14/10/2026
𝐄𝐞𝐧 𝐓𝐰𝐞𝐧𝐭𝐬𝐞 𝐟𝐚𝐛𝐫𝐢𝐤𝐚𝐧𝐭𝐞𝐧𝐝𝐨𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫 𝐢𝐧 𝐕𝐢𝐜𝐭𝐨𝐫𝐢𝐚𝐚𝐧𝐬 𝐋𝐨𝐧𝐝𝐞𝐧
- - - - - - - - - - - -
𝐕𝐨𝐨𝐫 𝐯𝐞𝐞𝐥 𝐝𝐨𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐬 𝐮𝐢𝐭 𝐝𝐞 𝐓𝐰𝐞𝐧𝐭𝐬𝐞 𝐟𝐚𝐛𝐫𝐢𝐤𝐚𝐧𝐭𝐞𝐧𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐞𝐬 𝐡𝐨𝐨𝐫𝐝𝐞 𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐛𝐥𝐢𝐣𝐟 𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐮𝐢𝐭𝐞𝐧𝐥𝐚𝐧𝐝 𝐛𝐢𝐣 𝐡𝐮𝐧 𝐨𝐩𝐯𝐨𝐞𝐝𝐢𝐧𝐠. 𝐙𝐨'𝐧 𝐩𝐞𝐫𝐢𝐨𝐝𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐧𝐝 𝐯𝐚𝐚𝐤 𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐭𝐞𝐤𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐭𝐚𝐚𝐥𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐰𝐢𝐣𝐬, 𝐜𝐮𝐥𝐭𝐮𝐮𝐫 𝐞𝐧 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐨𝐨𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐨𝐧𝐭𝐰𝐢𝐤𝐤𝐞𝐥𝐢𝐧𝐠. 𝐏𝐨𝐩𝐮𝐥𝐚𝐢𝐫𝐞 𝐛𝐞𝐬𝐭𝐞𝐦𝐦𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐫𝐞𝐧 𝐃𝐮𝐢𝐭𝐬𝐞 𝐬𝐭𝐞𝐝𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐬 𝐃𝐫𝐞𝐬𝐝𝐞𝐧, 𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐣𝐨𝐧𝐠𝐞 𝐯𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧 𝐥𝐞𝐬𝐬𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐥𝐠𝐝𝐞𝐧, 𝐦𝐮𝐬𝐞𝐚 𝐛𝐞𝐳𝐨𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐡𝐮𝐧 𝐚𝐫𝐭𝐢𝐬𝐭𝐢𝐞𝐤𝐞 𝐯𝐚𝐚𝐫𝐝𝐢𝐠𝐡𝐞𝐝𝐞𝐧 𝐨𝐧𝐭𝐰𝐢𝐤𝐤𝐞𝐥𝐝𝐞𝐧. 𝐂𝐨𝐫𝐧𝐞𝐥𝐢𝐚 𝐖𝐢𝐥𝐡𝐞𝐥𝐦𝐢𝐧𝐚 ‘𝐖𝐢𝐦𝐦𝐢𝐞’ 𝐭𝐞𝐫 𝐊𝐮𝐢𝐥𝐞 (𝟏𝟖𝟔𝟐-𝟏𝟗𝟑𝟕) 𝐤𝐨𝐨𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐦𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐠𝐞𝐛𝐫𝐮𝐢𝐤𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐛𝐞𝐬𝐭𝐞𝐦𝐦𝐢𝐧𝐠. 𝐈𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐣𝐚𝐚𝐫 𝐯𝐚𝐧 𝟏𝟖𝟖𝟔 𝐯𝐞𝐫𝐛𝐥𝐞𝐞𝐟 𝐳𝐢𝐣 𝐨𝐧𝐠𝐞𝐯𝐞𝐞𝐫 𝐭𝐰𝐞𝐞 𝐦𝐚𝐚𝐧𝐝𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐋𝐨𝐧𝐝𝐞𝐧, 𝐝𝐞𝐬𝐭𝐢𝐣𝐝𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐫𝐮𝐢𝐬𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐡𝐚𝐫𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐁𝐫𝐢𝐭𝐬𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝𝐫𝐢𝐣𝐤. 𝐇𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐫𝐢𝐞𝐯𝐞𝐧, 𝐝𝐢𝐞 𝐧𝐮 𝐯𝐢𝐚 𝐡𝐞𝐭 𝐚𝐫𝐜𝐡𝐢𝐞𝐟 𝐭𝐞 𝐫𝐚𝐚𝐝𝐩𝐥𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧, 𝐠𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐢𝐧𝐭𝐞𝐫𝐞𝐬𝐬𝐚𝐧𝐭 𝐢𝐧𝐤𝐢𝐣𝐤𝐣𝐞 𝐢𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐚𝐠𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐬 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐭𝐞𝐫 𝐩𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐞. 𝐓𝐞𝐠𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞𝐫𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧 𝐳𝐞 𝐝𝐞 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐧𝐠𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐳𝐢𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐖𝐢𝐦𝐦𝐢𝐞 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐡𝐚𝐧𝐝𝐞𝐥 𝐞𝐧 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐧𝐞𝐦𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩, 𝐞𝐞𝐧 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐞 𝐥𝐚𝐭𝐞𝐫 𝐧𝐨𝐠 𝐩𝐫𝐨𝐟𝐢𝐣𝐭 𝐳𝐨𝐮 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧.
Wimmie was een dochter van textielfabrikant Nicolaas Hermanus ‘Nico’ ter Kuile (1836-1915) en Anna Catherina Blijdenstein (1837-1899). Haar opleiding bracht haar al vroeg buiten Enschede. In 1880 vertrok zij naar de kostschool van de dames Wor in De Steeg, waarna zij lessen volgde in Weimar. Nadat in 1885 de eerste vrouw van haar oom Benjamin Willem ‘Wim’ Blijdenstein (1839 – 1914) was overleden, ondersteunde Wimmie hem bij het huishouden in zijn Hilversumse Villa Vogelenzang.
Het duurde niet lang voordat Wimmie opnieuw naar een verblijf in het buitenland verlangde. Oom Wim, die als directeur van de bank B.W. Blijdenstein & Co. regelmatig in Londen verbleef, werd op pad gestuurd om een passend onderkomen voor haar te vinden. Ze zou als ‘paying guest’ bij een familie van stand kunnen verblijven. In maart 1886 schreef hij haar dat hij een geschikte familie had gevonden, die in een goede buurt en in een groot huis vlak bij de parken woonde. De man des huizes had verliezen geleden, waardoor het gezin zich wat moest behelpen. Wim had de familie Nelson bezocht en kon hen zeker aanbevelen. De kosten bedroegen £16, destijds ongeveer 200 gulden, en daarvoor was alles inbegrepen. Bovendien kon Wimmie mee naar partijtjes, diners en bals.
𝘐𝘬 𝘩𝘦𝘣 𝘔𝘳𝘴. 𝘕𝘦𝘭𝘴𝘰𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘷𝘪𝘴𝘪𝘵𝘦 𝘨𝘦𝘮𝘢𝘢𝘬𝘵 𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘯𝘥 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘬𝘯𝘢𝘱 𝘣𝘪𝘫-𝘥𝘦-𝘩𝘢𝘯𝘥 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘵𝘫𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘰𝘮𝘴𝘵𝘳𝘦𝘦𝘬𝘴 30 𝘫𝘢𝘢𝘳. 𝘐𝘬 𝘨𝘦𝘭𝘰𝘰𝘧 𝘥𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘨𝘦𝘭𝘦𝘨𝘦𝘯𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘨𝘦𝘳𝘶𝘴𝘵 𝘬𝘢𝘯 𝘳𝘦𝘤𝘰𝘮𝘮𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯.
Begin mei 1886 was het zover. Wimmie reisde waarschijnlijk via Vlissingen met de nachtboot naar Queenborough en vervolgens met de trein naar Londen. Oom Wim reisde met haar mee. Van slapen kwam weinig terecht, uit angst zeeziek te worden hield Wimmie zichzelf de hele nacht wakker. Om half zes stonden ze op, waarna Wim met groot genoegen ‘ham and eggs’ at. Wimmie moest daar nog even niet aan denken en was blij weer aan land te zijn. Vanaf de haven ging het snel. Om half negen ’s morgens stonden Wimmie en haar oom al op de stoep bij de familie Nelson, die hen hartelijk ontving in hun woning in Earl’s Court.
𝘋𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘯𝘶 𝘢𝘭 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘭 𝘪𝘯 𝘓𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯. 𝘏𝘰𝘦𝘸𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘯𝘶 𝘩𝘢𝘢𝘴𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘣𝘦𝘨𝘳𝘪𝘫𝘱𝘦𝘯 𝘬𝘢𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘪𝘯 𝘻𝘰’𝘯 𝘨𝘳𝘰𝘰𝘵𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥 𝘣𝘦𝘯, 𝘸𝘢𝘯𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘩𝘪𝘦𝘳 𝘯𝘰𝘨 𝘸𝘦𝘭 𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘦𝘧𝘵𝘪𝘨𝘦 𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭𝘦 𝘣𝘶𝘶𝘳𝘵, 𝘻𝘰𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘷𝘰𝘦𝘭 𝘷𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘨𝘳𝘰𝘰𝘵𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘥 𝘬𝘳𝘪𝘫𝘨𝘵.
Eenmaal daar bracht Wimmie haar dagen met de familie door en nam zij deel aan verschillende sociale activiteiten, zoals muziekavonden en diners. Ook ontbijt, lunch en avondeten gebruikte ze samen met het gezin. Wat er op tafel verscheen, beschreef Wimmie tot in detail. Enerzijds verbaasde zij zich over de zuinigheid van mevrouw Nelson, die bijvoorbeeld derde klas reisde. Anderzijds brandde op alle verdiepingen van het huis helder gaslicht, wat Wimmie maar onnodig vond.
Tijdens haar verblijf trok Wimmie er geregeld op uit om de bezienswaardigheden van Londen te verkennen, zoals het Crystal Palace en de Londense dokken, waar zij een enorme wijnkelder en een hal vol ivoor en kaneel zag. Verder bezocht zij Greenwich, reisde zij met de Londense Underground en ging zij naar een opslagplaats van Wedgwood en het zogenoemde Japannersdorp (Japanese Village). Op de verjaardag van koningin Victoria bekeek zij de illuminatie (feestverlichting) op representatieve gebouwen en langs belangrijke straten in Londen. Ook een concert in de in 1871 geopende Royal Albert Hall maakte indruk: zoiets groots had zij nog nooit gezien. Er waren duizenden mensen, maar volgens Wimmie merkte je daar niets van.
Een andere indrukwekkende ervaring was een bezoek aan de Colonial and Indian Exhibition in South Kensington. Een van de doelen van de tentoonstelling was het stimuleren van de handel en het eenheidsgevoel tussen de verschillende delen van het Britse Rijk. Voor bezoekers voelde het alsof zij in één dag een reis door het hele Britse Rijk maakten, van India en Ceylon tot Canada, Australië en de Caraïben. Koningin Victoria opende de tentoonstelling op 4 mei 1886. Tot de sluiting in november trok zij uiteindelijk ruim 5,5 miljoen bezoekers.
𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘐𝘯𝘥𝘪𝘴𝘤𝘩𝘦 𝘢𝘧𝘥𝘦𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘵𝘦𝘯𝘵𝘰𝘰𝘯𝘴𝘵𝘦𝘭𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘻𝘢𝘨 𝘪𝘬 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘳𝘭𝘦𝘪 𝘴𝘰𝘰𝘳𝘵𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘪𝘯𝘥𝘪𝘨𝘰, 𝘥𝘢𝘵 𝘻𝘰𝘶 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘰𝘯𝘻𝘦 𝘏𝘦𝘴 𝘨𝘦𝘸𝘦𝘦𝘴𝘵 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘯 𝘸𝘢𝘴 𝘦𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘮𝘰𝘰𝘪𝘦 𝘴𝘦𝘳𝘳𝘦, 𝘮𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘭𝘦 𝘣𝘭𝘰𝘦𝘮𝘦𝘯, 𝘥𝘪𝘦 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘯 𝘐𝘯𝘥𝘪ë 𝘪𝘯 ’𝘵 𝘸𝘪𝘭𝘥 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘪𝘦𝘯, 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘢𝘥 𝘮𝘢 𝘮𝘰𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘦𝘯, 𝘥𝘢𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘯𝘰𝘨 ’𝘵 𝘮𝘰𝘰𝘪𝘴𝘵𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘴.
Toen Wimmie een kijkje nam in het Britse parlement, had zij een bijzondere ontmoeting: ze zat naast mevrouw Gladstone, de vrouw van William Ewart Gladstone (1809-1898), viervoudig premier van het Verenigd Koninkrijk. Op dat moment vervulde hij het ambt voor de derde keer. Het was het jaar waarin Gladstone zijn eerste poging deed om Ierland zelfbestuur te geven. Deze mislukte en leidde tot zijn aftreden.
𝘏𝘦𝘣 𝘪𝘬 𝘢𝘭 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘦𝘭𝘥 𝘥𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘪𝘯 ’𝘵 𝘱𝘢𝘳𝘭𝘦𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘣𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘸𝘦𝘦𝘴𝘵 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘯𝘢𝘢𝘴𝘵 𝘮𝘦𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸 𝘎𝘭𝘢𝘥𝘴𝘵𝘰𝘯𝘦 𝘩𝘦𝘣 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘵𝘦𝘯? 𝘋𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘷𝘳𝘦𝘴𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘵𝘳𝘰𝘵𝘴 𝘰𝘱.
Oom Wim introduceerde Wimmie bij zijn medewerkers en contacten uit de bankwereld. Zo mocht zij een dag met hem mee naar de City, een overleg bijwonen en aanschuiven bij een lunch, wat zij als bijzonder prettig ervoer.
Tijdens haar verblijf in Londen kon ze goed opschieten met ‘Brink’, die haar regelmatig gezelschap hield. Dit was Adrianus Brink, een belangrijke figuur binnen de bank van haar oom. Een jaar later werd hij, samen met Helmich Ledeboer en de broers Adam en Jan Berent Roelvink, aangesteld als besturend en medeaansprakelijk vennoot van de Twentsche Bankvereeniging B.W. Blijdenstein & Co.
… 𝘥𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘣 𝘪𝘬 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘻𝘰’𝘯 𝘱𝘭𝘦𝘻𝘪𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘵 𝘉𝘳𝘪𝘯𝘬, 𝘩𝘪𝘫 𝘬𝘢𝘯 𝘻𝘶𝘭𝘬𝘦 𝘷𝘳𝘦𝘴𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘦𝘯, 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘣 𝘵𝘦𝘨𝘦𝘯𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘪𝘨 𝘯𝘰𝘨𝘢𝘭 𝘩𝘦𝘦𝘭 𝘷𝘢𝘢𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘯𝘰𝘦𝘨𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘭𝘴𝘤𝘩𝘢𝘱…
Dat zij ook oog had voor de zakelijke belangen van haar familie, blijkt uit de belangstelling die zij toonde voor het bedrijf van Mr. Nelson, waarover zij haar ouders schreef. Mr. Nelson beheerde de administratie van een winkelketen waarvan de omvang indruk maakte op Wimmie. Met 4.000 werknemers en een omzet van 14.000 pond per dag was het een onderneming op een schaal die zij niet kende. Ze besloot om tijdens een bezoek na te vragen of de winkelketen wellicht ook belangstelling had voor de producten van haar vader. Vanuit Enschede werden daarop stofstalen opgestuurd. Nadat Mr. Nelson deze had bekeken, liet Wimmie haar moeder weten dat de ‘boezeroenstof’ helaas niet in Engeland aan de man te brengen was.
Toen ze van haar vriendin Lida Jannink (1863-1936) hoorde dat haar vader, Engbert Jannink (1836-1911), eveneens in Londen was geweest, vroeg ze zich af wat hij daar had gedaan. Misschien had hij er iets verkocht. Het werd tijd dat pa ook eens naar Londen kwam om zaken te doen.
Ook vroeg Wimmie haar moeder of de Stroinks hun fabriek weer zouden opbouwen. Hiermee doelde ze waarschijnlijk op de fabriek van J. Stroink & Co. in Gronau, die in 1884 door brand was verwoest. Daarnaast vroeg ze namens haar oom Wim of de fabriek van Stroink & Blijdenstein, die in die periode in financiële moeilijkheden verkeerde, al was verkocht. Niet veel later werd de stoomweverij van dit inmiddels geliquideerde bedrijf overgenomen door Ter Kuile & Morsman, de firma van haar vader.
- - - - - - - - - - - -
De Londense brieven laten naast haar interesse in cultuur zien dat ze ook oog had voor handelsmogelijkheden. Volgens de familieoverlevering bleef zij dat haar hele leven doen. Ze hield haar drie broers, die na haar vader de leiding over Nico ter Kuile en Zonen op zich namen, op één lijn. Ook schoof ze geregeld aan bij vergaderingen, ging ze mee op zakenreis en bemiddelde ze tussen haar broers; haar advies werd veelal opgevolgd.
- De brieven van Wimmie zijn te lezen op de website van het ATT onder het Familiearchief Ter Kuile, inventarisnummer 7008. Ze zijn chronologisch geordend. Iedere brief bevat een beknopte beschrijving van de inhoud, trefwoorden en een overzicht van de personen die aan bod komen.
- Broer Benjamin J. ter Kuile (1863–1945) verbleef eveneens enige tijd in Engeland om werkervaring op te doen in fabrieken in Manchester en omgeving. Ook hij doet in verschillende brieven verslag van zijn ervaringen, deze zijn terug te vinden onder inventarisnummer 7007. De brieven van vader Nico ter Kuile, geschreven als reactie hierop, zijn inmiddels te vinden in het bedrijfsarchief van de familie Van Heek, onder inventarisnummer 3962. Zie ook het eerdere Facebook bericht van 28 februari 2026.
- Wim Blijdenstein liet in 1883 in Hilversum de 34 kamers tellende Villa Vogelenzang bouwen. Opvallend was de hoge toren, vanwaar men bij helder weer de toenmalige Zuiderzee kon zien. In 1898 werd de ommuurde fruit- en groentetuin van het landgoed ingericht als pinetum. Dit Pinetum Blijdenstein bestaat nog altijd als botanische tuin en is het hele jaar door tegen een kleine vergoeding te bezoeken. De villa werd in 1930 gesloopt.
𝐀𝐮𝐭𝐞𝐮𝐫: : 𝐌𝐚𝐫𝐭𝐢𝐣𝐧 𝐆𝐞𝐫𝐫𝐢𝐭𝐬𝐞𝐧