07/06/2026
"Wanneer de wereld verwacht dat je weer de oude bent"
Ik lees de reacties onder mijn berichten en ik zie hoe de strijd eruitziet. Aan de ene kant de uitdaging om jezelf te accepteren en te veranderen, en aan de andere kant de druk van een omgeving die (vaak onbewust) verwacht dat je weer 'de oude' bent en zo handelt en reageert.
Dat schuurt. Het voelt alsof je continu in twee werelden leeft: jouw eigen proces waarin je langzaam leert dat je je rust en grenzen mag gunnen, en de verwachting van anderen die eigenlijk willen dat alles weer is zoals het was.
Hoe ga je daarmee om?
Het toverwoord is 'gunnen'. Besef dat voor jezelf kiezen geen egoïsme is, maar zelfzorg. Gun jezelf de tijd om te wennen aan wie je nu bent.
Jij bent de regisseur van jouw tempo. Mensen om je heen kunnen je grenzen niet voelen; dat kun jij alleen. Als zij verwachten dat je weer de oude bent, is dat hun perspectief, niet jouw waarheid.
Verontschuldig je niet voor je proces. Je hoeft niet uit te leggen waarom je niet meer zo reageert of handelt als vroeger. Je bent door een storm gegaan die je heeft veranderd, en dat mag gezien worden.
Blijf trouw aan je eigen 'nieuwe' ik. Het is een enorme krachtsinspanning om vast te houden aan je eigen tempo in een wereld die altijd maar doorrent. Wees trots op die kracht.
Lieve mensen, laat de verwachtingen van anderen niet de norm worden voor jouw herstel. Je hoeft niet de oude versie van jezelf te worden; je mag groeien naar de mens die je nu bent.
Herken jij die druk van de omgeving ook zo? Hoe blijf je in die momenten bij jezelf? Deel je ervaring hieronder, je bent niet de enige die dit meemaakt.
Groet, Lieky Van der Velden
