Oorlogsherinneringen

05/06/2026

"Er werden bij het badhuis op het Lavendelplein door de Duitsers zes mensen doodgeschoten. Ik heb dat vanuit het gangetje gezien. Ons moeder trok me terug. Maar ik had dat beter niet kunnen zien."

Beste Vrienden en volgers, vandaag delen we de herinnering van Albert van Zuiden, opgetekend door onze vrijwilliger (J) Sjef Smeets.

Vandaag, 4 november 2025, noteerden we in Geldrop de oorlogsherinneringen van de, op 25.5.1937 te Eindhoven geboren, heer Albert van Zuiden:

Ik ben de oudste van vijf kinderen in het gezin van Jan van Zuiden en Maria Hollander. Hun dochter Annie werd ook nog voor de oorlog, in 1938, geboren. Tiny, Jan en Frans kwamen er na de oorlog nog bij. Mijn moeder kwam uit het Zuid-Limburgse Heerlen, werkte eerst bij een gezin Eindhoven en ging daarvandaan in betrekking bij een familie in Den Haag. Daar leerde zij op een dansavond mijn vader kennen, die in Den Haag was gelegerd als dienstplichtig militair.

Toen de oorlog uitbrak woonden wij in de Eindhovense Laurierstraat.

Ik weet nog dat vliegtuigen de Eindhovense binnenstad bombardeerden. De verwoestingen leken bijna een hakenkruis te tekenen in het bewoonde gebied. (Op zondag 6 december 1942 vielen bommen van de geallieerden in de binnenstad op onder andere de Demer en de Emmasingel. Die waren bedoeld voor de Philipsfabrieken, die radiobuizen voor de Duitse Wehrmacht produceerden. Dat bombardement is bekend gebleven onder de naam “Sinterklaasbombardement”. Er vielen zeker 135 burgerslachtoffers en ook zeven Duitse soldaten kwamen daarbij om. J.S.). Ik stond toen dat gebeurde op het bord te tekenen. Door de luchtdruk viel alles om me heen om. Ook alle ruiten waren kapot.

Lees de herinnering van Albert van Zuiden verder op onze website
https://www.oorlogsherinneringen.nl/oorlogsherinneringen/brabant/albert-van-zuiden

29/05/2026

"e smid moest die paardjes beslaan en ook soms geweren repareren. In zijn tuin was een hele grote kuil gegraven, waarin de geweren werden uitgeprobeerd. Wij groeven daar dan weer de kogels uit."

Beste Vrienden en volgers, vandaag delen we de herinnering van Loek van den Hurk, opgetekend door onze vrijwilliger (J) Sjef Smeets.

Vandaag, 31 oktober 2025, noteerden we in Best (N.Br.) de oorlogsherinneringen van de, op 23.7.1936 aldaar ook geboren, heer Loek van den Hurk.
Ik was het derde van zeven kinderen in het gezin van Johan van den Hurk en Rita Spanjers. Mijn broer Bart was er al voor mij en ook mijn zusje Ronnie.

Mijn oudste herinnering is van Sinterklaas 1939. Mijn vader was gemobiliseerd en dus niet thuis. Hij was ergens boven de grote rivieren gelegerd. Er kwam die dag een soldaat, die kennelijk met verlof was, aan de deur met voor ons kinderen een grote zak van Sinterklaas. Meegegeven door mijn vader. Ik kreeg een houten hond op wielen. Als je er mee liep, dan kwispelde hij met zijn staart. Waarschijnlijk was er een van de soldaten bij de groep van mijn vader timmerman met veel vrije uren. Wat de andere kinderen toen kregen weet ik niet meer.

Dan kwam de inval van de Duitsers. Er trok dagenlang een eindeloze stoet met veel kabaal door ons dorp. Heel veel paarden hadden ze. Er reed ook een grote ketel met snert mee met een paard ervoor. Op een gegeven moment stopte de hele colonne. Onder de ketel werd een houtvuur gestookt en toen kwamen al die soldaten met een soort van gamel soep halen. En kuch, een soort soldatenbrood. Ze gingen ook de winkels binnen, waar ze onder andere boter kochten. Daar smeerden ze hun nek mee in, die ruw geschuurd was door hun kraag.

Lees de herinnering van Loek van de Hurk met foto's verder op onze website
https://www.oorlogsherinneringen.nl/oorlogsherinneringen/brabant/loek-van-den-hurk

22/05/2026

"Tijdens het bombardement op 24 juni vloog iedereen het huis uit en je liep maar met de stoet mensen mee. Ons gezin werd volledig uit elkaar gerukt. Op een bepaald moment liep ik helemaal alleen zonder iemand van mijn familie. Er was geen georganiseerd iets. Ik was helemaal alleen. Pure paniek. Er waren voortdurend lichtkogels. Uiteindelijk kwamen we op het Jodenkerkhof terecht. Ik was een meisje van 10 jaar. Het was midden in de nacht."

Beste Vrienden en volgers, vandaag delen we de herinnering van Josephine van Amsterfoort, opgetekend door onze vrijwilliger Ed van Leuteren.

Op 1 oktober 2025 had ik een gesprek met Zuster Josephine van Amersfoort.
Zuster Josephine is religieuze in de Congregatie van de Zusters van Liefde te Schijndel en zij is 95 jaar.

“Goddank wéér één thuis”.
Bij het vluchten vanwege een bombardement was ik helemaal alleen.
Pure paniek.
Toen we den Helder in 1944 moesten verlaten, was de vraag: ‘waar moeten we naar toe?
De groentekar van mijn oom heeft wel veel verschil gemaakt.
De boeren van de Wieringermeer hebben ons gered. Wij waren vluchtelingen.

Ik heb de hongerwinter meegemaakt, je raakt daardoor jezelf een beetje kwijt. Laat ik eerst vertellen over de periode daarvoor.

Ik ben in 1930 geboren in Den Helder. Toen de oorlog uitbrak was ik bijna tien jaar. De oorlog hing in de lucht. Iedereen had het al over oorlog. Het eerste bombardement was op 14 mei 1940, toen Nederland zich al overgegeven had. Den Helder had een Oorlogshaven. Ik zag de vliegtuigen omlaagduiken om te bombarderen. We stonden op het punt om te gaan slapen. Er werd meteen geroepen: ‘Naar de schuilkelders’ ! Dat deden wij niet. We hadden een huis met een gesloten gang, dát was onze schuilkelder. De kleinste in ons gezin was net 1 jaar geworden, onze Koen, die werd van de bovenverdieping opgehaald. Er werd geroepen om witte lakens op straat te leggen, als teken van overgave. Met een gezin met acht kinderen loop je niet naar de schuilkelders.

Het was een vergissingsbombardement, omdat de Duitse vliegtuigen al opgestegen waren en er geen communicatie mogelijk was met de piloten. Zo kregen zij niet de melding dat Nederland al had gecapituleerd.

De lakens waren een teken van ‘hou er mee op, de overgave is al getekend’. Het hielp echter niet. Onze buurman was wel naar de schuilkelder geweest en hij kwam vies en bestoft terug, want er was toch een bom in de buurt gevallen. Het tweede bombardement maakten we mee op school. We moesten oefenen hoe te handelen als er weer een oproep was om naar de schuilkelder te gaan.

Lees de herinnering van Josephine van Amersfoort verder op onze website
https://www.oorlogsherinneringen.nl/oorlogsherinneringen/noord-holland/josephine-van-amersfoort

15/05/2026

"Gedurende de bezetting werden verduisteringsmaatregelen uitgevaardigd. Onder het motto 'Licht trekt vliegers aan' mocht er uit woningen geen licht meer schijnen en werden straten niet of nauwelijks verlicht. Ook auto's, motorfietsen en fietsen moesten voldoen aan de verduisteringsbepalingen. Op de naleving van de verduisteringsbepalingen werd streng toezicht gehouden. "

Beste Vrienden en volgers, vandaag delen we de herinnering van Geert de Boer opgetekend door Kees Nederpelt.

De oorlogsherinneringen van Geert de Boer (18 februari 1935)

Het is 9 september 2025. Aan tafel in de “Ameland” expositie van het Fries Verzetsmuseum in Leeuwarden zit Geert de Boer 90 jaren jong. Hij wil graag zijn oorlogsherinneringen delen, tijdens een museumbezoek met neef Hendrik. Dit is een wel heel toepasselijke plaats om zijn verhaal op te tekenen.

“Dit jaar ben ik 90 jaar geworden. Vaak dacht ik na over de oorlogstijd, het hield mij behoorlijk bezig en omdat de dingen me nog zo duidelijk voor de ogen en voor de geest staan, als de dag van gister, dacht het is nu de hoogste tijd om daarover iets aan het papier toe te vertrouwen. Ja, dacht ik, het is nu de tijd, het is NU OF NOOIT meer! Te meer kwam ik tot deze gedachte, daar we dit jaar 80 jaar bevrijding vieren. Om mijn herinneringen niet alleen voor de generatie na mij te bewaren lijkt het me nu de aangewezen tijd om e.e.a. breder te publiceren.”

“We hadden thuis, aan de Burgemeester Wuiteweg 154 te Drachten, een bedrijf in land- en tuinbouw artikelen. Daar verkochten we van alles, maar ook werden er artikelen geruild, bij en met boeren uit de wijde omgeving. Producten als: vlees, melk, boter, rogge, en tarwe. Ik droeg ook bij in het werk: met de hand bediende ik de tarwemolen.

’s Avonds brandde de carbid hanglamp, en buiten de stormlantaarn op petroleum, die stak je met lucifers aan.”
“Elke morgen liep ik van huis naar de Johannes Calvijn school aan de Stationsweg (Drachten Noord).

Ik zat in de 1e klas bij juffrouw Smit en vervolgens bij juffrouw Feitsma. De juffrouwen speelden op het trap harmonium (afbeelding). Zij kregen boontjes van mijn vader, die een grote moestuin had. Een tuin, die hij elke dag schoffelde!”

Lees de herinnering met foto's verder op onze website via
https://www.oorlogsherinneringen.nl/oorlogsherinneringen/friesland/geert-de-boer

08/05/2026

" De Duitsers hadden intussen van onze boerderij hun hoofdkwartier gemaakt. Als vader kwam zaten ze midden “in den herd” aan een hele grote tafel. (Het woonvertrek van de oude Brabantse boerderij bevond zich in het voorhuis. Dat werd 'den herd' genoemd. J.S.) Ze vroegen aan mijn vader of hij de eigenaar was? En dan zeiden ze: “Geef hem ook maar een schnaps”. We zijn zeker wel een week of zo weg gebleven, maar geen maanden."

Beste Vrienden en volgers, vandaag delen we de herinnering van Martien van den Berk opgetekend door onze vrijwilliger (J) Sjef Smeets.

Vandaag, 2 september 2025, noteerden we in Best (N.Br.) de oorlogsherinneringen van de, op 19 maart 1939 in Eindhoven geboren, heer Martien van den Berk:
Mijn eerste levensjaar heb ik doorgebracht op de “Schoorse Hoeve” in Sint-Oedenrode, waar mijn moeder vandaan kwam.
Ik was het eerste kind van bijzonder zorgzame ouders, Peer van den Berk en Jans van den Oetelaar. Na mij kwamen er nog Jan, Paulus, Pieter en Ben bij. De eerste 2,5 jaar was ik dus het enige kind in huis.
Toen ik een jaar was verhuisden we naar “De Donderdonk”, een boerderij met die naam, die er nu nog steeds precies zo staat in Boskant, een dorp in Sint-Oedenrode, (nu Meierijstad). Mijn vader huurde deze boerderij van een familie Maussen uit Maastricht. Hij zei altijd: “Wij wonen niet in Boskant, maar in de Donderdonk”. Onze boerderij stond in een gebied van misschien wel 20 à 30 ha land, directe buren hadden we niet.

De oorlogsherinneringen heb ik deels van mijn ouders. Maar deels heb ik een en ander, in de laatste jaren, ook zelf beleefd:

Bij ons in de keuken hing een landkaart van Europa, waarop door mijn vader en de knecht met dopjes werd aangegeven hoe het front bewoog. Ik weet niet hoe zij aan die informatie kwamen. Ze vroegen zich in spanning af hoe het verder zou gaan en of de bevrijding snel kon komen. Ik mocht op de kaart aanwijzen waar Sinterklaas woonde. Dat was in Spanje. Harrie, de knecht, sjouwde ook veel met mij rond. Dat was een natuurmens. Eens had hij weer eens iets bijzonders gevonden: een uil in een knotwilg. Daar ging hij met mij naar kijken.

Lees de herinnering met foto's van Martien van den Berk verder op onze website
https://www.oorlogsherinneringen.nl/oorlogsherinneringen/brabant/martien-van-den-berk

04/05/2026

01/05/2026

Beste Vrienden en volgers, vandaag weer een voorwerp van de maand!

Deze tabletten werden door Amerikaanse soldaten gebruikt tijdens o.a. de World War II om van vervuild water drinkbaar water te maken in het veld. In omstandigheden waar schoon drinkwater niet beschikbaar was, waren dit soort middelen letterlijk van levensbelang.

De tabletten bevatten meestal stoffen zoals chloorverbindingen (bijvoorbeeld halazone of later jodium), die bacteriën en andere ziekteverwekkers doden. Een soldaat kon hiermee water uit rivieren, plassen of zelfs modderige bronnen relatief veilig drinken na een korte wachttijd.

Wat deze tabletten interessant maakt:
• Ze laten zien hoe belangrijk logistiek en hygiëne waren tijdens militaire operaties
• Ze zijn een vroeg voorbeeld van draagbare waterzuiveringstechnologie
• Ze werden standaard onderdeel van de uitrusting van veel Amerikaanse troepen

Tegenwoordig zijn moderne varianten nog steeds in gebruik bij militairen, survivalisten en reizigers, al zijn ze technologisch sterk verbeterd.
Bijzonder om te bedenken dat zo’n klein tabletje destijds het verschil kon maken tussen ziek worden of overleven.

24/04/2026

"In de oorlogsjaren zijn in totaal 6.500 vliegtuigen neergestort in ons land.""

Beste Vrienden en volgers vandaag delen we het verhaal van Joop Hendrix. Opgetekend door onze vrijwilliger (J) Sjef Smeets.

Vandaag, 17 september 2025, spreken we in Helmond voor STIBO met de, op 25.8.1956 te Tegelen (L) geboren, heer Joop Hendrix (69). Hier zijn dus geen oorlogsherinneringen van de familie op te tekenen. Maar wel een massa aangrijpende en tastbare herinneringen van vliegtuigcrashes in W.O 2 over te nemen, die letterlijk in 13 jaren “naar boven zijn gehaald” door het Belgisch/Nederlandse “Plane Hunters Recovery Team”. Het Belgische team bestaat uit 12 personen het Nederlandse afgeleide team uit 4 personen.
In Nederland heeft het team in 2014 besloten om i.p.v. losse crashes te onderzoeken, wat de gangbare methodiek was, alle crashes in een aantal gemeentes te onderzoeken. Daarbij werden lokale mensen betrokken veelal van Heemkundekringen. Elk project duurde ongeveer 1 jaar. Er werden 5 gemeentes onderzocht in 6 jaar tijd. Er vindt onderzoek plaats waarbij niet dieper dan 35 centimeter met metaaldetectors wordt gezocht naar onderdelen die bij de crash zijn achtergebleven. Diep de grond in gaan we daarbij wel in België, maar niet in Nederland, omdat hier alleen de “Bergingsdienst Koninklijke Luchtmacht”, onderdeel van het Ministerie van Defensie, daartoe bevoegd is. In België zijn we wel bevoegd dat te doen.

Lees het verhaal van Joop Hendrix met foto's verder op onze website
https://www.oorlogsherinneringen.nl/oorlogsherinneringen/brabant/joop-hendrix