Aan het einde van hun avontuurlijke rondreis verdwaalden zij en kwamen toevallig terecht op de kleine missiepost van pater Schouten in Watublapi. Daar ontmoetten ze de Belgische onderwijzeres Marie Jeanne Colson, die daar in 1973 begon met de opvang van kansloze kinderen, die in feite om allerlei uiteenlopende redenen ten dode opgeschreven waren. Zij raakten hier zodanig van onder de indruk dat zi
j thuis kwamen zonder een enkele foto of 1 cm film. Voor fanatieke fotograven en filmers, zoals zij waren, wil dat echt wat zeggen. Zij begonnen met het opsturen van postpakketten, maar al gauw ging dat om politieke redenen niet meer. Vanwege de mensenrechtenkwestie op Timor mocht vanuit Nederland geen hulp meer aan Indonesië geboden worden. Mevrouw Colson liet hun echter niet los en in 1992 gingen zij weer terug, de opbrengst brengen van de receptie van een zilveren huwelijksfeest, aangevuld met talloze giften van mensen uit hun kenniskring uit Horst en omgeving. Helaas voor niets, want in december van datzelfde jaar verwoestte een enorme zeebeving (tsunami) alles wat mama België, zoals mevrouw Colson hier genoemd wordt, in 25 jaar had opgebouwd. Er vielen meer dan 3000 doden. Dat was voor twee van de vrienden aanleiding tot het oprichten van de Stichting Nativitas. In eerste instantie concentreerde de stichting zich op het lenigen van de allerergste nood. De oprichters dachten maximaal enkele duidenden guldens bij elkaar te brengen. De Stichting sloeg in hun regio echter geweldig aan en is in 10 jaar uitgegroeid tot een stichting die een structurele bijdrage levert aan de instandhouding van de tehuizen en het werk van mama België, met sponsors in heel Nederland. Inmiddels heeft ibu België samen met haar Indonesische rechterhand, Grasiana Gleko (voorheen Bernadina Bela), de leiding over vijf kindertehuizen (waarvan een speciaal voor gehandicapten), een meisjesinternaat, een kleuterschool en een fysio- en hydrotherapieaccommodatie.
