27/08/2026
Als ik er nu op terugkijk, vind ik het echt helemaal gestoord. Precies 12 jaar geleden begon ik aan mijn eerste Plastic Soup Surfer-expeditie. De campagne die me uiteindelijk mijn bijnaam gaf: de Plastic Soup Surfer.
Ik had nog nooit een board gebouwd. En om het nog moeilijker te maken: bouwde ik mijn eerste board met plastic afval dat ik van het strand had geraapt. Mijn gereedschap: een strijkijzer en een gasbrander...
Wat ik wilde zeggen met die expeditie was: elke maand spoelt er langs onze kust elke 250 meter de hoeveelheid plastic aan, die ik nodig had voor één zo’n afvalboard. Ik was er door geschokt.
En hoewel het voor mijzelf ook een enorme eyeopener was, was mijn doel toen niet veel ambitieuzer dan andere mensen de ogen openen. Ik dacht als anderen dat weten gebeurt er vanzelf wat. Maar helaas - zo werkt dat niet weet ik nu.
Maar ik begon toen ook al over statiegeld in de interviews die ik aan de radio mocht geven - dat alleen al: een nationaal radio interview - vond ik overweldigend. Het zou nog twee jaar duren voordat ik een petitie startte om dat onderwerp echt aan te zwengelen.
Maar waar ik nu misschien nog het meest verbaasd over ben, is mijn eigen onbevangenheid. En de risicobereidheid. Gewoon beginnen. Niet te veel nadenken over wat er allemaal mis kon gaan.
Dat ik daarna nog 12 jaar tot nu, en hopelijk nog veel langer, als Plastic Soup Surfer door zou gaan, had ik toen nooit kunnen bedenken.
Deze eerste tocht gaf me een bijnaam. Plastic Soup Surfer.
Ook geweldig de steun die ik toen kreeg van filmmaker Bie Muusze en Martine Eyzenga . Een heerlijk onbevangen energie en geweldig teampje!
Zie de hele film van Bie hier:
https://youtu.be/JRmsn3qqECU