09/08/2026
Eindhoven
De kleurrijke stickers waarmee het Eindhovense gaykoor Mannenakkoord zich zichtbaar maakt, verdwijnen regelmatig van lantaarnpalen. Bij straatoptredens klinken denigrerende opmerkingen en bij het Europese LGBTQ+-korenfestival in Brussel werden festivalbanners al op de eerste avond vernield.
Voor Mannenakkoord is dat allemaal geen reden een stap terug te doen, integendeel. Het koor ziet zichtbaarheid als een vorm van emancipatie. Niet door met een geheven vinger te wijzen, maar door op een podium te staan, samen te zingen, plezier te maken en zichzelf te zijn.
Op het terras van café 't Rozenknopje aan de Hoogstraat vertellen koorleden Ben Jenniskens (57) - tevens penningmeester - en Jos van Asten (61) waarom die missie ruim tien jaar na de oprichting niets aan actualiteit heeft ingeboet.
Voor Van Asten begon het met muziek. Na jaren in gemengde koren zocht hij een nieuwe uitdaging. "Ik wilde leren performen. En eerlijk gezegd leek een gaykoor me vooral gezellig. Bovendien is het ook weleens prettig om geen sopranen naast je te hebben."
Voor Jenniskens lag de aanleiding dieper. Nadat hij in 2019 uit de kast kwam en naar Eindhoven verhuisde, zocht hij een nieuwe sociale omgeving. "Zingen kon ik al. Maar uiteindelijk vond ik hier veel meer dan een koor."
Dat besef kreeg deze zomer extra lading tijdens Various Voices in Brussel, waar duizenden zangers uit de hele wereld bijeenkwamen. "Iedereen kon er ongedwongen zichzelf zijn", zegt Jenniskens. "Dat viel me misschien nog wel het meest op. In mijn familie word ik getolereerd. Acceptatie is iets anders."
Maar ook Brussel bleek niet immuun voor weerstand. Festivalbanners werden al op de eerste avond vernield. Terug in Eindhoven is het beeld niet wezenlijk anders. Met enige regelmaat verdwijnen de stickers waarmee Mannenakkoord laat zien wie ze zijn.
Dat de maatschappelijke acceptatie de afgelopen decennia is toegenomen, staat voor Jenniskens en Van Asten buiten kijf. "Twintig jaar geleden draaide de berichtgeving over Pride vooral om de extravagante beelden. Nu treden mensen als Splinter Chabot, Cornald Maas en Rob Jetten openlijk naar voren. Dat maakt verschil."
Betonblokken bij de Pride
Tegelijkertijd constateren ze dat grotere zichtbaarheid ook nieuwe weerstand oproept. "Niet voor niets stonden tijdens de Pride in Amsterdam betonblokken langs de route."
Het activisme van Mannenakkoord schuilt niet in protestborden, maar in vanzelfsprekendheid. In het repertoire wordt She's the One zonder aarzeling He's the One en nummers als It's a Sin krijgen daardoor een andere lading. "Mensen verwachten soms een koor dat vooral over coming-outs en zware thema's zingt en praat", zegt Van Asten. "Maar wij brengen gewoon Hij dronk ranja met een rietje, mijn Lowietje. We horen vaak: jullie vieren wie jullie zijn. Dat is misschien wel het mooiste compliment."
Het koor vierde in juni haar tienjarig bestaan en gaat met een nieuw bestuur met vernieuwde energie door, liefst met een aantal nieuwe leden. Niet alleen om de gemiddelde leeftijd omlaag te brengen, maar vooral om zichtbaar te blijven. Want zolang openlijk jezelf zijn niet voor iedereen vanzelfsprekend is, blijft Mannenakkoord doen waar het al ruim tien jaar voor staat: zingen, verbinden en zichtbaar zijn.
