01/06/2026
Het is 1 juni en daarmee begint de Pride-maand. Nee, eigenlijk het Pride-seizoen, want in Nederland, Duitsland en veel andere Europese landen lopen Pride-evenementen door tot ver in september. Het is een periode van zichtbaarheid, ontmoeting, viering en reflectie.
Net als ieder jaar klinkt ook nu weer dezelfde vraag: waarom is Pride nou nodig? Een vraag die wordt gesteld door mensen buiten de lhbtiq+ gemeenschap, maar soms ook door mensen daarbinnen.
Pride gaat niet alleen over feesten. Pride gaat over de vrijheid om jezelf te kunnen zijn. En hoe vanzelfsprekend dat ook zou moeten zijn, voor veel mensen is dat nog steeds niet de werkelijkheid. Voor sommigen betekent dat nog altijd eerst om je heen kijken voordat je de hand van je partner vasthoudt of elkaar een kus geeft in het openbaar. Het betekent dat je soms afweegt of je wel open kunt zijn over wie je bent.
Pride gaat over zichtbaarheid. Niet omdat iedereen voortdurend zichtbaar móét zijn, maar omdat herkenning ertoe doet. Jonge lhbtiq+ personen hebben behoefte aan voorbeelden. Aan de wetenschap dat ze niet alleen zijn. Ondanks de indruk die soms wordt gewekt, zijn lhbtiq+ personen in het dagelijks leven, in de publieke ruimte en in de media vaak veel minder zichtbaar dan mensen denken.
Pride gaat ook over verbinding. Met andere mensen uit de gemeenschap, maar ook met allies. Juist omdat veel lhbtiq+ personen nog steeds te maken hebben met eenzaamheid, uitsluiting of het gevoel er alleen voor te staan.
Pride gaat over bewustwording. Lhbtiq+ personen ervaren bovengemiddeld vaak mentale problemen. Het aantal suïcides ligt hoger dan gemiddeld. Mensen worden nog steeds uitgescholden, gediscrimineerd of zijn slachtoffer van homo-, bi- en transfoob geweld.
In Nederland zijn er naar schatting 2,7 miljoen lhbtiq+ personen. Dat is een aanzienlijk deel van de bevolking. Toch ontbreekt dat besef vaak, juist omdat veel mensen hun identiteit niet zichtbaar uitdragen of zich niet veilig voelen om dat te doen.
Sommigen denken dat deze problemen verdwijnen als lhbtiq+ personen zich minder zichtbaar maken. Maar onzichtbaarheid is geen oplossing. Die gedachte kan voortkomen uit angst, maar ook uit de ervaring dat acceptatie voor sommige mensen inmiddels grotendeels vanzelfsprekend lijkt. Daardoor raakt soms uit beeld dat veel anderen nog steeds te maken hebben met uitsluiting, onveiligheid of onbegrip. Problemen verdwijnen niet doordat degenen die ermee te maken krijgen uit beeld verdwijnen.
Ja, de positie van sommige groepen binnen de gemeenschap is de afgelopen decennia verbeterd. Dat is een belangrijke verworvenheid. Maar voor anderen geldt dat veel minder. Voor hen zijn veiligheid, erkenning en gelijke kansen nog altijd geen vanzelfsprekendheid.
Daarom is Pride nog nodig. Niet om acceptatie af te dwingen, maar om de ruimte op te eisen die iedereen zou moeten hebben: de vrijheid om jezelf te zijn, zonder angst, zonder schaamte en zonder je te hoeven verbergen. Want uiteindelijk gaat Pride niet over goedkeuring van anderen, maar over de mogelijkheid om je eigen leven te leiden.
Pride Parkstad is van 29 aug tot en met 5 sept
