24/01/2026
๐ฃ๐ฟ๐ถ๐ป๐ ๐ฆ๐ถ๐น๐๐ฎ๐ป๐ผ ๐
Velen gingen je al voor, maar vandaag is het die van jou: het aftreden. Het moment waarvan je weet dat het ooit komt, maar waarvan je hoopt dat het nog heel lang wegblijft. Geen enkele Prins kijkt ernaar uit, en toch staat hij hierโฆ vroeg of laat. Het is het moment van terugkijken, stilstaan en voorzichtig vooruitkijken. Het moment waarop alles samenkomt. Waarop je beseft: dit was โm dan. En wat was hetโฆ onvergetelijk. Want dat was het.
De uitroeping heeft hier en daar wenkbrauwen doen fronsen, dat ontkennen we niet. Maar vandaag durven we te zeggen dat die twijfels zijn verdwenen. Want wat jij hebt laten zien, kan niemand je meer afnemen. Als kleine jongen droomde je ervan om Jeugdprins te worden. Een droom die je moest loslaten, hoe oneerlijk dat ook voelde. En toen ook de droom om grote Prins te worden steeds verder uit beeld leek te raken, koos je ervoor om je bij de raad aan te sluiten. Niet wetende dat dit eigenlijk de start van je Prinsenschap zou zijn. Als de kleine Silvano je nu zou zien staan, stralend in het Prinsenpak, dan weten we รฉรฉn ding zeker: hij zou glimmen van trots, van oor tot oor.
Je wist hoe snel een Prinsenjaar voorbijgaat. Misschien juist daarom heb je alles zo intens beleefd. Je genoot. Van elk moment, elke lach, elke omhelzing. Samen met de match made in heaven Jeugdprinses Yara I heb je herinneringen gemaakt die niemand je ooit nog afpakt. En nee, aan het weer heeft het zeker niet gelegen. Overal waar jij kwam, scheen de zon. Bij de optochten, tijdens de recepties, bij het vlaghijsen; steeds weer die stralende zon, steeds weer dat warme licht. Jij weet waarom. Zoals je zelf zegt: iemand daarboven keek mee. Iemand die je altijd hebt meegenomen in je hart, aan wie je het grote geheim hebt verteld omdat zij dit zelf niet meer zou meemaken. Misschien was het toevalโฆ misschien ook niet. Maar de zon liet jou geen moment los.
Zeg je Silvano, dan zeg je feest. Oprecht, puur en uitbundig. In ieder cafรฉ, elke tent en iedere zaal waar jij kwam, werd gelachen, gezongen en gevierd. Samen met Yara stond je op tafels, liep je elke polonaise en liet je zien wat Vastelaovend รฉcht is: samen, zonder rem, met het hart voorop.
En nuโฆ nu komt er een einde aan jouw Prinsensprookje. Dat doet pijn. Bij jou, maar ook bij ons. Want je liet iets achter dat groter is dan een pak, groter dan een titel. Je liet gevoel achter. Verbinding. Herinneringen. We hopen uit het diepst van ons hart dat je alles hebt kunnen waarmaken waar je zo lang naar uitkeek en dat je dit voor altijd met je meedraagt.
Silvano,
bedankt voor je warmte.
bedankt voor je energie.
bedankt voor je lach, je tranen en je feest.
Dit was jouw jaar. En dat pakt niemand je ooit nog af.
โBelaef, geneet en lach. Vier โt laeve, vier โt saame.โ