pas écht waardevol als er een prijskaartje aan hangt.

Vervolgens stonden de grotere partijen voor het spreekgestoelte met ondermeer Gabriëlle Heine van het CDA. Zij geeft aan: ''We kunnen nu ook achteraf niet allerlei verplichtingen aan de ontwikkelaar gaan opleggen, die we vooraf niet overeengekomen zijn. Projectontwikkelaars kampen al met opgelopen rente en gestegen bouwkosten.''

Dat een ontwikkelaar veel geld heeft geïnvesteerd is op zichzelf geen argument voor sloop naar onze mening. Anders zou de waarde van cultureel erfgoed altijd ondergeschikt zijn aan het grootste beschikbare budget. De vraag zou niet moeten zijn hoeveel geld er al is uitgegeven, maar welke belangen voor de stad het zwaarst wegen. Bijvoorbeeld het behouden van een gemeentelijk monument.

Het argument dat er geen aanvullende eisen mogen worden gesteld omdat de ontwikkelaar al miljoenen heeft geïnvesteerd, vind ik te kort door de bocht. Een investering geeft geen vrijbrief om ieder onderdeel van een plan ongewijzigd uitgevoerd te krijgen. Juist een gemeente heeft de verantwoordelijkheid om gedurende het proces te blijven toetsen of publieke belangen, zoals erfgoed, leefbaarheid en betaalbaarheid, voldoende zijn gewaarborgd.

Denk bijvoorbeeld aan de kunst en muziekschool die volgens de plannen zou worden gehuisvest, of aan de huur van de studentenstudio's die later op verzoek van de ontwikkelaar is verhoogd.

Als de ontwikkelaar zelf afwijkt van elementen die tijdens de aanbesteding of tender zijn gepresenteerd, waarom zou de gemeente dan geen aanvullende eisen mogen stellen wanneer het algemeen belang daarom vraagt?

Wat Houdt Bezoekers Weg Uit De Rechtstraat?De ondernemersgroep 'Rechtstraat Samen' bestaat uit bewoners en ondernemers v...
28/10/2026

Wat Houdt Bezoekers Weg Uit De Rechtstraat?

De ondernemersgroep 'Rechtstraat Samen' bestaat uit bewoners en ondernemers van de Rechtstraat die de aantrekkingskracht van de Rechtstraat willen vergroten. Waar het centrum van Maastricht steeds meer mensen aantrekt, lijkt de zichtbaarheid van de Rechtstraat af te nemen. Minder aanloop, minder levendigheid en meer leegstand. De ondernemersgroep heeft onlangs extra groen aangebracht om het straatbeeld aantrekkelijker te maken voor bezoekers.

Wie door de Rechtstraat loopt, merkt al snel dat de drukte vanuit de Wycker Brugstraat afneemt naarmate je verder de straat in loopt. Wat blijft, is de voortdurende stroom auto's, vaak met een Belgisch of Duits kenteken, die geregeld met extra snelheid en geluid door de straat rijden. Dit noteren wij dan ook meteen als een eerste reden waarom het publiek eerder naar het centrum van de stad trekt i.p.v. de Rechtstraat.

Naarmate wij verder door de straat liepen, vroegen wij ons steeds vaker af wat wij hier eigenlijk deden. De eerste dertig meter zijn nog aantrekkelijk, met een goed ramenrestaurant, een café en een alternatieve fe**sh en cyberpunkkledingwinkel waar je uit nieuwsgierigheid misschien één keer per jaar binnenstapt. Daarna verandert het vooral in een straat die weinig aanleiding geeft om nog verder te lopen. Ik vrees dat veel winkelend publiek en studenten daar hetzelfde over denken.

Het winkelaanbod bestaat grotendeels uit dure boetieks die zich op een relatief kleine doelgroep lijken te richten. Tussen de winkels door stuit je met enige regelmaat op een verlaten kunstgalerie waar de prijzen voor veel mensen ver buiten bereik liggen. Het lijkt soms alsof deze vooral bedoeld is als opvulling van de leegstaande ruimtes. Leegstaande panden onderbreken het straatbeeld en worden afgewisseld met meubelzaken, piercing- en tattoostudio's en restaurants die zich achter donkere ramen verschuilen en daardoor weinig uitnodigend ogen. Alles bij elkaar mist de straat de levendigheid en aantrekkingskracht die je van een van de belangrijkste aanlooproutes naar het centrum zou verwachten.

Misschien ligt de oorzaak niet zozeer in het feit dat mensen de straat mijden, maar in de vraag waarom zij daarvoor kiezen. Een straat trekt bezoekers niet vanzelf aan; uiteindelijk zijn het de winkels, horeca en voorzieningen die bepalen of mensen besluiten verder te lopen. Wanneer een groot deel van het aanbod slechts een beperkte doelgroep aanspreekt, is het niet vreemd dat veel passanten hun route elders vervolgen.

Naar onze mening ligt het grootste probleem niet bij het gebrek aan groenvoorzieningen, maar bij het verkeer. Een autoluwe straat zou tal van mogelijkheden bieden. Voetgangers zouden de ruimte terugkrijgen, ondernemers zouden hun terrassen kunnen uitbreiden en er zou meer plek ontstaan voor evenementen, markten en andere activiteiten die bijdragen aan een levendiger straatbeeld.

Het jaarlijkse evenement Route du Soleil is hiervan een goed, zij het wat extremer, voorbeeld en geeft een indruk van hoe dit er in de praktijk uit zou kunnen zien.

HOTELBOTEN ZORGEN VOOR OVERLASTHet lijkt erop dat het aantal hotelboten in Maastricht dit jaar sterk is toegenomen. Vrij...
15/10/2026

HOTELBOTEN ZORGEN VOOR OVERLAST

Het lijkt erop dat het aantal hotelboten in Maastricht dit jaar sterk is toegenomen. Vrijwel iedere dag liggen er wel een paar aangemeerd langs de kades.

Deze toename van het toerisme is natuurlijk goed voor de stadseconomie, maar voor sommige bewoners is het een doorn in het oog.

Bewoners van de Sint Pietersluisweg hebben contact met ons opgenomen over de overlast die wordt veroorzaakt door hotelboten die letterlijk voor hun deur aanmeren. De schepen ontnemen hun het uitzicht over de Maas.

Naast het verlies van uitzicht veroorzaken de boten ook geluidsoverlast. De generatoren blijven de hele nacht draaien, waardoor het voor bewoners vrijwel onmogelijk is om van een goede nachtrust te genieten.

De gemeente Maastricht geeft aan dat de ligplaatsen worden beheerd door Rijkswaterstaat en dat zij daarom weinig aan de klachten van bewoners kan doen.

Dat klopt. Toch is er wel degelijk een mogelijke oplossing voor dit probleem. Een oplossing waarop de gemeente wél invloed kan uitoefenen: walstroom.

In andere steden kunnen schepen gebruikmaken van walstroom, waardoor ze hun generatoren niet hoeven te laten draaien wanneer ze aangemeerd liggen. Dit draagt niet alleen bij aan een beter milieu, maar vermindert ook de geluidsoverlast en verbetert de leefomgeving van omwonenden.

In sommige steden is het gebruik van walstroom voor bepaalde schepen zelfs verplicht. Daar wordt gebruikgemaakt van zogenoemde milieuzones. Daarmee wordt voorkomen dat schepen tijdens hun verblijf onnodig hun vervuilende en lawaaiige generatoren laten draaien.

Wij vragen ons dan ook af waarom Maastricht nog geen walstroomvoorzieningen heeft gerealiseerd voor deze hotelboten. Op de wegen in de binnenstad zijn al milieumaatregelen ingevoerd, maar voor de beroepsvaart en de toeristische scheepvaart lijkt de verduurzaming nog ver weg.

Waarom accepteren we dat bewoners nachtenlang wakker liggen door draaiende generatoren, terwijl er een schoner en stiller alternatief bestaat?

En misschien nog belangrijker, welke partij pakt dit probleem op en stelt hierover kritische vragen in de Maastrichtse gemeenteraad?

09/10/2026

De Verwachte Ondergang Van VVD Maastricht

Herinneren we ons de Maastrichtse VVD van vorig jaar nog? Met Giuseppe Noteborn, die actief campagne voerde tegen het Landbouwbelang door de riooljournalistiek van PowNed uit te nodigen en onzinnige vragen te laten stellen aan het LBB.

En wat te denken van het VVD-raadslid dat in november werd gearresteerd op verdenking van een terroristische bedreiging? Een verhaal waar wij nooit dieper op zijn ingegaan op aandringen van collega raadsleden.

Dat clubje (of sommige daarvan) staat nu aan het roer van de Maastrichtse VVD, en het schip is hard op weg naar de bodem. De nieuwe Ster Maastricht grijpt iedere kans aan om Maastricht te laten zien hoe incompetent deze nieuwe partijformatie is, en dit keer kunnen wij hier alleen maar mee instemmen.

Het begon natuurlijk allemaal na de verkiezingen, toen de VVD er voor koos haar verkiezingsbelofte aan de kant te schuiven voor bestuursdeelname. Op dat moment werd de VVD aan de riem werd gelegd door de grote partijen, en was Guiseppe Noteborn niet meer dan een schoothondje zonder enig gezag.

Volgens critici heeft Guiseppe Noteborn het wethouderschap binnengehaald ten koste van het VVD-profiel. Hij zou verkiezingsbeloften hebben ingeruild, te sterk leunen op ambtelijke adviezen en er niet in slagen een duidelijke liberale koers uit te zetten. Het gevolg is volgens hen een VVD die bestuurt, maar steeds minder herkenbaar is als VVD.

Het voelt alsof de VVD van alle partijen in Maastricht de meeste kiezers is kwijtgeraakt. De partij stond traditioneel bekend als de vertegenwoordiger van ondernemers, maar steeds meer van die achterban lijkt haar vertrouwen te verliezen. Veel ondernemende kiezers lijken hun toevlucht te zoeken bij partijen als het CDA, die hun belangen momenteel overtuigender weten te behartigen.

Het is nu afwachten of de VVD de coalitie verlaat om terug te keren naar haar traditionele koers en zo verloren kiezers terug te winnen.

𝐖𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐚𝐟𝐤𝐨𝐦𝐬𝐭 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐧𝐠𝐫𝐢𝐣𝐤𝐞𝐫 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐝𝐚𝐧 𝐟𝐮𝐧𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧𝐞𝐫𝐞𝐧Er is iets merkwaardigs aan de manier waarop we in Maastricht soms na...
24/08/2026

𝐖𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐚𝐟𝐤𝐨𝐦𝐬𝐭 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐧𝐠𝐫𝐢𝐣𝐤𝐞𝐫 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐝𝐚𝐧 𝐟𝐮𝐧𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧𝐞𝐫𝐞𝐧

Er is iets merkwaardigs aan de manier waarop we in Maastricht soms naar mensen kijken. Ook wanneer het om politiek gaat, lijkt afkomst ineens belangrijker te worden dan wat iemand daadwerkelijk doet.

Neem raadslid Miriam Elfassih van D66. De afgelopen tijd is er opvallend veel aandacht voor haar Marokkaanse achtergrond. Zo werd naar aanleiding van haar bezoek aan het Marokkaanse consulaat zelfs de vraag opgeworpen waar haar loyaliteit ligt. Elfassih zelf heeft daar een duidelijk antwoord op gegeven: haar Marokkaanse afkomst maakt deel uit van wie ze is, maar als raadslid heeft ze trouw gezworen aan de Nederlandse Grondwet en zegt ze haar rol onafhankelijk en in het belang van Maastricht en haar inwoners te vervullen. Zoals De Nieuwe Ster op 31 juli schreef:

https://www.denieuwestermaastricht.nl/loyaliteit-ligt-bij-mezelf-zegt-vice-raadsvoorzitter-elfassih/

Natuurlijk mag daarover gediscussieerd worden. Een volksvertegenwoordiger mag kritisch worden bevraagd over haar politieke keuzes, contacten en opvattingen. Maar ik vraag me af waarom haar Marokkaanse afkomst daarbij steeds zo nadrukkelijk op de voorgrond moet staan.

Want wat zegt dat eigenlijk over Maastricht?

Maastricht is bij uitstek een stad die zich moeilijk in één nationale of culturele identiteit laat vangen. Eeuwenlang was de stad een grensgebied en kruispunt van verschillende machtsgebieden, talen, religies en culturen. De Tweeherigheid is daar misschien wel het mooiste historische voorbeeld van: Maastricht werd eeuwenlang gezamenlijk bestuurd door de prins-bisschop van Luik en de hertog van Brabant.

Ook vandaag ligt Maastricht niet zomaar ergens in Nederland. We wonen hier op steenworp afstand van België en Duitsland, in een euregionale omgeving waarin grenzen dagelijks worden overschreden. We hebben een universiteit die duizenden studenten uit de hele wereld naar de stad brengt. En uitgerekend in Maastricht werd het verdrag ondertekend dat een belangrijke basis vormde voor de Europese Unie.

Dat internationale karakter is geen nieuw modieus verschijnsel. Het zit diep in de geschiedenis van de stad.

Misschien moeten we daarom ook eens anders naar mensen met een dubbele culturele achtergrond kijken. Iemand hoeft zijn of haar afkomst niet af te leggen zodra diegene Nederlander wordt. Je kunt je verbonden voelen met Nederland én met Marokko. Je kunt Maastricht als je thuis beschouwen en tegelijkertijd warme banden hebben met het land waar je familie vandaan komt. Dat hoeft geen tegenstelling te zijn.

Sterker nog: misschien is juist dát een moderne vorm van de Mestreechter Geis. Niet voortdurend vragen welke identiteit iemand moet kiezen, maar accepteren dat mensen meerdere lagen kunnen hebben.

Het is dan ook wat ongemakkelijk wanneer een lokaal medium dat internationale en veelkleurige karakter van Maastricht enerzijds omarmt, maar anderzijds bij een Maastrichtse politica steeds weer de nadruk legt op haar Marokkaanse achtergrond wanneer het over haar functioneren als raadslid gaat.

Juist De Nieuwe Ster schreef bij de oprichting dat de krant een brug wil bouwen in Maastricht, dat de stad geen behoefte heeft aan verdere polarisatie en dat juist de mix van Sjengen en nieuwkomers Maastricht dynamisch en levendig maakt. Zoals De Nieuwe Ster op 20 februari 2024 in haar beginselverklaring schreef.

https://www.denieuwestermaastricht.nl/untitled-2/

Dat zijn mooie woorden. Maar een brug bouw je niet door mensen steeds opnieuw te laten bewijzen aan welke kant ze staan. En misschien is dat uiteindelijk de verkeerde vraag.

Niet: waar ligt haar loyaliteit?

Maar: wat draagt zij als volksvertegenwoordiger bij aan Maastricht?

De gemeenteraad zelf maakte dat onderscheid onlangs opvallend helder. Toen Elfassih tot vicevoorzitter van de gemeenteraad werd gekozen en er vervolgens veel haatreacties op sociale media verschenen, stelde de raad dat een volksvertegenwoordiger beoordeeld moet worden op haar inzet, kunde en bijdrage aan het publieke debat, en niet op haar afkomst, geloof of andere persoonlijke kenmerken.

Dat lijkt me een uitstekend uitgangspunt.

Maastricht is door de eeuwen heen gevormd door mensen, ideeën en invloeden die van buiten kwamen. Door Luik, Brabant, Spanje, Frankrijk, Duitsland, België, de rest van Nederland en tegenwoordig de hele wereld. Onze geschiedenis is geen rechte lijn van één cultuur. Het is juist een verhaal van ontmoeting, vermenging en verandering.

Daar mogen we best trots op zijn.

Dus als we Miriam Elfassih politiek willen beoordelen, laten we haar dan vooral beoordelen als raadslid. Op haar standpunten. Op haar stemgedrag. Op haar functioneren. Op haar bijdrage aan de stad.

Maar laten we haar niet steeds opnieuw vragen te kiezen tussen twee delen van haar identiteit.

Misschien is het juist heel Maastrichts om te zeggen: je hoeft niet te kiezen.

Jarenlang heeft de gemeente Maastricht vol overtuiging betoogd dat een bepaald stukje Wyck (Bourgognestraat) ernstig ver...
21/08/2026

Jarenlang heeft de gemeente Maastricht vol overtuiging betoogd dat een bepaald stukje Wyck (Bourgognestraat) ernstig verloederd was. Zo ernstig zelfs, dat er volgens haar maar één oplossing mogelijk leek: de bestaande woningen vervangen door een hotel, een parkeergarage en luxe appartementen. Vooruitgang moet immers ergens kunnen parkeren.

Een van de belangrijkste bewijzen voor deze vermeende verloedering was de begroeiing op de gevels. Klimop. Veel klimop. Volgens de gemeente een teken van verval. Volgens anderen gewoon een zeldzaam teken van leven in een wijk waar groen ongeveer net zo vaak voorkomt als betaalbare nieuwbouw.

Opmerkelijk genoeg waren vrijwel alle panden in de straat al jarenlang eigendom van de gemeente zelf. De huizen werden één voor één opgekocht in afwachting van de grote herontwikkeling. Onderhoud bleef daarbij kennelijk beperkt tot af en toe constateren dat er achterstallig onderhoud was.

En toen gebeurde deze week iets wonderbaarlijks.

Na jaren van juridische procedures, discussies over verloedering en pleidooien bij de rechter, verscheen ineens leegstandbeheerder Maximus ten tonele. Niet met bouwtekeningen, niet met een architect en zelfs niet met een hotelgast. Nee, gewapend met snoeigereedschap. De klimop moest eraan geloven.

Dat roept natuurlijk interessante vragen op. Is er ergens op het stadhuis iemand wakker geschrokken uit een droom en uitgeroepen: "Wacht eens even... zijn wij eigenlijk zelf eigenaar van die panden?" Heeft iemand vervolgens voorzichtig geopperd dat je verloedering soms kunt bestrijden zonder onteigeningen, rechtszaken of miljoenenprojecten, maar simpelweg door een tuinman te sturen?

Het zou een historische ontdekking zijn. De revolutionaire gedachte dat de eigenaar van een pand mogelijk ook verantwoordelijk is voor het onderhoud ervan.

Hoe dan ook, na jaren waarin de staat van de straat werd aangevoerd als argument vóór herontwikkeling, wordt er nu eindelijk iets gedaan aan juist die staat van de straat. Niet door een projectontwikkelaar, niet door een rechter, maar door de eigenaar zelf.

Beter laat dan nooit.

Of, zoals de klimop het waarschijnlijk zou formuleren: na jaren beschuldigd te zijn van verloedering, is hij eindelijk zonder proces veroordeeld.

Nu alleen het pand van de laatste eigenaar nog onder de klimop zit, wordt het hoger beroep wellicht extra interessant. Het zou toch jammer zijn als iemand opmerkt dat alle gemeentelijke panden ineens zijn opgeknapt, behalve het pand dat nog onteigend moet worden. Maar dat zal ongetwijfeld niets met het hoger beroep te maken hebben.

De advertentiekrant De Nieuwe Ster heeft deze week de moeite genomen om coffeeshop Mississippi te bekritiseren vanwege h...
20/08/2026

De advertentiekrant De Nieuwe Ster heeft deze week de moeite genomen om coffeeshop Mississippi te bekritiseren vanwege haar marketingstrategie.

Volgens De Nieuwe Ster is deze marketingstrategie wettelijk verboden. De coffeeshop probeerde namelijk INKOM-studenten aan te trekken met een affiche waarop werd gewezen op het mooie uitzicht vanaf de boot en een lekkere milkshake. In de advertentie werd overigens niets vermeld over de verkoop van wiet. Tot slot liet de coffeeshop weten "misschien een kleine verrassing" voor de studenten te hebben.

Een leuke advertentie die, wat ons betreft, binnen de grenzen van de wet blijft.

Nadat de autoriteiten door De Nieuwe Ster op de advertentie waren gewezen, stelden lokale raadsleden (SAB) vragen aan de burgemeester. Raadsleden die, afgaande op hun eerdere uitspraken, van mening zijn dat de wietboten permanent van de Maaspromenade zouden moeten verdwijnen.

Maar waar komt deze plotselinge aanval op de coffeeshop vandaan? Om die vraag te beantwoorden, moeten we wederom kijken naar de plannen voor dit gebied. Je raadt het al: The M Project. Een aantal raadsleden (CDA), de media, en de projectontwikkelaars van het Landbouwbelanggebied zijn van mening dat deze strook, samen met het Landbouwbelangterrein, moet worden opgeknapt en vernieuwd. De toekomstige bewoners van het gebied zouden immers niet geconfronteerd moeten worden met straatdealers, wiettoeristen, overlast en de geur van cannabis. Niet op deze vermeende A-locatie.

Na het iconische Landbouwbelang (2002) moeten nu ook de Maastrichtse wietboot (1988) plaats maken voor de bovenlaag van de maatschappij.

Het lijkt er daarom op dat de gentrificatie van het Landbouwbelanggebied ertoe heeft geleid dat de wietboten steeds meer onder druk zijn komen te staan vanuit de lokale politiek en delen van de media. Zó sterk zelfs dat inmiddels de kleinste Instagram-posts van Mississippi nauwlettend worden gevolgd door een online krant.

Wij zeggen: laat iedere ondernemer gewoon profiteren van de nieuwe instroom van studenten.

Wij sporen als onafhankelijk medium daarom alle meerderjarige INKOM studenten aan om eens naar de Mississippi te gaan, een lekkere milkshake te drinken en te genieten van het uitzicht. Hun legale wiet is ook een aanrader! Blijkbaar zijn er aantrekkelijke aanbiedingen voor studenten die wat krapper bij kas zitten.

Support your local coffeeshop!

Met alle kritiek van de afgelopen weken op het Maastrichtse dagblad "De Nieuwe Ster" kun je je hardop afvragen waarom de...
17/08/2026

Met alle kritiek van de afgelopen weken op het Maastrichtse dagblad "De Nieuwe Ster" kun je je hardop afvragen waarom de krant zo gefocust lijkt op het framen van het Landbouwbelang en het in een negatief daglicht stellen van deze plek.

Om die vraag te beantwoorden, moeten we eerst kijken naar wat er op deze locatie precies gaat gebeuren.

Het Landbouwbelang is door een projectontwikkelaar overgenomen van de gemeente Maastricht. Een deel van het complex wordt gerenoveerd, terwijl een ander deel wordt gesloopt. Op deze plek verrijst vervolgens nieuwbouwproject "The M", met zijn drie kenmerkende piramides.

En daarin lijkt de verklaring te liggen. Wie de berichtgeving over dit project volgt, zal merken dat "De Nieuwe Ster" nauwelijks of geen kritische artikelen over "The M" publiceert. Integendeel: veel berichten lezen eerder als promotionele stukken dan als onafhankelijke journalistiek. Wat je doet afvragen of het door een journalist of de project ontwikkelaar zelf is geschreven.

Naar onze mening is de krant daardoor steeds minder een kritisch nieuwsmedium en steeds meer een platform waarop het project positief wordt gepresenteerd aan de inwoners van Maastricht, aan potentiële kopers van de appartementen en andere investeerders.

Op zichzelf is het niet vreemd dat een projectontwikkelaar zijn project op een zo gunstig mogelijke manier probeert te presenteren. Voor een commercieel dagblad dat inkomsten haalt uit advertenties en commerciële samenwerkingen is dergelijke berichtgeving evenmin ongebruikelijk.

De vraag is echter waar promotie eindigt en onafhankelijke journalistiek begint. Hoe framet de berichtgeving het debat? Door het Landbouwbelang consequent te beschrijven als een probleem locatie en het nieuwbouwproject voornamelijk positief te benaderen, ontstaat een narratief waarin sloop en herontwikkeling vanzelfsprekend lijken. De vraag is of daarmee nog ruimte blijft voor een evenwichtige weergave van de verschillende belangen en perspectieven.

Dus de volgende keer dat "De Nieuwe Ster" over het Landbouwbelang schrijft, vraag jezelf dan af: lees ik onafhankelijke journalistiek, of lees ik een verhaal dat past binnen het gewenste narratief van stadsontwikkeling en vastgoedbelangen?

Hier haken wij aankomende week op in.
16/08/2026

Hier haken wij aankomende week op in.

De Nieuwe Ster Maastricht meldde gisteren dat Greta Thunberg maandag 10 augustus 2026 in Maastricht was geweest. Volgens...
13/08/2026

De Nieuwe Ster Maastricht meldde gisteren dat Greta Thunberg maandag 10 augustus 2026 in Maastricht was geweest. Volgens het artikel had ze de 11-jarige Renad bezocht. Dit klopt echter niet en kan daarom als nepnieuws worden beschouwd.

Het bewijs van het artikel bestaat uit een aantal foto’s waarop Greta te zien is op herkenbare locaties in Maastricht. Deze foto’s zijn echter niet recent. Ze zijn eerder dit jaar gemaakt en op 4 juni 2026 op Instagram geplaatst door “Renad from Gaza”.

Greta Thunberg is inderdaad onlangs in Maastricht geweest en verschillende mensen hebben haar daar op 22 juli 2026 gezien. Dat heeft echter niets te maken met het verhaal in dit artikel.

Het artikel is dus onjuist. Bestaande foto’s worden gebruikt om een fictief verhaal te creëren. Er lijkt überhaupt geen journalistiek onderzoek te hebben plaatsgevonden.

Wie heeft jullie in hemelsnaam deze informatie gegeven? 😂

Nou, het blijkt dat ze deze informatie hebben gekregen van een nep-Greta-account op X, zoals je op de foto kunt zien: , met slechts 26 volgers.

Misschien wordt het tijd om een jonge stagiair aan te nemen die nepaccounts iets vlotter herkent dan de oudjes in de redactie. Want dit is gewoon amateuristisch.

Bij De Nieuwe Ster hebben ze tot op heden nog niet gereageerd op de gemaakte fout en het betreffende artikel evenmin offline gehaald. Daarmee blijven lezers van hun krant bewust blootgesteld aan onjuiste informatie.

Dat is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk en weinig professioneel. Juist van een krant die er doorgaans snel bij is om andere partijen publiekelijk te bekritiseren of van van alles en nog wat te beschuldigen, mag je verwachten dat zij ook verantwoordelijkheid neemt wanneer zij zelf aantoonbaar foutieve informatie publiceert.

Een rectificatie en het verwijderen of aanpassen van het artikel zouden in dit geval wel het minste zijn.

Adres

Maastricht

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Pax Cultura Maastricht nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Non-profit Organisaties in de buurt