21/09/2026
Met een verbouwing in huis merk ik maar weer hoe snel spanning kan ontstaan over iets kleins. Er moeten veel beslissingen genomen worden, er is gedoe met planningen, materialen, keuzes en kosten, en soms kom ik ook nog terug op iets dat we eigenlijk al hadden besloten. Heel handig is dat niet altijd, maar ik wil het graag goed hebben. Maria noemt me vaak een man met een hamer die alles snel beluit, maar als ik dan terugkom op een besluit, dan heeft zij het al voor zichzelf afgehamerd en is ze niet snel meer een andere kant op te bewegen.
Ik zie dan ook best hoe irritatie kan ontstaan, bij jou, maar ook bij mij. Juist op dat soort momenten wordt luisteren ineens iets heel anders dan “horen wat jij zegt”.
Als gevoelens niet zo positief zijn, als er teleurstelling, frustratie of ongeduld in zit, dan wordt het spannend. Kan ik dan echt luisteren? Of schiet ik meteen in verdedigen, uitleggen, oplossen of terugpraten? Terwijl er onder die gevoelens vaak iets belangrijks zit: spanning, vermoeidheid, onzekerheid of gewoon de behoefte om even serieus genomen te worden.
Goed luisteren is dan niet zozeer dat ik het meteen met je eens ben, maar dat ik jou wel echt probeer te begrijpen en te aanvaarden.
Hoe luister ik naar jou als jouw gevoelens niet zo positief zijn? En hoe voel ik mij daarbij?