10/01/2026
๐๐ป๐๐ฒ๐ฟ๐๐ถ๐ฒ๐: โ๐๐น๐ ๐ต๐ฒ๐ ๐ฒ๐ถ๐ป๐ฑ๐ฒ ๐ป๐ฎ๐ฑ๐ฒ๐ฟ๐, ๐๐ถ๐ท๐ป ๐บ๐ฒ๐ป๐๐ฒ๐ป ๐ผ๐ฝ ๐ต๐๐ป ๐ฝ๐๐๐ฟ๐๐โ
Stel je voor: een stille nacht in een vertrouwd huis. Iemand ligt op het sterfbed, omringd door liefde, maar de familie is uitgeput. Dan komt een vrijwilliger binnen, zachtjes, om te waken. Niet als vreemde, maar als rustpunt. Hanko Binnendijk, Gonnie Laverman en Jolanda van den Oever doen dit werk met hart en ziel. Deze VPTZ-vrijwiligers delen hun verhalen in het magazine Relevant van NVVE, Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde.
Hanko, Gonnie en Jolanda bieden een blik in een wereld die vaak onzichtbaar blijft, maar diep raakt. Vrijwilligers in de palliatieve terminale zorg zijn mensen die thuis aan het sterfbed van een ander zitten. Ze kennen die persoon misschien niet, maar bieden nabijheid en aandacht in momenten die kwetsbaar, intens en betekenisvol zijn.
Wat beweegt iemand om zich aan te melden voor deze rol? Voor veel vrijwilligers begint het bij een persoonlijke overtuiging of ervaring. Een van hen vertelt hoe een hartstilstand hem confronteerde met de kwetsbaarheid van het leven en de angst om een dierbare alleen te laten. Dat bracht hem in contact met VPTZ, waar hij leerde wat het betekent om bij iemand thuis te waken: โAls het einde nadert, zijn mensen op hun puurst.โ
Vrijwilligers zijn er om iets wezenlijks te betekenen. Ze zijn er niet om te genezen, maar om te erkennen, te luisteren en aanwezig te zijn. โOnze zorg voor de achterblijvers geeft stervenden rust,โ zegt een andere vrijwilliger. Die paar uur van ondersteuning kunnen mantelzorgers de ruimte geven om even op adem te komen, iets te eten te halen of simpelweg een moment voor zichzelf te hebben.
Een kern van de verhalen is het respect voor de wens van mensen om in hun eigen omgeving te sterven. โMensen sterven het liefst in hun eigen omgeving,โ klinkt het, een overtuiging die deze vrijwilligers drijft om servicebaar te zijn zonder oordeel.
Er zijn momenten van diepe eenvoud: een hand vasthouden, een kopje koffie samen drinken, een verhaal delen of gewoon samen zwijgen. Op zulke momenten vallen alle ruis en onbelangrijkheden weg en blijft wat menselijk is over. Nabijheid wordt dan het enige wat telt. โNiks zeggen is vaak ook goed,โ is een heldere observatie uit รฉรฉn van de interviews.
Deze vrijwilligers nemen tijdelijk de zorgtaak over, maar ze vervangen de professionele zorg niet. Ze hebben een basiscursus gevolgd, worden begeleid en bepalen zelf wanneer ze beschikbaar zijn. Hun aanwezigheid is een krachtig voorbeeld van wat zorg kan zijn: menselijk, respectvol en dichtbij.
๐ Wil je meer lezen over deze bijzondere verhalen en de mensen achter deze rol? Lees de interviews hier: https://nvve.maglr.com/relevant-04-2025/vrijwilligers-waken-bij-een-onbekende
๐ท Josje Deekens
Relevant is een uitgave van de NVVE, Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde, en verschijnt vier keer per jaar.