15/12/2025
Column van ons Collega Jolanda Weisbeek (zonder Facebook)
๐๐ฆ ๐ธ๐ฆ๐ณ๐ฆ๐ญ๐ฅ ๐ท๐ฆ๐ณ๐ข๐ฏ๐ฅ๐ฆ๐ณ๐ต ๐ท๐ฐ๐ฐ๐ณ๐ต๐ฅ๐ถ๐ณ๐ฆ๐ฏ๐ฅ ๐ฆ๐ฏ ๐ฃ๐ฆ๐ธ๐ฆ๐ฆ๐จ๐ต ๐ข๐ญ๐ญ๐ฆ๐ด ๐ท๐ฆ๐ณ๐ฅ๐ฆ๐ณ, ๐ด๐ฐ๐ฎ๐ด ๐ฎ๐ฆ๐ต ๐ฌ๐ข๐ฃ๐ข๐ข๐ญ, ๐ด๐ฐ๐ฎ๐ด ๐ช๐ฏ ๐ด๐ต๐ช๐ญ๐ต๐ฆ. ๐๐ฏ ๐ฆ๐ณ๐จ๐ฆ๐ฏ๐ด ๐ฅ๐ข๐ข๐ณ๐ต๐ถ๐ด๐ด๐ฆ๐ฏ ๐ฑ๐ณ๐ฐ๐ฃ๐ฆ๐ณ๐ฆ๐ฏ ๐ธ๐ช๐ซ ๐ฐ๐ฏ๐ด ๐ณ๐ช๐ต๐ฎ๐ฆ ๐ต๐ฆ ๐ท๐ช๐ฏ๐ฅ๐ฆ๐ฏ, ๐ช๐ฏ ๐ธ๐ข๐ต ๐ช๐ด ๐จ๐ฆ๐ธ๐ฆ๐ฆ๐ด๐ต ๐ฆ๐ฏ ๐ธ๐ข๐ต ๐ฌ๐ฐ๐ฎ๐ต.
๐๐ถ๐ ๐ถ๐ ๐ฑ๐ฒ ๐ฐ๐ผ๐น๐๐บ๐ป ๐๐ผ๐ผ๐ฟ ๐ต๐ฒ๐ ๐จ๐๐ผ๐ผ๐ป ๐บ๐ฎ๐ด๐ฎ๐๐ถ๐ป๐ฒ ๐๐ฎ๐ป ๐ต๐๐๐ฟ๐ฑ๐ฒ๐ฟ ๐๐ผ๐น๐ฎ๐ป๐ฑ๐ฎ ๐ช๐ฒ๐ถ๐๐ฏ๐ฒ๐ฒ๐ธ:
Er is verandering op komst. Wanneer ik dit schrijf is het eind september en nog warm buiten. De zon zakt rond een uur of 8 achter de huizen en de zomer is bijna voorbij.
In de zomer voelt alles wat luchtiger, iedereen lijkt vrolijker. Het is levendig, drukker. De zon geeft energie. De zomer is er nog even, maar trekt zich steeds meer terug.
Wanneer u dit leest, is het waarschijnlijk een graad of 7. De wind waait stevig en regen tikt tegen de ramen. Rond een uur of 5 begint het te schemeren, het zijn korte dagen. De gordijnen gaan eerder dicht, de lampen aan, en het dekentje op de bank ligt klaar.
De herfst is bijna voorbij en de winter staat voor de deur. De drukte buiten blijft, maar klinkt zachter. Alsof het lawaai van de wereld wat gedempt wordt en de winter fluistert: sst, even pauze.
Ik hoop op sneeuw. Even alles wit, stil en zacht. Of een paar dagen stevige vorst, dat frisse gevoel en wie weet kunnen we schaatsen. En dan, op een ochtend, zie ik de eerste sneeuwklokjes, gevolgd door de krokussen. Ik hoor meer vogels fluiten. Het wordt voorjaar.
De seizoenen gaan en komen en brengen telkens iets nieuws: de frisse lente, de warme zomer, de kleurrijke herfst en de knusse winter. Altijd in beweging, en niets houdt echt op, het wordt alleen anders. En ik verander een beetje mee. Soms met tegenzin, soms juist met zin in iets nieuws.
Verandering kan uitdagend zijn, het hoort bij het leven, maar dat maakt het niet altijd makkelijk. De wereld verandert voortdurend en beweegt alles verder, soms met kabaal, soms in stilte. En ergens daartussen proberen wij ons ritme te vinden, in wat is geweest en wat komt.
