12/08/2026
‘Ik wilde eigenlijk niet meegaan. Motoren, dicht op elkaar zitten, geen controle hebben: dat hoefde van mij allemaal niet. Wat is daar nou leuk aan, dacht ik. Maar toen kwam ik erachter dat heel veel mensen uit de groep meegingen met de motortoertocht. Ik dacht dat ik spijt zou krijgen als ik thuis bleef. En ik zou altijd nog weg kunnen als het echt niet ging. Het is goed om iets nieuws te proberen, er is weinig wat achteraf écht niet leuk is.
Bij Fier was een tentje met allemaal eten en drinken en iedereen was vrolijk; het voelde helemaal alsof we op schoolreisje gingen, haha! Ik zat achterop bij een wat oudere vrouw met een grote motor, een BMW, dus ik hoefde niet al te dicht op haar te zitten. Dat vond ik wel fijn.
Een paar jaar geleden ben ik al bij Fier geweest voor intensieve traumabehandeling. Ik kwam een aantal meiden van toen ook weer tegen bij de motortoertocht. Dat was wel confronterend, maar ik besloot toch even hoi te zeggen. Ik probeer moeilijke dingen niet te vermijden. Het was uiteindelijk toch fijn om ze even gesproken te hebben.
Toen we wegreden van het terrein van Fier stonden al die medewerkers ons daar uit te zwaaien en – ik vond het echt heel knullig van mezelf – moest ik heel hard huilen! Niet van verdriet, maar gewoon omdat het zo mooi was. Je voelde echt dat alle medewerkers daar voor ons stonden. Dat saamhorigheidsgevoel vond ik heel bijzonder.
Een half uur later stopte ik pas weer met huilen. Ondanks dat was dat wel de beste tijd die ik tijdens de tocht heb gehad. Op een gegeven moment kreeg ik wat last van m’n rug en verdween dat euforische gevoel van eerder. Je kan natuurlijk niet weg, dus toen kreeg ik last van herbelevingen. Ik zag beelden voor me van vroeger. Dat was naar, maar ik kon er op dat moment niks mee, dus ik keek gewoon om me heen, probeerde te focussen op wat ik onderweg zag: velden vol wilde bloemen, weilanden met alpaca's, koeien en paarden. Dat hielp me wel wat.
Ik ben blij dat ik mee ben gegaan. Ik moest even een drempel over, maar zo is het leven ook. Als er geen vrouw was geweest bij wie ik achterop kon, dan had ik wel weer een andere optie gevonden om mee te kunnen. Ik geloof dat het altijd wel goedkomt, met een beetje positiviteit kom je heel ver.’
Mina* volgt een behandeltraject bij Fier.