02/04/2026
Een vraag die we in tien jaar tijd vaak krijgen, is eigenlijk heel logisch: Hoeveel hebben jullie nou eigenlijk opgeruimd?
Hoeveel kilo? Hoeveel vuilniszakken? Hoeveel stuks afval? Hoeveel daarvan door onszelf, en hoeveel door de mensen die we onderweg hebben geïnspireerd?
Het eerlijke antwoord is: we weten dat het enorm veel is, maar exact uitdrukken blijft lastig.
Want afval laat zich niet zo makkelijk vangen in één cijfer. Niet alles weegt hetzelfde. Niet alles vertelt hetzelfde verhaal. Een doorweekte jas uit de sloot heeft in kilo’s misschien meer gewicht dan een volle emmer sigarettenpeuken, maar betekent dat automatisch dat de impact groter is? Niet per se. De ene vondst is zichtbaar groot en zwaar, de andere is klein van formaat maar symbool voor een eindeloos terugkerend probleem.
Dat maakt onze missie soms lastig meetbaar, maar nooit minder echt.
Wat we wél weten, is dit: wij ruimen niet alleen op tijdens speciale acties, campagnes of clean-ups. Wij ruimen iedere dag op. Tijdens onze uitlaatrondjes. Onderweg. Tussendoor. Altijd met open ogen. Altijd klaar om mee te nemen wat een ander heeft laten liggen. Voor ons is opruimen geen evenement dat af en toe plaatsvindt. Het is een manier van leven geworden.
En daarbovenop zijn er de grotere clean-ups. Acties waarin we samen met anderen complete gebieden aanpakken. Straten, bermen, parken, oevers, wijken, routes en plekken waar afval zich blijft ophopen. Soms zichtbaar. Soms verborgen. Soms bijna onvoorstelbaar veel.
Wie dan vraagt hoeveel het precies is, krijgt van ons misschien wel het meest eerlijke antwoord dat er bestaat: onvoorspelbaar veel, maar nog altijd te weinig.
Niet omdat we te weinig doen, integendeel. Maar omdat de stroom afval die in de natuur, op straat en in de leefomgeving terechtkomt nog altijd immens is.
Dat zien we niet alleen in Nederland, maar misschien nog wel schrijnender in onze rangerprogramma’s in Uganda. Daar wordt het afval dat we opruimen bewaard, simpelweg omdat we er vaak nergens mee naartoe kunnen. En juist daardoor wordt de omvang van het probleem pijnlijk zichtbaar. Wat normaal gesproken snel uit beeld verdwijnt in een vuilniswagen of container, blijft daar letterlijk liggen als bewijs van hoe groot de vervuiling werkelijk is.
In één jaar tijd ruimden we daar een hoeveelheid afval op die je kunt vergelijken met een voetbalveld vol afval. Een voetbalveld. Vol. Afval.
En toch stopt het daar niet. De aanvoer blijft doorgaan. De stroom lijkt soms eindeloos. Het zijn van die momenten waarop je bijna moedeloos zou kunnen worden. Bijna.
Maar dat gevoel duurt nooit lang. Want wij hebben simpelweg geen tijd om bij de pakken neer te zitten.
Wij hebben een missie.
Een missie die niet ophoudt bij een mooie actie, een mediabericht of een indrukwekkend jubileum. Een missie die doorgaat op regenachtige dagen, op gewone dinsdagen, tijdens kleine rondjes en grote campagnes, in Nederland en ver daarbuiten. Een missie die niet alleen draait om wat wij zelf opruimen, maar ook om wat er gebeurt doordat anderen in beweging komen.
Want onze impact zit niet alleen in wat wij van de grond rapen. Onze impact zit ook in wat we aanwakkeren.
In de honderden hondeneigenaren die we inspireerden. In de lokale helden die zelf beginnen op te ruimen. In kinderen die anders naar afval gaan kijken. In mensen die door ons niet meer wegkijken, maar bukken. In buurten waar opruimen steeds normaler wordt. In het besef dat gedrag besmettelijk kan zijn, op de goede manier.
Dus ja, we zouden kunnen proberen om alles uit te drukken in kilo’s, zakken en aantallen. En misschien gaan we dat de komende jaren ook steeds beter doen. Maar onze echte impact zit in iets dat groter is dan statistiek alleen.
Wij ruimen afval op. Maar eigenlijk ruimen we ook onverschilligheid op. We maken zichtbaar wat anderen niet meer lijken te zien. En we laten elke dag opnieuw zien dat verandering begint bij doen.
Dus hoeveel is het? Onvoorspelbaar veel. En zolang het nodig is, gaan we door.
Geef een 💛 als je net als wij dit best indrukwekkend vindt!
