02/07/2026
Lieve oom,
Je was zoveel meer dan alleen een oom voor mij; je was als een oudere broer. De man die er altijd voor me was in mijn donkerste tijden, die me een luisterend oor bood en raad gaf als ik het even niet meer zag zitten. Je drukte me weer op het rechte pad als ik weer eens boos was over onrecht. Dat kwam omdat jij en ik in zoveel dingen op elkaar leken, ook in ons doen en laten. Er werd ons zo vaak gevraagd of ik soms een zoon van je was, waar we dan altijd hard om moesten lachen.
Je zat diep in de motorwereld, maar je wilde je nergens bij aansluiten. Totdat je zag dat ik een besloten clubje begon op te zetten: Freebiker Indo, met onze eigen vlag. Eerst hielden we het nog een beetje onder de radar, maar toen kreeg ik ineens een berichtje van je: "Hee, hoe zit dat, krijg ik ook nog een rugpatch?" Toen moest ik wel even lachen. Jij, de man die nergens bij wilde horen! Ik zei nog: "Ja, maar dit is anders, mijn neefje zet iets op en dit is onze vlag, onze roots."
Kort daarna werden wij door Paatje gekozen en benoemd als beschermers van de vlag, wat we officieel bij de notaris lieten vastleggen. Vervolgens droegen we de vlag uit. Wat was je ontzettend trots dat je daar bij de notaris bij mocht zijn! Je stapte daarna, samen met de rest, over als volwaardig lid van Stichting Indo Melati.
Bijna elke rit was je van de partij en je liet altijd overduidelijk merken dat je er was. Als een jonge god reeg je over de weg met je V-Max, je grote trots. De motor en jij waren echt één, dat zag iedereen. Ik herinner me nog dat je een keer iets later aankwam; ik hoorde je in de verte al aankomen. Plat door de bocht op de rotonde, en nog vóór je de rotonde goed en wel uit was, trok je hem zo op zijn achterwiel de straat in, recht op ons af. Veel mensen zeiden: "Wat een gek!", waarop ik alleen maar vol trots kon antwoorden: "Dat is wel mijn oom!" Toen je bij ons stilstond, zei ik nog: "Man, doe eens normaal, denk eens aan je leeftijd!" Je lachte wat en zei: "Dat zeg jíj?" Ja, toen kon ik natuurlijk niet veel meer terugzeggen.
Stiekem was je echt een enorm voorbeeld voor mij. Als klein kind herinner ik me al die momenten dat je de brandende houtblokken in de open haard gewoon met je blote handen even goed legde. Of toen ik wat ouder was en net mijn rijbewijs had: ik kwam bij je op bezoek en zag hoe je in je eentje een motorblok zo uit de auto tilde en op de werkbank zette om eraan te klussen. Ik dacht toen alleen maar: zo sterk wil ik later ook worden.
Er zijn zoveel herinneringen, te veel om op te noemen. De TT-nacht, dat was echt ons ding. Samen de nacht in gaan, dat was altijd één groot feest. En één ding was zeker: ze moesten niet aan je neefje komen, en andersom ook niet. Als het erop aankwam, veegden we met z'n tweeën de hele kroeg leeg. Dat zijn van die momenten die je voor altijd bijblijven.
Ik kan zo nog uren doorgaan. Je dochters — jouw grote trots —, je kleinkinderen en je lieve vrouw waren alles voor je. We gaan je ontzettend missen, oom. Maar ik weet zeker dat je vanaf nu als een engel met ons mee zal rijden. Bij elke rit die ik maak, zit jij bij me aan boor
