08/10/2026
❤️
PIONIER VAN HET GOODWILLWERK (3)
De televisieuitzending van ‘Anders dan anderen’ in 1959 en de vele giften in geld en nature maakten het voor majoor Alida Bosshardt mogelijk om een aantal van haar dromen te realiseren. Een daarvan was een eigen ‘evangelisatiegebouw’. Er waren ook nog plannen geweest om een boot in de gracht te leggen en daarop de samenkomsten te houden, maar daar ging de gemeente niet mee akkoord.
Nu kon er een pand aan de Oudezijds Achterburgwal 45 worden aangekocht en gerestaureerd. Bovendien konden daar op de bovenverdiepingen een aantal vrouwen (eventueel met kinderen), bijvoorbeeld als zij uit de prostitutie wilden stappen, worden opgenomen.
De opening vond plaats op 14 april 1962 en als erkenning voor haar werk kreeg zij de hoogste onderscheiding die het Leger des Heils kent: de Orde van de Stichter.
De opening van De Ruytenburgh (genoemd naar de vroegere bewoner van het pand, Willem van Ruytenburgh, de man die in het goudgele uniform op de Nachtwacht staat afgebeeld) was wel een heel grote droom van de Majoor die in vervulling ging.
Toch was daarmee nog niet de ‘supermarkt van dienstverlening’ gerealiseerd. Ja, er was al een soort afdeling Thuiszorg (de eerste in zijn soort), een afdeling maatschappelijk werk, vooral voor clienten met meerdere problemen die voor hulp bij het oplossen daarvan niet naar meerdere instanties hoefden.
Natuurlijk was er ook de geestelijke hulp die vanuit het Goodwillcentrum werd geboden.
Zij startte een kleding- en meubelophaaldienst, de voorloper van de kringloopwinkels zoals we die nu kennen. Dat gebeurde eerst met de trapbakfiets en later met een auto.
Haar visie op hulp kende geen (leeftijd)groepen. Nee, er moest hulp in welke vorm dan ook geboden worden aan iedereen die in de binnenstad woonde en steeds vaker ook aan mensen buiten de buurt. Het ging Bosshardt echter niet alleen om hulp, maar ook om ontspanning.
Daarom werden er boottochten voor kinderen en voor vrouwen georganiseerd. Vakantieweken in het zomerkamp van het Leger in Lunteren voor de Amsterdamse bleekneusjes. En er kwam een drumband. Met Pasen was er een paasontbijt en met Kerst meerdere kerstvieringen en een kerstdiner.
Het aantal dakloze mannen baarde haar zorgen, want hoe kun je hen helpen als je hun geen onderdak kunt bieden? Het eerste opvangcentrum en passantenverblijf De Gastenburgh werd in 1970 aan de Oudezijds Achterburgwal 120 geopend. Daarin was ook de nieuwe en ruimere ‘huiskamer van de buurt’, waar mannen en vrouwen overdag gezellig konden zitten onder het genot van koffie en thee en voor weinig geld een broodje konden kopen of een do**he nemen.
De Oude Binnenstad van Amsterdam was in de jaren zeventig van de vorige eeuw nog een wijk waar veel gezinnen en ouderen woonden. Het gedwongen moeten verhuizen door de aanleg van de metro was vooral voor ouderen niet eenvoudig, omdat ze vaak naar de rand van de stad moesten verhuizen omdat alle voorzieningen voor ouderen daar werden gebouwd.
“Een plant moet je niet verkassen, want dan gaat hij dood”, zei de Majoor en zij kwam met een revolutionair plan. Een appartementencomplex voor ouderen in het centrum, zodat zij bij gedwongen ontruiming van hun woning toch in de hun zo vertrouwde omgeving konden blijven wonen. Bosshardt zou Bosshardt niet zijn geweest als ook deze droom geen werkelijkheid werd.
Tussen de Nieuwe Herengracht en Valkenburgerstraat werden oude en onbewoonbaar verklaarde woningen gesloopt en op die plek verscheen De Goodwillburgh. Het eerste ‘bejaardencentrum’ in Nederland dat particulier werd gebouwd en niet door een woningbouwvereniging met 102 appartementen voor zelfstandige bewoning, maar wel met allemaal extra voorzieningen, zoals een dagopvang, huisartsenpost, pedicure, kapsalon, een gemeenschappelijk ruimte voor evenementen en een prachtige binnentuin. Het idee van ‘aanleunwoningen’ was geboren.
Majoor Bosshardt, die inmiddels bevorderd was tot luitenant-kolonel, bleef ‘haar’ Goodwillwerk in het land aanprijzen door het houden van tientallen lezingen per maand. Het evangelie verkocht zij door middel van de Strijdkreet. Beide activiteiten heeft zij, tot ver na haar pensionering in 1978 verricht.
Op 13 november 2009 schreef De Telegraaf dat Majoor Bosshardt was verkozen tot Grootste Amsterdammer Aller Tijden. Dat alles veranderde Alida Bosshardt niet. Ze bleef zichzelf en gaf daarbij alle eer aan God. Op 25 juni 2007 overleed zij in haar woning in De Goodwillburgh na bijna een leven lang God en mensen te hebben gediend.
Ruud Tinga
