30/06/2025
🥹
André woont in De Blinkert, een specialistisch verpleeghuis van het Leger des Heils. Achter zijn vrolijke lach, schuilt een verdrietig verhaal. Jarenlang leefde hij op straat, tot hij bij het Leger des Heils opnieuw begon.
Zijn vrouw Henny ontmoet hij al jong. “Ze was mijn buurmeissie. Samen zijn we in de Jordaan blijven wonen, met onze kinderen Kim en Mike.” Maar al snel werd Henny ziek, borstkanker. “Toen ze hoorde dat ze niet meer beter zou worden, koos Henny voor euthanasie. Een keiharde boodschap, ze overleed op haar 38e.” Als na Henny’s heengaan ook zijn vader overlijdt, gaat het steeds slechter met André en kan hij zijn verdriet niet meer aan. 😔
André vertrekt, acht blikken bier in zijn tas. “Ik was zo in de war. De kinderen zijn bij anderen, vertelde ik. Maar dat wist ik helemaal niet. Ik weet niet wat er toen met mijn kinderen is gebeurd, wie voor ze zorgde tussen hun zestiende en twintigste.” André belandt op straat in Purmerend waar hij vijf jaar zal blijven. “Ik sliep in een rioleerbuis, in een slaapzak van het Leger des Heils. Alcohol werd steeds belangrijker, mijn uitkering van 1.200 euro zoop ik op. Vijf jaar lang heb ik zoveel gedronken. Dertig blikken halve liters per dag. Maar hoe gek het ook klinkt, ik bleef schoon op mezelf. Aan de bedrijfsleider van het plaatselijke ziekenhuis vroeg ik of ik daar mocht douchen. Dat mocht elke dag, en ik kreeg er zelfs eten.”
Een lieve oudere vrouw brengt André vaak koffie met een plak cake. Ze vraagt: “Waarom ga je niet naar het Leger des Heils?” “Ik besluit te bellen, en binnen een paar dagen zat ik hier in De Blinkert bij majoor Anja.” Al snel kan André de alcohol laten staan. “Zie je hoe belangrijk het Leger voor mij is? Zij luisteren naar mijn verhaal, hebben vertrouwen in mij. Dat maakte dat ik weer ging eten en socialer werd.” Heel langzaam herstelt ook het contact met zijn kinderen. André hoopt op een toekomst met een eigen huisje in de buurt van zijn kinderen. “Zodat je gewoon even bij elkaar kunt langsgaan. Ik heb ze laten weten dat ik dit graag wil. Maar ik snap het als ze bang zijn dat ik een terugval krijg.”
Laat een 💪🏼 achter voor André!
Beeld: Linelle Deunk
Tekst: Caroline Togni